Ο Κύπριος δεξιός ακραίος επιθετικός Τάκης Μαυρής, γεννήθηκε στις 5 Ιουνίου του 1956 , στην Παλλουριώτισσα της Λευκωσίας. Σε μια επαγγελματική σταδιοδρομία που διήρκησε 14 χρόνια, αγωνίστηκε στο σύνολο της ποδοσφαιρικής του καριέρας στην Ομόνοια, εκεί που ουσιαστικά μεγαλούργησε κερδίζοντας συνολικά 22 τίτλους : 11 Πρωταθλήματα, 6 Κύπελλα και 5 Σούπερ Καπ, με τον μεγάλο σύλλογο της Λευκωσίας. Ένας ποδοσφαιριστής με μοναδικά χαρίσματα : τεχνική, ταχύτητα, ποδοσφαιρική ευφυΐα και τρομερά πόδια. Με ποιότητα, εκρηκτικότητα, φαρμακερές σέντρες και δυνατά σουτ. Η Ομόνοια και το Κυπριακό ποδόσφαιρο είχαν την τύχη να αποτελέσουν τον σημαντικότερο σταθμό της καριέρας του. Αποσύρθηκε από την ενεργό δράση το 1988, σε ηλικία 32 ετών. Διεθνής 17 φορές με την Εθνική Κύπρου, πετυχαίνοντας 1 γκολ στο ιστορικό παιχνίδι με την Εθνική Ιταλίας το 1983 στο Τσίρειο στάδιο.
Το pafossports ταξιδεύει σήμερα στη Λευκωσία φιλοξενώντας μια παλιά δόξα της Ομόνοιας, τον Τάκη Μαυρή. Έναν παλιό άσσο των γηπέδων που ξεκίνησε και έκλεισε την καριέρα του στον ιστορικό σύλλογο της Λευκωσίας, που φόρεσε αυτή τη φανέλα για 14 χρόνια, μια ολόκληρη ζωή. Σε μια μεγάλη συνέντευξη ξεδιπλώνει τις αναμνήσεις του λέγοντας μας παλιές και ενδιαφέρουσες ιστορίες από το παρελθόν. Πως ξεκίνησε το ποδόσφαιρο, ποιος τον ανακάλυψε στις αλάνες της Λευκωσίας, πως έζησε την παρουσία του στο πρωτάθλημα της Α΄ Κατηγορίας με τη φανέλα της Ομόνοιας, την Εθνική ομάδα, τι θυμάται από αυτή τη μεγάλη διαδρομή στα γήπεδα. Παράλληλα ο Τάκης Μαυρής μιλά για τη σημερινή Ομόνοια και το ποδόσφαιρο της νέας εποχής.
Ο Τάκης Μαυρής είναι πραγματικά μια εμβληματική φυσιογνωμία για το ποδόσφαιρο της Λευκωσίας. Πεισματάρης, μαχητής, παίκτης που τα έδινε όλα στο γήπεδο με αντάλλαγμα την αγάπη και το χειροκρότημα του κόσμου. Όπως έκαναν όλοι οι παίκτες παλαιότερων εποχών. Πραγματικά μας αρέσει να μιλάμε με παλιούς παίκτες. Όλοι και κάτι καλό έχουν να σου πουν, μια ιστορία που θα συναρπάσει η γεγονότα που έγραψαν ιστορία. Αντί άλλου προλόγου η μπάλα στα πόδια του Τάκη Μαυρή.
Συνέντευξη του Κώστα Ιωάννου.
Κύριε Μαυρή να ξεκινήσουμε από το σήμερα. Ασχολείσθε ενεργά με το ποδόσφαιρο ;
Μετά το 1988, που σταμάτησα το ποδόσφαιρο έγινα προπονητής. Ήμουν ανέκαθεν λάτρης της Ολλανδικής σχολής. Ξεκίνησα αρχικά από την Αθλητική Ένωση Κυθραίας. Στη συνέχεια εργάστηκα μέχρι το 2000 στα τμήματα υποδομής της Ομόνοιας και έφτασα ως και τη δεύτερη ομάδα. Σε αυτό το διάστημα γνώρισα αρκετές επιτυχίες και ως προπονητής. Μετά υπηρέτησα τον Σύλλογο από διάφορες διοικητικές θέσεις μέχρι και το 2008. Όταν αποχώρησα, συνέχισα να ασχολούμαι με το ποδόσφαιρο. Παρέμεινα κοντά στην ομάδα αλλά περισσότερο με την ιδιότητα του φιλάθλου. Μετά από 45 συνεχούς ενασχόλησης μου με το ποδόσφαιρο αποφάσισα να σταματήσω λόγω κούρασης. Πλέον είμαι απλώς φίλαθλος. Παρακολουθώ από κοντά όχι μόνο την πορεία της αγαπημένης μου ομάδας αλλά γενικότερα την εξέλιξη του Κυπριακού ποδοσφαίρου.
Πως είναι η κατάσταση στο ποδόσφαιρο της Κύπρου ;
Κοίταξε. Σε επίπεδο συλλόγων το επίπεδο είναι πολύ ψηλό. Αλλά όσον αφορά τις Εθνικές μας ομάδες, εξελίσσονται σε δυστύχημα για το ποδόσφαιρο μας. Είναι κρίμα να συμβαίνει αυτό. Στην Α΄ Κατηγορία, σπάνια βλέπουμε Κύπριους παίκτες. Αυτό συμβαίνει δυστυχώς σε όλες τις ομάδες. Ο Κύπριος ποδοσφαιριστής έχει μπει σε δεύτερη μοίρα. Βρίσκεται στο περιθώριο και όχι στο προσκήνιο. Για να μπορέσει να επιβιώσει σήμερα ένα νέο παιδί, πρέπει να είναι πολύ μεγάλο ταλέντο. Όλες οι ομάδες έχουν ως προτεραιότητα τους να φέρνουν μεγάλο αριθμό ξένων παικτών. Αδικούνται αφάνταστα οι Κύπριοι ποδοσφαιριστές. Αυτό είναι λυπηρό. Τα αποτελέσματα της Εθνικής ομάδας μιλούν από μόνα τους. Αυτά είναι θέματα που μόνο η Κυπριακή Ομοσπονδία Ποδοσφαίρου μπορεί να τα επιλύσει.
Κύριε Μαυρή, φορέσατε πολλά χρόνια τη φανέλα της Ομόνοιας. Πως βλέπετε την πορεία της στο φετινό πρωτάθλημα της Α΄ Κατηγορίας ;
Πολύ απογοητευτική. Η Ομόνοια για να φθάσει σε αυτό το σημείο που βρίσκεται σήμερα σημαίνει πως έχουν γίνει πολλά λάθη στο σχεδιασμό του Καλοκαιριού. Είναι κάτι πρωτόγνωρο αυτό που συμβαίνει. Ο κόσμος παρακολουθεί με θλίψη την ομάδα. Δεν γίνεται ένας σύλλογος με την ιστορία της Ομόνοιας να μην είναι μέσα στην πρώτη 6αδα του πρωταθλήματος. Τώρα αν είναι δυνατό, περιμένουμε για να βγούμε στην Ευρώπη μέσω του Κυπέλλου. Εύκολα μπορεί να καταλάβει κάποιος ότι έγιναν πολλά και μεγάλα λάθη. Αυτοί που είναι κοντά στην ομάδα ξέρουν τι δεν πήγε καλά. Τα λάθη δεν έγιναν τους τελευταίους δυο με τρεις μήνες αλλά από το Καλοκαίρι. Αυτό πιστεύω προσωπικά. Από την στιγμή που προέρχεσαι από μια σεζόν που έχεις κατακτήσει το πρωτάθλημα, δεν μπορεί την αμέσως επόμενη η ομάδα να μην βλέπεται. Ο κόσμος της Ομόνοιας είναι δικαιολογημένα απογοητευμένος από τη φετινή πορεία της ομάδας.
Κύριε Μαυρή επιτρέψετε μου να σας ρωτήσω κάποια πράγματα για τη δική σας πορεία στο ποδόσφαιρο. Από που κατάγεστε ;
Κατάγομαι από την Παλλουριώτισσα.
Σε ποια ηλικία μπαίνει στη ζωή σας το ποδόσφαιρο ;
Ξεκίνησα να παίζω ποδόσφαιρο σε πολύ μικρή ηλικία από τις αλάνες. Όπως συνέβαινε με όλα τα παιδιά της δικής μου ηλικίας εκείνη την εποχή. Εντάχθηκα στην Αναγέννηση Παλλουριώτισσας σε ηλικία 12-13 ετών. Ήταν η πρώτη μου ομάδα.
Που σας εντόπισε η Ομόνοια ;
Πήγα στην Ομόνοια το 1970, σε ηλικία 14 ετών. Ποδοσφαιρικός μου πατέρας ήταν ο Ανδρέας Κωνσταντίνου (Έσσο). Το πρώτο μου παιχνίδι με τη δεύτερη ομάδα ήταν στην Πάφο με αντίπαλο τον ΑΠΟΠ το 1971. Έπαιξα σε εκείνο το ματς αριστερός μπακ. Ήταν πρωτόγνωρο για μένα. Έβγαλα σε αυτή τη θέση έναν ολόκληρο γύρο. Ο τότε προπονητής μου, στη δεύτερη ομάδα της Ομόνοιας, ο Γιώργος Γιωρκάτζης, στον δεύτερο γύρο μου άλλαξε θέση και με καθιέρωσε στη θέση του δεξιού εξτρέμ. Έπαιξα σε όλη τη διάρκεια της καριέρας μου ως δεξιός ακραίος επιθετικός. Από τη στιγμή που φόρεσα το νούμερο 7, ο τότε πρόεδρος του συλλόγου ο μακαρίτης ο Κώστας Λυμπουρής μου είπε επί λέξη "Γιέ μου αυτή τη φανέλα θέλω να την τιμήσεις". Την τίμησα με τον καλύτερο τρόπο. Έγραψα ιστορία με την φανέλα της Ομόνοιας και τις εμφανίσεις μου. Στα 14 χρόνια που ήμουν στην ομάδα κατέκτησα συνολικά 22 τίτλους. Προσπάθησα να κάνω το καλύτερο δυνατό. Όπως τίμησα τη φανέλα της Ομόνοιας με τον ίδιο ακριβώς τρόπο μου το ανταπέδωσε πίσω ο κόσμος. Αυτό είναι το πιο σημαντικό. Είναι το μεγαλύτερο κέρδος που αποκόμισα στα χρόνια που έπαιξα ποδόσφαιρο. Κατάφερα να κερδίσω την καθολική αναγνώριση από τους φιλάθλους όλων των ομάδων της Κύπρου. Είναι μια ξεχωριστή διάκριση για μένα.
Από τις αλάνες της Λευκωσίας σε μια μεγάλη ομάδα όπως η Ομόνοια. Ήταν μεγάλη αλλαγή για εσάς ;
Ξαφνικά από τις αλάνες και τα χωράφια βρέθηκα στην πρώτη ομάδα της Ομόνοιας. Όλα έγιναν πολύ γρήγορα μπορώ να πω. Όταν ήμουν μικρός πήγαινα και παρακολουθούσα αγώνες της Ομόνοιας. Μετά βρέθηκα να παίζω στην ανδρική ομάδα. Ότι και αν πω είναι λίγο. Κάποτε τα όνειρα γίνονται πραγματικότητα. Αλλά μόνο με την πολλή και σκληρή δουλειά, την αγωνιστική πειθαρχία και τη σοβαρότητα μπορείς να τα καταφέρεις. Σε αυτή μου την προσπάθεια είχα από την πρώτη στιγμή, μεγάλη βοήθεια από τη διοίκηση της Ομόνοιας, τους συμπαίκτες και τους εκάστοτε προπονητές μου. Για να μπορέσω να έχω αυτή τη πετυχημένη καριέρα στο κυπριακό ποδόσφαιρο είχα τη στήριξη και την εμπιστοσύνη τους.
Ποιες ήταν οι πρώτες σας εντυπώσεις από την Ομόνοια ;
Εκείνη την εποχή έκανες προπόνηση στην Ομόνοια στη παρουσία δυο με τριών χιλιάδων φίλων της ομάδας. Εύκολα κάποιος μπορεί να καταλάβει τι γινόταν. Βλέπεις τώρα στα γήπεδα να υπάρχουν με το ζόρι 600 άτομα. Ήταν ανεπανάληπτη εμπειρία για εμάς τους ποδοσφαιριστές. Ο κόσμος τότε ερχόταν καθημερινά αντιμέτωπος με πολλές δυσκολίες. Πόλεμος, άσχημες συνθήκες, δύσκολη οικονομική κατάσταση. Η μόνη του ασχολία ήταν το ποδόσφαιρο. Αποτελούσε διέξοδο από τα προβλήματα. Όταν είσαι ποδοσφαιριστής το μόνο πράγμα που υπάρχει στο μυαλό σου είναι η μπάλα. Το θέαμα που θα δίναμε στον κόσμο για να του απαλύνουμε τον πόνο. Κάτι ανάλογο συνέβαινε και με την Εθνική Κύπρου. Ήταν μεγάλη τιμή τότε για τον οποιονδήποτε Κύπριο ποδοσφαιριστή να παίξει στην Εθνική ομάδα της χώρας του. Ήταν το επιστέγασμα της μεγάλης σου προσπάθειας. Να μπορέσεις να παίξεις ποδόσφαιρο με επιτυχία και να φορέσεις τη φανέλα της Εθνικής. Δεν ήταν κάτι απλό και εύκολο.
Ξαφνικά βρίσκεστε με νέους συμπαίκτες. Πως ήταν μαζί σας οι πιο παλιοί και έμπειροι παίκτες της ομάδας ;
Είχα αφάνταστη βοήθεια από όλους τους παίκτες της Ομόνοιας εκείνη την περίοδο. Εμείς τότε στην ομάδα ήμασταν μια μεγάλη οικογένεια εντός και εκτός γηπέδου. Αυτό ήταν το πιο σημαντικό. Πάντα οι πιο παλιοί παίκτες βοηθούσαν τους καινούργιους να εντάσσονται με ομαλό τρόπο στην ομάδα. Να έχουν εύκολη προσαρμογή και σωστή καθοδήγηση. Αυτό έκανα και εγώ με τους πιο νέους παίκτες. Τους βοηθούσα για να μπορέσουν να έχουν μια πετυχημένη παρουσία τόσο στην Ομόνοια όσο και στις Εθνικές ομάδες. Να αφήσουν και αυτοί με τη σειρά τους το δικό τους στίγμα στο Κυπριακό ποδόσφαιρο. Είχα μεγάλη στήριξη από τον Νίκο Χαραλάμπους, τον Καιάφα, τον Κανάρη, τον Γκρέγκορι. Με βοήθησαν αλλά και εγώ με την σειρά μου τους το ανταπέδωσα με τον καλύτερο τρόπο για να μπορέσουν και αυτοί να κάνουν τη δική τους επιτυχημένη καριέρα στα γήπεδα. Μαζί με τον Κανάρη και τον Καιάφα γράψαμε τη δική μας ξεχωριστή ιστορία στο Κυπριακό ποδόσφαιρο. Όταν έπαιξα εγώ στην πρώτη ομάδα, για πολλά συνεχόμενα χρόνια, η καλύτερη επίθεση στο πρωτάθλημα ήταν αυτή της Ομόνοιας. Μαυρής, Καιάφας και Κανάρης. Ο Καιάφας και ο Κανάρης έβγαιναν συνεχώς πρώτοι σκόρερ. Έβαζαν κάθε σεζόν ένα σακούλι γκολ. Το μόνο πράγμα που δεν μπόρεσα να πετύχω κατά την διάρκεια της καριέρας μου ήταν αυτό. Να βγω πρώτος σκόρερ. Ήταν το μοναδικό βραβείο που δεν έχω πάρει. Βγήκα δυο φορές δεύτερος σκόρερ του πρωταθλήματος.
Πώς ήταν η συνεργασία σας μέσα στο γήπεδο με όλους αυτούς τους ποιοτικούς παίκτες που είχε η Ομόνοια εκείνη την εποχή ;
Αφάνταστη συνεργασία. Παίζαμε με κλειστά μάτια. Εμείς εκείνη την περίοδο είχαμε μεγάλο πρόβλημα με τους εκάστοτε προπονητές. Για παράδειγμα όταν έβλεπα τον Καιάφα να στέκεται στην επανορθωτική ήξερα που ήθελε να του δώσω την μπάλα. Το ίδιο ίσχυε και με τον Κανάρη. Με την πάροδο του χρόνου και μέσα από την καθημερινή δουλειά στις προπονήσεις μάθαμε πολύ καλά ο ένας τον τρόπο παιχνιδιού του άλλου. Δέναμε όλο και περισσότερο. Αποκτούσαμε καλύτερη χημεία και ομοιογένεια όσο περνούσε ο καιρός. Ταιριάξαμε από την πρώτη στιγμή και ως παίκτες και ως χαρακτήρες. Η ιστορία είναι εκεί γραμμένη. Για να καταλάβεις όταν σταμάτησα το ποδόσφαιρο, ο πρόεδρος της ομάδας, είχε πει αναφερόμενος σε μένα πως φεύγει και ο Τελευταίος των Μοικανών. Η επιθετική τριάδα της Ομόνοιας εκείνη την εποχή ήταν το κάτι άλλο.
Καταφέρατε να ξεχωρίσετε σχετικά γρήγορα με τις ικανότητες σας παρά τη σχετική δυσκολία ;
Από την πρώτη ημέρα που μπήκα στην πρώτη ομάδα. Φόρεσα τη φανέλα με το νούμερο 7 στην πλάτη και από εκείνη τη στιγμή δεν βγήκα ποτέ ξανά από τη βασική ενδεκάδα της Ομόνοιας. Καθιερώθηκα στη θέση του δεξιού εξτρέμ για πάρα πολλά χρόνια. Από το 1974, σε ηλικία 17 ετών μέχρι το 1988 που σταμάτησα το ποδόσφαιρο.
Ποια ήταν τα δυνατά σας ατού ;
Το μεγάλο πλεονέκτημα που είχα ως παίκτης εκείνη την εποχή ήταν ότι μπορούσα με την ίδια ευκολία να παίξω και με τα δυο πόδια. Και δεξιά και αριστερά. Ήμουν εξίσου καλός τόσο με το αριστερό όσο και με το δεξί. Έβαλα πολλά γκολ και με τα δυο μου πόδια. Ήμουν πολυσύνθετος παίκτης. Ήμουν πολύ γρήγορος. Για να καταλάβεις έκανα τα 100 μέτρα σε 10.7 δευτερόλεπτα. Ήταν πρόεδρος της ΚΟΕΑΣ και προπονητής του ΓΣΠ ο Ντίνος Μιχαηλίδης και ήθελε να με κάνει αθλητή. Έτρεχαν μαζί μου οι αθλητές των 100 μέτρων και ερχόμουν πρώτος φορώντας παπούτσια του ποδοσφαίρου. Ο αντίπαλος αμυντικός δεν ήξερε από που θα τον ντριπλάρω. Είχα το απρόβλεπτο στις κινήσεις μου. Αυτό μπορούσα να το κάνω ακόμα και απέναντι σε ξένους παίκτες, επαγγελματίες. Είχα την ικανότητα να σε ντριπλάρω με ταχύτητα τόσα από τη δεξιά όσο και από την αριστερή πλευρά. Οι αντίπαλοι μου έφθαναν στο σημείο να με αρπάζουν από την φανέλα για να μην μπορέσω να τους ξεφύγω. Πρέπει στο σύγχρονο ποδόσφαιρο να έχεις ταχύτητα, ντρίπλα, διεισδυτικότητα. Να πατάς στην αντίπαλη περιοχή για να υποχρεώσεις τον αντίπαλο αμυντικό είτε να σε αφήσει να φύγεις η να σε ανατρέψει.
Πόσα χρόνια παίξατε στην Ομόνοια ;
Στην Ομόνοια έπαιξα 14 χρόνια. Από το 1974 μέχρι το 1988.
Ποιες είναι οι μεγαλύτερες σας στιγμές ;
Όταν μέσα σε 14 χρόνια κατακτάς 11 Πρωταθλήματα, 5 Κύπελλα, 6 Σούπερ Καπ, 3 Νταμπλ εύκολα μπορεί να καταλάβει κάποιος πως οι καλές στιγμές που έζησα με την Ομόνοια ήταν πάρα πολλές και συνεχόμενες. Από το 1974 για πέντε συνεχόμενα χρόνια κατακτούσαμε το πρωτάθλημα. Θυμάμαι μια σεζόν, το 1979-80 σε ένα παιχνίδι με τον ΑΠΟΠ στην Πάφο ο διαιτητής της αναμέτρησης μας άφησε στο γήπεδο με 6 παίκτες με αποτέλεσμα να χάσουμε το ματς. Εκείνη τη σεζόν το πρωτάθλημα το είχε πάρει το ΑΠΟΕΛ. Ο τρόπος που χάθηκε εκείνος ο αγώνας και ο τίτλος μας πείσμωσε τόσο πολύ με αποτέλεσμα να πάρουμε μια εβδομάδα αργότερα το Κύπελλο κερδίζοντας στον τελικό την ΑΛΚΗ με 3-0 και μετά κατακτήσαμε 3 συνεχόμενα νταμπλ. Άλλη μια ξεχωριστή στιγμή στην καριέρα μου είναι αναμφίβολα το γκολ που έβαλα το 1983 στο Τσίρειο στάδιο απέναντι στην Εθνική Ιταλίας την Παγκόσμια Πρωταθλήτρια. Αποτελεί ιστορικό γεγονός. Είχαμε απέναντι μας μια σπουδαία ομάδα που μόλις πρόσφατα είχε πάρει το Παγκόσμιο Κύπελλο. Με όλα εκείνα τα μεγάλα ονόματα στις τάξεις της. Ήρθε να παίξει στην Κύπρο με τους ερασιτέχνες ποδοσφαιριστές της τότε εποχής. Ήρθαμε 1-1 και το γκολ το είχα βάλει εγώ. Ήταν το επιστέγασμα ολόκληρης της ποδοσφαιρικής μου καριέρας. Όχι γιατί έβαλα εγώ το γκολ αλλά γιατί σε εκείνο το ιστορικό παιχνίδι είχα δίπλα μου όλα αυτά τα παιδιά που έγραψαν την δική τους ξεχωριστή ιστορία στο Κυπριακό ποδόσφαιρο και μάλιστα με χρυσά γράμματα. Από τον Ανδρέα Κωνσταντίνου, τον Κλείτο Ερωτοκρίτου, τον Νίκο Παντζιαρά, τον Γιαγκουδάκη, τον Χριστοδούλου, τον Κέζο, τον Φανή Θεοφάνους. Όλοι εκείνοι οι παίκτες άφησαν εποχή με τις εμφανίσεις τους τόσο με τη φανέλα των ομάδων τους όσο και με αυτή της Εθνική ομάδας.
Ποια ήταν τα στοιχεία που έκαναν την Ομόνοια εκείνης της εποχής στην οποία ήσασταν βασικό μέλος να ξεχωρίζει και να σαρώνει τους τίτλους ;
Η αγωνιστική της πειθαρχία μέσα στον αγωνιστικό χώρο. Δεν θέλαμε να χάνουμε. Μπαίναμε στο γήπεδο και στα πρώτα είκοσι λεπτά το σκορ ήταν 2-0 η 3-0. Καθαρίζαμε τα παιχνίδια εύκολα και απλά. Αντίπαλοι ποδοσφαιριστές όταν αναφέρονταν στην ομάδα μας μιλούσαν με θαυμασμό. Όταν έρχονταν στο Μακάριο για να μας αντιμετωπίσουν έβλεπες τον φόβο ζωγραφισμένο στα μάτια τους. Σε όποιο γήπεδο της Κύπρου και αν παίζαμε ο κόσμος της Ομόνοιας έδινε δυναμικό παρόν. Ήταν πάντα εκεί. Δίπλα μας στα δύσκολα. Ήταν αναμφίβολα καλές και αγνές εποχές. Για να πάρεις όμως όλους αυτούς τους τίτλους εκτός από την πειθαρχία πρέπει ως ομάδα να διαθέτεις και καλούς παίκτες. Η Ομόνοια εκείνης της εποχής είχε στην ενδεκάδα της 8-9 διεθνείς ποδοσφαιριστές και άλλους 4-5 στην 16αδα, τότε εύκολα μπορεί κάποιος να καταλάβει για τι ποιότητα παικτών μιλάμε. Είχαμε μια γεμάτη ομάδα σε όλες τις θέσεις. Η χημεία που αναπτύχθηκε ανάμεσα στους παλιούς και τους νέους παίκτες της ομάδας ήταν εντυπωσιακή. Το καλό κλίμα που είχαμε στα αποδυτήρια μας βοηθούσε να βγάζουμε στο γήπεδο τον καλύτερο μας εαυτό.
Αγαπημένος προπονητής ;
Για μένα ο προπονητής που άφησε την σφραγίδα του στην Ομόνοια αλλά και στην Εθνική ομάδα αργότερα ήταν ο Βασίλ Σπάσοφ. Στα τέσσερα χρόνια που εργάστηκε στην ομάδα κατέκτησε 8 τίτλους (3 Πρωταθλήματα, 3 Κύπελλα και 2 Σούπερ Καπ) κάνοντας δυο φορές το τρεμπλ το 1981 και το 1982. Ήταν ο προπονητής της Εθνική Κύπρου στον αγώνα με την Εθνική Ιταλία το 1983 και την Τσεχοσλοβακία. Εξαιρετικός προπονητής που ήξερε πως να φτιάχνει την ψυχολογία των παικτών του. Μπαίναμε στο γήπεδο με μεγάλη αυτοπεποίθηση και εμπιστοσύνη στις δυνάμεις μας.
Δυσκολότερος αντίπαλος ;
Εκείνη την εποχή υπήρχαν σε όλες τις ομάδες πολύ καλοί παίκτες με ποιότητα. Αμυντικός όμως από την νέα γενιά που ξεχώριζε με τις ικανότητες και το ταλέντο του ήταν ο Κώστας Μιαμηλιώτης του ΑΠΟΕΛ. Ήταν ένας σύγχρονος αριστερός μπακ. Πολύ μπροστά από την εποχή του. Για αυτό έκανε μεγάλη καριέρα τόσο στο ΑΠΟΕΛ όσο και στην Εθνική ομάδα.
Ταλέντο η δουλειά. Ποιο ήταν το στοιχείο που σας οδήγησε στην κορυφή ;
Είχα το ταλέντο αλλά χρειάστηκε να δουλέψω πάρα πολύ σκληρά για να μπορέσω να φθάσω ψηλά. Ένας άνθρωπος που με βοήθησε αφάνταστα σε αυτή μου την πορεία, σε θέματα τεχνικής φύσεως, ήταν ο Κωνσταντίν Φραντζίλα. Ήμουν εγώ μικρό παιδί και πηγαίναμε στην Μια Μηλιά και με καθοδηγούσε στο τεχνικό κομμάτι. Μου μάθαινε πως να κάνω την σέντρα την "μπανάνα", πως να αποφεύγω τον αντίπαλο, να ντριπλάρω. Χρειάσθηκε να αφιερώσω πολύ χρόνο και να δουλέψω σκληρά προκειμένου να βελτιώσω τις τεχνικές μου αδυναμίες και να καταφέρω να φθάσω σέ ένα ικανοποιητικό σημείο. Η ταχύτητα που διέθετα σε συνδυασμό με την τεχνική κατάρτιση που απέκτησα μέσω της σκληρής δουλειάς με βοήθησαν να έχω μια ραγδαία εξέλιξη. Να αλλάξω επίπεδο και να γίνω ένας άλλος, πολύ καλύτερος και πιο ποιοτικός ποδοσφαιριστής. Ο Φραντζίλα εκείνη την εποχή έπαιζε στην Εθνική Ρουμανίας. Ήρθε στην Ομόνοια τη σεζόν 1972-73, κατευθείαν από το Μεξικό μαζί με τον συμπατριώτη του Μίχαι Μοκάνο. Είχε παίξει στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 1970 με την Εθνική ομάδα της χώρας του. Δεν πέρασε παίκτης από το Κυπριακό ποδόσφαιρο που να διέθετε τεχνική κατάρτιση αντίστοιχη με αυτήν που είχε ο Φραντζίλα. Κανένας άλλος παίκτης μέχρι σήμερα. Είμαι κάθετος σε αυτό το πράγμα. Ο άνθρωπός μιλούσε της μπάλας. Την έβαζε και την έστελνε όπου ήθελε ο ίδιος με χαρακτηριστική άνεση και ευκολία.
Πως προετοιμαζόσασταν πριν από τα μεγάλα ματς ;
Το κάθε παιχνίδι είχε τις δικές του ξεχωριστές ιδιομορφίες. Είχαμε όμως τόση μεγάλη πίστη στις δυνάμεις μας εγώ και οι συμπαίκτες μου στην Ομόνοια που δεν μας ενδιέφερε τόσο πολύ ποιος ήταν ο αντίπαλος μας. Δείχναμε σε όλους τον ανάλογο σεβασμό μέσα στο γήπεδο αλλά για εμάς το πρώτο μας μέλημα ήταν το πως θα παρουσιαστούμε εμείς την ώρα του παιχνιδιού. Είχαμε δυνατό δέσιμο μεταξύ μας. Ήμασταν μια μεγάλη οικογένεια εντός και εκτός γηπέδου. Από εκεί ξεκινούν όλα σε μια ομάδα για να μπορέσει να φθάσει στις επιτυχίες. Εκτός από συμπαίκτες εξακολουθούμε μέχρι και σήμερα όλοι μας να ήμαστε οικογενειακοί φίλοι. Έχουμε αναπτύξει πολύ στενούς δεσμούς. Δεν είναι εύκολο να συμβεί αυτό. Ήμαστε μαζί από το πρωί μέχρι το βράδυ. Αυτό ήταν το κλειδί των επιτυχιών μας. Ο κάθε ένας από μας ήξερε το τι έπρεπε να κάνει στο γήπεδο την ώρα του παιχνιδιού.
Υπήρχαν οι ταχτικές στη δική σας εποχή ;
Το ποδόσφαιρο σήμερα είναι πολύ διαφορετικό. Όμως η ομάδα της Ομόνοιας εκείνη την εποχή εκ φύσεως της έπαιζε επιθετικό ποδόσφαιρο. Αυτό ήταν το κύριο χαρακτηριστικό στο παιχνίδι της και στον τρόπο που αναπτυσσόταν κατά τη διάρκεια των αγώνων. Εμείς δεν σκεφτόμασταν στο πως θα παίξουν οι αντίπαλοι μας. Αυτό το έκανε ο αντίπαλος μας. Έψαχνε όλους τους πιθανούς τρόπους για να μπορέσει να μας αντιμετωπίσει με επιτυχία. Τις περισσότερες φορές όμως δεν είχαν αποτέλεσμα γιατί εμείς μπαίναμε στο γήπεδο με σοβαρότητα και αγωνιστική πειθαρχία. Παίζαμε ως ομάδα. Ξεχωρίζαμε ως παίκτες μέσα από το σύνολο.
Αντέχατε την πίεση του πρωταθλητισμού ;
Η πίεση του πρωταθλητισμού υπάρχει. Όταν παίζεις σε μια ομάδα που κάθε χρόνο έχει στόχο το πρωτάθλημα πρέπει να μπορείς να αντέχεις την πίεση. Να είσαι δυνατός στα δύσκολα και να δείχνεις χαρακτήρα. Ένας παίκτης επιπέδου από ένα σημείο και μετά αρχίζει να συνηθίζει. Αποτελεί τρόπο ζωής. Εμείς εκείνη την εποχή φθάσαμε σε σημείο να έχουμε τόση μεγάλη αυτοπεποίθηση και πίστη στις δυνατότητες μας που την πίεση την μετατρέπαμε προς όφελος μας. Μπαίναμε στο γήπεδο με αποφασιστικότητα, ανεβασμένη ψυχολογία και με μεγάλη σιγουριά για το τελικό αποτέλεσμα. Τις περισσότερες φορές τα αποτελέσματα μας δικαίωναν. Από τη στιγμή που φοράς τη φανέλα μιας μεγάλης ομάδας πρέπει να μπορείς να αντέχεις την πίεση. Διαφορετικά θα πρέπει να πας να παίξεις σε χαμηλότερο επίπεδο και σε μια μικρότερη ομάδα.
Μπήκατε ποτέ στον πειρασμό να πάτε σε μια ομάδα του εξωτερικού, να κοιτάξετε κάπου ψηλότερα ;
Κατά τη διάρκεια της ποδοσφαιρικής μου καριέρας υπήρξε ενδιαφέρον από αρκετές ομάδες του εξωτερικού για να με αποκτήσουν. Όπως για παράδειγμα από την Βελγική Κλαμπ Μπριζ, αλλά δεν ολοκληρώθηκε η μεταγραφή. Τη σεζόν 1979-80 βρέθηκα πολύ κοντά στον Παναθηναικό ωστόσο η μετακίνηση μου χάλασε στο οικονομικό σκέλος. Υπήρχε διαφορά ανάμεσα στους δυο συλλόγους που δεν ήταν εύκολο να γεφυρωθεί.
Θα θέλατε να δοκιμάσετε τις δυνάμεις σας στο εξωτερικό ;
Πάντα είχα την επιθυμία να πάω στο εξωτερικό να σπουδάσω πολιτικός μηχανικός. Είχα μάλιστα πρόταση από τον Παγκύπριο στην Αμερική. Να πάω να παίξω εκεί ποδόσφαιρο και παράλληλα να σπουδάσω. Για διάφορους λόγους αυτό δεν έγινε κατορθωτό. Ήταν το απωθημένο μου από την ενασχόληση μου με το ποδόσφαιρο. Αλλά να σου πω κάτι. Ένιωθα ωραία στην Κύπρο. Αργότερα παντρεύτηκα, έκανα οικογένεια και δεν ήταν εύκολο να αποφασίσω να φύγω από τη χώρα μου και να πάω στο εξωτερικό. Ήταν μια δύσκολη και ριψοκίνδυνη απόφαση. Παλιά οι ποδοσφαιριστές ήμασταν ερασιτέχνες. Κακά τα ψέματα. Δεν ήμασταν επαγγελματίες όπως συμβαίνει με τους παίκτες σήμερα. Εμείς δεν ζήσαμε τα μεγάλα συμβόλαια και τις ανέσεις. Κερδίσαμε όμως την καθολική αναγνώριση από τον φίλαθλο κόσμο όλων των ομάδων της Κύπρου για την αγωνιστική μας παρουσία αλλά και για τον χαρακτήρα μας. Κάτι ανάλογο ίσχυε για όλους τους παίκτες εκείνης της εποχής ανεξαρτήτως σε ποια ομάδα αγωνιζόσουν. Έγραψαν την δική τους ξεχωριστή ιστορία στους συλλόγους τους και στην Εθνική ομάδα. Άφησαν την δική τους εποχή.
Τι θυμάστε από την παρουσία σας στην Εθνική ομάδα ;
Η Εθνική ομάδα για μένα αποτελεί ένα μεγάλο κεφάλαιο της ποδοσφαιρικής μου καριέρας. Κατέγραψα 17 συμμετοχές και νιώθω περήφανος που φόρεσα τη φανέλα της. Να παίζεις απέναντι σε επαγγελματίες ποδοσφαιριστές. Εκείνη την εποχή όλοι οι παίκτες της Εθνικής είχαν της δουλειές τους και παράλληλα ασχολούνταν και με το ποδόσφαιρο. Τελειώναμε την εργασία μας και τρέχαμε να προλάβουμε την προπόνηση της Εθνικής ομάδας. Ήταν μια δύσκολη περίοδος. Είχαμε να ανταγωνιστούμε αντίστοιχες Εθνικές ομάδες πολύ υψηλού επιπέδου. Μεγάλες σχολές του Ευρωπαϊκού ποδοσφαίρου που είχαν στις τάξεις τους μεγάλα ονόματα. Παίκτες επαγγελματίες, που δούλευαν σε πολύ καλύτερες συνθήκες και μάθαιναν το ποδόσφαιρο με έναν διαφορετικό τρόπο σε σχέση με εμάς. Κατά καιρούς όμως φέρναμε καλά αποτελέσματα. Εμείς στην Κύπρο παίζαμε ποδόσφαιρο σε γήπεδα που δεν είχαν χόρτο. Πηγαίναμε στην Ευρώπη σε στάδια που ο αγωνιστικός τους χώρος ήταν πραγματικό στολίδι. Σε κατάμεστα γήπεδα, μπροστά σε 100.000 χιλιάδες. Δεν ήταν εύκολο το έργο μας. Κάναμε το καλύτερο που θα μπορούσαμε με βάση τα μέσα που είχαμε στην διάθεση μας για να δουλέψουμε.
Πιστεύω ακράδαντα πως ήμουν το αγαπημένο μωρό του κόσμου της Ομόνοιας. Αυτό το εισπράττω τώρα που έχω σταματήσει το ποδόσφαιρο. Ο κόσμος της Ομόνοιας μέχρι και τη στιγμή που μιλάμε εξακολουθεί να δείχνει σεβασμό και εκτίμηση προς το πρόσωπο μου. Η αγάπη του είναι διαχρονική και αληθινή. Μιλάνε με τα καλύτερα λόγια τόσο για την ποδοσφαιρική μου αξία όσο και για τον χαρακτήρα μου. Κατά τη διάρκεια της ποδοσφαιρικής μου καριέρας έδειχνα μεγάλο σεβασμό προς τους αντιπάλους μου αλλά και αυτοί με τη σειρά τους μου το ανταπέδιδαν. Το πιο σημαντικό στοιχείο στον χαρακτήρα ενός ανθρώπου είναι το ήθος. Ποτέ μου δεν επεδίωξα να έρθω σε αντιπαράθεση με κάποιον αντίπαλο ποδοσφαιριστή κατά τη διάρκεια ενός παιχνιδιού. Πάντα ήμουν ψύχραιμος, νηφάλιος και δεν παρασυρόμουν από την εξέδρα. Με χαρακτήριζε ως άνθρωπο η ηρεμία και το καθαρό μυαλό. Δεν προσπάθησα ποτέ να προκαλέσω τους φιλάθλους των άλλων ομάδων. Αυτό ο κόσμος το εκτίμησε. Ο ποδοσφαιριστής και ο διαιτητής έχουν ημερομηνία λήξης. Η ζωή συνεχίζεται. Θα έρθει η στιγμή που θα βρεθείς μέσα στον κόσμο. Θα σου δείξει πόσο σε αγαπά, σε σέβεται και το κυριότερο πως σε θυμάται. Πως σε έχει στο μυαλό του.
Όταν βρίσκατε απέναντι σας ως αντίπαλο τον αδερφό σας, ποια ήταν τα συναισθήματα που κυριαρχούσαν μέσα σας ;
Αν και ήμουν μεγαλύτερος του. Το επίθετο Μαυρής είναι φίρμα. Το πραγματικό μου επίθετο είναι Ομήρου. Μας το έβγαλαν στο γήπεδο και μας έμεινε. Πολλές φορές μέσα στο γήπεδο ερχόμασταν σε σύγκρουση. Με χτυπούσε κάποιες φορές και μου έλεγε παρά να κλαίει η μάνα μου να κλαίει η δική σου. Ήταν ιδιαίτερα παιχνίδια. Γεμάτα ένταση και πάθος. Τις περισσότερες φορές αδέρφια που προέρχονται από την ίδια οικογένεια επιλέγουν να παίξουν στην ίδια ομάδα. Σε αυτή την περίπτωση τα πράγματα εξελίχθηκαν πολύ διαφορετικά. Αποτελούσαμε την εξαίρεση του κανόνα. Μέχρι και τώρα όταν βρισκόμαστε με τον αδερφό μου φέρνουμε στην μνήμη μας τις ωραίες αναμνήσεις που αποκομίσαμε μέσα από αυτά τα ξεχωριστά παιχνίδια με τη σπάνια ομορφιά. Ο αδερφός μου ήταν ένας εξίσου πολύ καλός και ποιοτικός παίκτης. Ήταν για σειρά ετών η σημαία και ο αρχηγός σε μια ιστορική ομάδα όπως ο Ολυμπιακός. Αυτό φανερώνει τη ηγετική φυσιογνωμία που διέθετε. Έγραψε τη δική του ξεχωριστή ιστορία στο Κυπριακό ποδόσφαιρο. Μπράβο του. Πρέπει να νιώθει περήφανος για αυτά που πέτυχε στην καριέρα του κάτω από πολύ δύσκολες συνθήκες. Ταυτόχρονα είμαι εξίσου περήφανος και για τον μακαρίτη τον αδερφό μου τον οποίο χάσαμε μαζί με την σύζυγο του στο αεροπορικό δυστύχημα της Ήλιος. Ήταν ένας εξαιρετικός διαιτητής. Ότι και αν πως θα είναι λίγο.
Το σημαντικότερο γκολ της καριέρας σας ;
Κατά τη διάρκεια της καριέρας μου πέτυχα πάρα πολλά κρίσιμα γκολ. Σκόραρα συχνά σε τελικούς και στα μεγάλα παιχνίδια. Νομίζω όμως σαν ιστορικό γεγονός για μένα ξεχωρίζει το γκολ που πέτυχα το 1983 στο Τσίρειο Στάδιο απέναντι στην Εθνική Ιταλίας, την τότε Παγκόσμια Πρωταθλήτρια. Εκείνη την σεζόν είχα κάνει ένα εξαιρετικό πρωτάθλημα με την Ομόνοια, είχαμε κατακτήσει το νταμπλ και είχα βγει καλύτερος παίκτης της χρονιάς από την ΕΑΚ. Ήταν μια ξεχωριστή στιγμή για μένα. Το παιχνίδι έγινε τότε στις 12 Φεβρουαρίου του 1983, παραμονή των προεδρικών εκλογών και το γκολ μου είχε καταφέρει να επισκιάσει το ενδιαφέρον της κοινής γνώμης. Οι εφημερίδες έγραφαν με μεγάλα γράμματα "οι ερασιτέχνες ποδοσφαιριστές της Κύπρου" κατάφεραν να πάρουν την ισοπαλία από την Παγκόσμια Πρωταθλήτρια Ιταλία".
Πόσο ικανοποιημένος είστε από αυτά που πετύχατε στην καριέρα σας ;
Έχω φύγει από το ποδόσφαιρο γεμάτος από επιτυχίες και διακρίσεις. Κατέκτησα πολλούς τίτλους, έπαιξα ποδόσφαιρο σε ψηλό επίπεδο και έγινα διεθνής. Εκείνα που ονειρευόμουνα στο ξεκίνημα της καριέρας μου τα πέτυχα και με το παραπάνω. Δεν μου λείπει κάτι. Θέλω να ευχαριστήσω μέσα από την καρδιά μου όλους τους συμπαίκτες μου. Με βοήθησαν ο κάθε ένας με το δικό του ξεχωριστό τρόπο. Όπως επίσης και τους εκάστοτε προπονητές και τις διοικήσεις της Ομόνοιας. Το μεγαλύτερο όμως ευχαριστώ ανήκει στον κόσμο της ομάδας που με ανέχθηκε και με στήριξε στις δύσκολες στιγμές. Μου έδινε δύναμη να προσπαθώ περισσότερο και να δίνω πάντα τον καλύτερο μου εαυτό στο γήπεδο για το καλό της Ομόνοιας.
Τι σας έχει μείνει από αυτή τη μεγάλη διαδρομή στα γήπεδα ;
Η διαχρονική αγάπη που κόσμου. Αυτό είναι το μεγαλύτερο μου κέρδος από την ενασχόληση μου με το ποδόσφαιρο.
Υπάρχει επαφή με τους παλιούς σας συμπαίκτες ;
Βεβαίως υπάρχει. Είμαι κοντά στους παλαίμαχους παίκτες της Ομόνοιας παρά το γεγονός πως δεν είμαι στο συμβούλιο. Ότι χρειασθούν είμαι δίπλα τους και το γνωρίζουν αυτό πολύ καλά.
Πολύ ενδιαφέροντα όλα αυτά που μας είπατε κύριε Μαυρή. Κλείνοντας τη συνέντευξη θα θέλαμε μέσω του pafossports να στείλετε το δικό σας μήνυμα στον φίλαθλο κόσμο της Ομόνοιας και της Κύπρου γενικότερα.
Το μήνυμα που θέλω να στείλω στον φίλαθλο κόσμο της Ομόνοιας είναι ότι θα πρέπει να παραμείνουμε κοντά στην ομάδα. Παρά την απογοήτευση που νιώθουμε όλοι μας δικαιολογημένα από της φετινή χρονιά. Πρέπει να μάθουμε από τα λάθη μας για να μπορέσουμε να τα διορθώσουμε. Η ομάδα χρειάζεται την βοήθεια μας και στα εύκολα και στα δύσκολα.
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου