Ο Κύπριος επιθετικός Αντωνάκης Κκαφάς γεννήθηκε στις 26 Δεκεμβρίου του 1947, στο Παραλίμνι. Ξεκίνησε στα τμήματα υποδομής της Ανόρθωσης και το 1963, σε ηλικία 15 ετών, εντάχθηκε στην ανδρική ομάδα, την οποία υπηρέτησε για 20 ολόκληρα χρόνια, μέχρι το 1982 όταν και αποσύρθηκε από την ενεργό δράση σε ηλικία 35 ετών. Με την "Μεγάλη Κυρία" κατέκτησε ως ποδοσφαιριστής 3 Κύπελλα Κύπρου και 1 Ασπίδα. Υπήρξε ένας από τους κορυφαίους επιθετικούς που ανέδειξε το Κυπριακό ποδόσφαιρο και παράλληλα ένας παίκτης θρύλος για την Ανόρθωση. Διακρίθηκε για την άψογη τεχνική του κατάρτιση και την αξεπέραστη ντρίπλα του, αλλά το μεγάλο του προσόν ήταν η ταχύτητα του. Για μια 20ετία, έγινε εκ των στυλοβατών της κυανόλευκης ομάδας. Μάλιστα έγινε ο μακροβιότερος αρχηγός της Ανόρθωσης, απόδειξη των ηγετικών ικανοτήτων που διέθετε, του απόλυτου σεβασμού που απολάμβανε από τους κατά καιρούς συμπαίκτες του όπως και της εμπιστοσύνης που έδειχναν στο πρόσωπο του οι εκάστοτε διοικήσεις και προπονητές για την ψυχραιμία, την ευθυκρισία και τον ορθολογισμό του. Στην Ανόρθωση παρέμεινε επί 20 συναπτά έτη, όλη του την επαγγελματική καριέρα, μέχρι το 1982 όταν και αποσύρθηκε από την ενεργό δράση σε ηλικία 35 ετών. Με την Ανόρθωση είχε 450 συμμετοχές και σημείωσε 95 γκολ, είναι πρώτος σε συμμετοχές με τη φανέλα της, 2ος σκόρερ στην ιστορία της και 1ος στο θεσμό του Κυπέλλου Κύπρου με 21 γκολ . Ήταν ο άνθρωπος ασίστ, καθώς πολλά γκολ που πετύχαιναν αστέρες της ομάδας προέρχονταν από τα δικά του πόδια. Κατέκτησε με την ομάδα της Αμμοχώστου 3 Κύπελλα Κύπρου (1964, 1971, 1975) και 1 Ασπίδα (1964).
Το Pafossports φιλοξενεί σήμερα μια παλιά δόξα της Ανόρθωσης, τον Αντωνάκη Κκαφά. Έναν παλιό άσσο τον γηπέδων που ξεκίνησε και έκλεισε την καριέρα του στον ιστορικό σύλλογο της Αμμοχώστου, που φόρεσε αυτή τη φανέλα για 20 χρόνια, μια ολόκληρη ζωή. Σε μια μεγάλη συνέντευξη ξεδιπλώνει τις αναμνήσεις του λέγοντας μας παλιές και ενδιαφέρουσες ιστορίες από το παρελθόν, πως ξεκίνησε το ποδόσφαιρο, ποιος τον ανακάλυψε στις αλάνες της Αμμοχώστου, πως έζησε την παρουσία του με την Ανόρθωση στο πρωτάθλημα της Α΄ Κατηγορίας, γιατί δεν πήρε μεταγραφή για άλλη ομάδα, τι θυμάται από αυτή τη μεγάλη διαδρομή στα γήπεδα. Παράλληλα ο Αντωνάκης Κκαφάς μιλά για την σημερινή Ανόρθωση και το ποδόσφαιρο της νέας εποχής.
Ο Αντωνάκης Κκαφάς είναι πραγματικά μια εμβληματική φυσιογνωμία για το ποδόσφαιρο της Αμμοχώστου. Πεισματάρης, μαχητής, παίκτης που τα έδινε όλα στο γήπεδο με αντάλλαγμα την αγάπη και το χειροκρότημα του κόσμου. Όπως έκαναν όλοι οι παίκτες παλαιότερων εποχών. Πραγματικά μας αρέσει να μιλάμε με παλιούς παίκτες. Όλοι κάτι έχουν να σου πουν, μια ιστορία που θα συναρπάσει η γεγονότα που έγραψαν ιστορία. Ο Αντωνάκης Κκαφάς ζει με την οικογένεια του στο Παραλίμνι, συμμετέχει στην ομάδα παλαίμαχων της Ανόρθωσης, παρακολουθεί από κοντά την πορεία της ομάδας και όπως λέει νιώθει σαν στο σπίτι του όταν είναι στο γήπεδο, έστω και σαν θεατής στις εξέδρες. Αντί άλλου προλόγου η μπάλα στα πόδια του μεγάλου Αντωνάκη Κκαφά.
Συνέντευξη του Κώστα Ιωάννου
Κύριε Κκαφά να ξεκινήσουμε από το σήμερα. Ασχολείσθε ενεργά με το ποδόσφαιρο ;
Έχω μεγάλο πάθος με το ποδόσφαιρο. Από την ημέρα που σταμάτησα την καριέρα μου πήγαινα αρκετά συχνά στο γήπεδο για να παρακολουθήσω από κοντά την πορεία της αγαπημένης μου ομάδας. Η πανδημία όμως και κάποια προβλήματα υγείας με έχουν κρατήσει το τελευταίο διάστημα στο σπίτι. Εξακολουθώ όμως να παρακολουθώ αγώνες από την τηλεόραση χωρίς εντάσεις και άγχος.
Πως είναι η κατάσταση στο ποδόσφαιρο της Κύπρου ;
Έχουν γίνει σημαντικά βήματα προόδου στο ποδόσφαιρο μας και αυτό φαίνεται από την πορεία των ομάδων μας στην Ευρώπη. Οι ποδοσφαιριστές πλέον είναι επαγγελματίες και έχουν καλύτερες συνθήκες δουλείας σε αντίθεση με εμάς που δεν είχαμε ούτε καν τα βασικά για να παίξουμε μπάλα. Αλίμονο αν με τόσα χρήματα που δαπανούνται από τους συλλόγους να μην είχαμε πρόοδο.
Η Κύπρος συνεχίζει να βγάζει ταλέντα ;
Υπάρχουν ταλέντα αλλά δεν εξελίσσονται. Αν δεν δουλέψεις, δεν προσπαθήσεις, δεν θα μπορείς να ανταγωνιστείς στα ίσα τους πολλούς ποιοτικούς ξένους που έρχονται στην Κύπρο από μεγάλες σχολές της Ευρώπης και όχι μόνο. Για να επιβιώσεις πρέπει να είσαι πάρα πολύ καλός και να ξεχωρίζεις. Βλέπω να υπάρχουν ταλέντα στην Ομόνοια, το ΑΠΟΕΛ, την Ανόρθωση που έχουν μέλλον και μπορούν να κάνουν καριέρα. Αν είναι σοβαροί, προσγειωμένοι και δουλέψουν σκληρά θα μπορέσουν να παίξουν ποδόσφαιρο σε ψηλό επίπεδο. Θα πρέπει οι γονείς να σταματήσουν να ασχολούνται με την καριέρα των παιδιών τους γιατί μπορεί άθελα τους να κάνουν ζημία και να στέκονται εμπόδιο στην εξέλιξη τους.
Πως βλέπεται την πορεία της Ανόρθωσης στο φετινό πρωτάθλημα ;
Ο Τιμούρ Κεσπάγια είναι ένα μεγάλο κεφάλαιο για την Ανόρθωση. Η μεγαλύτερες επιτυχίες του συλλόγου έχουν γραφτεί επί δικών του ημερών στην ομάδα και κανείς δεν μπορεί να αμφισβητήσει την αγάπη του προς το σωματείο και τις ικανότητες του. Η πορεία της Πάφου και του ΑΡΗ στο πρωτάθλημα θα έχει ως αποτέλεσμα κάποιες παραδοσιακές δυνάμεις του ποδοσφαίρου μας να μείνουν εκτός εξάδας. Όταν ξεκινά η σαιζόν και λες πως πας για πρωτάθλημα πρέπει να μπορείς να το υποστηρίξεις αυτό και στο γήπεδο με τις εμφανίσεις σου. Αν φέτος που στην Ευρώπη βγαίνουν πέντε ομάδες εσύ σαν Ανόρθωση μείνεις εκτός θα είναι αναμφίβολα μια μεγάλη αποτυχία. Ελπίζω η ομάδα να παρουσιαστεί δυνατή στην τελική ευθεία του πρωταθλήματος και να μπορέσει να υλοποιήσει τους στόχους της.
Κύριε Κκαφά επιτρέψετε μου να σας ρωτήσω κάποια πράγματα για την δική σας πορεία στα γήπεδα. Από που κατάγεστε ;
Από το Παραλίμνι.
Σε ποια ηλικία μπαίνει στη ζωή σας το ποδόσφαιρο ;
Στα 15 μου χρόνια.
Που σας εντόπισε η Ανόρθωση ;
Στο Παραλίμνι την εποχή εκείνη η πλειοψηφία των φιλάθλων ήταν υποστηρικτές της Ανόρθωσης με αποτέλεσμα η δεύτερη ομάδα να αποτελείται σε ένα πολύ μεγάλο ποσοστό από παιδία που κατάγονταν από το Παραλίμνι. Γύρω στους 15-20 ποδοσφαιριστές. Με πήρε στην Ανόρθωση με μια βέσπα ο Αντώνης Καράς, που ήταν παίκτης της ομάδας και συγγενής μου.
Ποιες ήταν οι πρώτες σας εντυπώσεις από την Ανόρθωση ;Τις πρώτες μέρες ήμουν πάρα πολύ ντροπαλός. Ήμουν πολύ μικρός σε ηλικία. Είχα κάνει ένα χρόνο προπόνηση με τη δεύτερη ομάδα και στα 14 μου χρόνια ανέβηκα στην ανδρική. Λόγο του νεαρού της ηλικίας μου δεν είχα δικαίωμα συμμετοχής στο πρωτάθλημα. Έπρεπε να κλείσω τα 15 για να μπορώ να αγωνιστώ.
Ποιος σας προώθησε στην πρώτη ομάδα ;
Ανέβηκα στην πρώτη ομάδα με προπονητή τον Ρέινερ και μου είπε πως θα αγωνιστώ στη βασική ομάδα σε ένα ματς στη Λευκωσία με την ΑΥΜΑ. Ήταν Σάββατο, ήμουν μόλις 15 ετών, νέο παιδί χωρίς εμπειρίες και παραστάσεις. Ήταν το πρώτο μου ματς και δεν πρόκειται να το ξεχάσω ποτέ. Στο παιχνίδι με πήρε με την βέσπα του ο Αντώνης Καράς. Πριν το αγώνα είχα άγχος, πήγαινα συνεχώς στην τουαλέτα, αλλά στάθηκαν δίπλα μου οι μεγαλύτεροι και ποιο παλιοί παίκτες της ομάδας, με βοήθησαν και μπόρεσα να το ξεπεράσω. Χάσαμε με 1-0 με αυτογκόλ του Πανίκου Ιακώβου. Μετά το τέλος του αγώνα ήμουν πολύ στεναχωρημένος από την ήττα και δεν μπορούσα να βγω έξω από το σπίτι και να κυκλοφορήσω στους δρόμους. Έκλαιγα από ντροπή. Όταν έχανα παιχνίδια έπρεπε να έρθει η Τρίτη να πάω στην προπόνηση της ομάδας για να μου περάσει. Πονούσα πάρα πολύ την Ανόρθωση. Θυμάμαι σε ένα παιχνίδι με την Νέα Σαλαμίνα το 1967-68 που είχαμε κερδίσει με 6-5 είχα βάλει 5 γκολ. Μάλιστα στο 89' μετά από ένα φάουλ που κερδίσαμε έξω στην γωνιά της επανορθωτικής το εκτέλεσα και το έστειλα στο γάμμα της αντίπαλης εστίας.
Ποιος ήταν ο πρώτος σας δάσκαλος ;
Μπορώ να πω πως τα περισσότερα πράγματα γύρω από το ποδόσφαιρο τα έμαθα μόνος μου. Ήμουν αυτοδίδακτος. Είχα πάθος με την μπάλα και με το που τελείωνα το σχολείο και επέστεφα στο σπίτι αντί να καθίσω να διαβάσω πήγαινα στις αλάνες και στα χωράφια να παίξω ποδόσφαιρο με τους φίλους μου η να κάνω προπόνηση μόνος μου. Ο πατέρας μου έβλεπε πως μου άρεσε το ποδόσφαιρο και μου αγόραζε μπάλες με λάστιχο. Άρπαζα την μπάλα πήγαινα στο γήπεδο του Παραλιμνίου που ήταν σε κοντινή απόσταση από το σπίτι μου μαζί με κάποιον φίλο μου και τον έβαζα τερματοφύλακα. Του έκανα σουτ. Προσπαθούσα από μόνος μου να βελτιώσω τις αδυναμίες μου και να γίνω καλύτερος. Έμαθα από μόνος μου να σουτάρω και να δίνω κατεύθυνση της μπάλας προς της εστία.
Πως ήταν η συνύπαρξη σας με τους ποιο παλιούς παίκτες της Ανόρθωσης ;
Οι περισσότεροι με ήξεραν πριν πάω στην Ανόρθωση. Όταν ξεκίνησα να κάνω προπονήσεις με την δεύτερη ομάδα άπαντες είχαν διαπιστώσει το μεγάλο ταλέντο που είχα. Δεν ήμουν ξένος. Με υποδέχθηκαν με τον καλύτερο τους τρόπο και με βοήθησαν να ενταχθώ χωρίς προβλήματα στην ομάδα. Οι περισσότεροι παίκτες της ανδρικής ομάδας ήμασταν από την ίδια περιοχή, ξέραμε καλά ο ένας τον άλλο και πολύ γρήγορα αποκτήσαμε χημεία και ομοιογένεια. Όταν μπήκα στα αποδυτήρια της Ανόρθωσης την πρώτη φορά και αντίκρισα όλα αυτά τα μεγάλα ονόματα που είχε στις τάξεις της η ομάδα ένιωσα δέος. Ήμουν πολύ ντροπαλός και έδειχνα τον απέραντο σεβασμό και την εκτίμηση μου προς τους μεγαλύτερους παίκτες. Τους περίμενα να τελειώσουν πρώτα αυτοί το μπάνιο τους και μετά να πάω εγώ. Ήξερε ο κάθε ένας τον ρόλο του και αυτό μας βοήθησε να δεθούμε ακόμη περισσότερο μεταξύ μας.
Σε ποια θέση καθιερωθήκατε στην Ανόρθωση ;
Ξεκίνησα ως δεξιός ακραίος επιθετικός και το 1967 με προπονητή τον Τζίνα Σιμονόφσκι μετατράπηκα σε κεντρικό επιθετικό. Φόρεσα μέχρι το τέλος της καριέρας μου τη φανέλα με τον αριθμό 9. Το 1972 κατέληξα ως επιτελικός χαφ. Είχα την ικανότητα όμως να παίξω με την ίδια ευκολία χωρίς να επηρεαστεί η απόδοση μου σε όλες τις θέσεις της επίθεσης.
Ποια ήταν τα δυνατά σας ατού ;
Στο σχολείο εκτός από ποδοσφαιριστής ήμουν και πολύ καλός αθλητής στίβου. Τελικά επέλεξα να παίξω ποδόσφαιρο. Η ενασχόληση μου όμως με τον κλασσικό αθλητισμό με βοήθησε γιατί ήμουν πολύ γρήγορος, είχα δυνατό σουτ, καλή τεχνική κατάρτιση. Μπορούσα με την ταχύτητα που είχα να περάσω την μπάλα κάτω από τα πόδια των αντίπαλων αμυντικών, πατούσα περιοχή και είχα την ικανότητα να σκοράρω ο ίδιος με ευκολία η να δώσω την μπάλα στο κατάλληλο σημείο για τους συμπαίκτες μου. Έπαιζα πρώτα για την ομάδα και μου άρεσε να ξεχωρίζω μέσα από το σύνολο. Δεν εκβίαζα επιθέσεις. Αν έβλεπα συμπαίκτη μου σε καλύτερη θέση από μένα προτιμούσα να πασάρω παρά να σκοράρω ο ίδιος. Όταν δοκίμαζα όμως το πόδι μου ήταν φόβος και τρόμος για τους αντίπαλους τερματοφύλακες. Ήμουν καλός στις διεκδικήσεις της μπάλας. Έπαιξα 20 χρόνια με το 9 στην πλάτη είτε ως κεντρικός επιθετικός είτε ως 10αρι. Μου ταίριαζε παρά πολύ ο ρόλος πίσω από τον σέντερ φορ γιατί έπαιζα πάντα με μυαλό.
Πόσο γρήγορα καταφέρατε να ξεχωρίσετε με τις ικανότητες σας παρά τη σχετική δυσκολία ;
Ήξεραν όλοι πως ήμουν λαβράκι πριν πάω στην Ανόρθωση. Ήμουν ένα από τα μεγαλύτερα ταλέντα της ομάδας εκείνη την περίοδο. Είχα από πολύ μικρός μεγάλες προοπτικές και κατάφερα να ξεχωρίσω από τις πρώτες μέρες της παρουσίας μου στην ομάδα. Στα 15 μου χρόνια είχα ήδη γίνει βασικός.
Πείτε μας δυο λόγια για την ομάδα της Ανόρθωσης στην οποία ήσασταν βασικό μέλος για 20 χρόνια ;
Η Ανόρθωση είναι μια ομάδα με πολύ μεγάλη ιστορία. Έχει να επιδείξει σημαντική δράση όχι μόνο στον αθλητισμό αλλά και στην κοινωνία. Πήρε πρωταθλήματα, κύπελλα και είναι 3η δύναμη σε οπαδούς. Δικαίως έχει πάρει το όνομα "Μεγάλη Κυρία". Έχει να επιδείξει πολύ μεγάλες επιτυχίες. Ήταν η πρώτη Κυπριακή ομάδα που έπαιξε στους ομίλους του Τσάμπιονς Λιγκ. Εγώ είχα την τύχη να είμαι μέλος και αρχηγός μιας σπουδαίας ομάδας με ποιοτικούς παίκτες που κράτησαν τον σύλλογο σε πολύ ψηλό επίπεδο σε δύσκολες εποχές και κάτω από αντίξοες συνθήκες. Είχαμε χτίσει ένα δυνατό σύνολο με όνειρα και φιλοδοξίες. Καταφέραμε με την παρουσία μας στο γήπεδο να κερδίσουμε τον σεβασμό και την εκτίμηση όλων. Την Ανόρθωση είτε την αγαπάς είτε την μισείς. Οι οπαδοί της την αγαπούν με μεγάλο πάθος και δίνουν και την ζωή τους για τον σύλλογο.
Ποιες είναι οι μεγαλύτερες σας στιγμές με την Ανόρθωση ;
Η κατάκτηση των τριών Κυπέλλων (1964, 1971,1975) . Ξεχωρίζω ιδιαίτερα την κατάκτηση του Κυπέλλου το 1975. Ήταν μια επιτυχία που ήρθε σε μια δύσκολη περίοδο για τον σύλλογο, με πολλά προβλήματα. Προπονητής μας σε εκείνο το τελικό ήταν ο Αντώνης Καράς. Είχαμε απέναντι μας μια εξαιρετική ομάδα με σπουδαίους παίκτες όπως ήταν η Ένωση εκείνης της εποχής. Στο ημίχρονο του τελικού δεν μπήκαμε στα αποδυτήρια. Καθίσαμε έξω και ο πρόεδρος μας ο Πελεκάνος μας είπε να μπούμε στο δεύτερο ημίχρονο και να τα δώσουμε όλα για τη φανέλα και την Αμμόχωστο. Μας ανέβασε την ψυχολογία και όταν τελείωσε η αναμέτρηση και είχαμε κατακτήσει τον τίτλο υπήρχε μια γλυκιά γεύση. Μια ομάδα που για ενάμιση χρόνο ήταν χωρίς γήπεδο, χωρίς εγκαταστάσεις, χωρίς ρούχα, παπούτσια, σε άσχημη ψυχολογική κατάσταση, σκορπισμένοι σε κάθε γωνιά της Κύπρου να καταφέρνει με πάθος και τσαμπουκά να παίρνει ένα κύπελλο είναι αναμφίβολα μια τεράστια και ξεχωριστή επιτυχία. Εμένα προσωπικά ο φόβος και ο τρόμος μου ήταν να μην υποβιβαστεί η Ανόρθωση κατηγορία. Δεν ήθελα να γραφτεί το όνομα μου με μελανά χρώματα στην ιστορία του συλλόγου. Να έχω μια καριέρα στιγματισμένη με τον υποβιβασμό της ομάδας. Αν είχε συμβεί αυτό δεν θα μπορούσα να το αντέξω. Θα πέθαινα κυριολεκτικά. Θα ξεχνούσαν όλοι την προσφορά μου στην ομάδα και ο κόσμος θα θυμόταν μέχρι σήμερα πως η Ανόρθωση έπεσε με αρχηγό τον Αντωνάκη Κκαφά. Ξέρετε πόσο θα πληγωνόμουν εγώ αν είχε συμβεί κάτι τέτοιο ; Σταθήκαμε όλοι μας δίπλα στην ομάδα. Οι ποδοσφαιριστές εκείνης της εποχής κράτησαν όρθια την Ανόρθωση και αυτός είναι και ο λόγος που ο κόσμος ακόμα και σήμερα δείχνει ξεχωριστή αγάπη προς τους παλαίμαχους εκείνης της περιόδου. Εμείς βάλαμε γερά θεμέλια για να γίνει η Ανόρθωση ο σύλλογος που βλέπουμε σήμερα.
Πόσα χρόνια παίξατε στην Ανόρθωση ;
Έπαιξα 20 χρόνια από το 1962 ως το 1982. Υπήρξα για 12 συνεχόμενες σεζόν αρχηγός της ομάδας. Ήμουν πάντα ταπεινός, δεν υποτιμούσα τους συμπαίκτες μου, δεν προσπαθούσα να τους επιβάλω τη γνώμη μου αντίθετα με τον χαρακτήρα μου κατάφερα να κερδίσω την αγάπη και τον σεβασμό τους. Έγινα αποδεκτός από όλους με τις πράξεις μου και όχι με τα λόγια. Έχω μεγάλο σεβασμό για όλους τους παίκτες ειδικότερα όμως για αυτούς του πολέμου. Ο καθένας από εμάς έχει προσφέρει ότι μπορούσε περισσότερο. Το δέσιμο που υπάρχει ανάμεσα σε αυτή τη φουρνιά ποδοσφαιριστών είναι κάτι το ανεπανάληπτο. Για αυτό και έχουμε φροντίσει όσοι βρισκόμαστε στην ζωή να είμαστε αγαπημένοι. Κάθε χρόνο μαζευόμαστε και μας κάνουν ένα τραπέζι τα παιδία του μακαρίτη του Αντώνη Καρά στο Παραλίμνι. Οι παλαίμαχοι του 1975 κρατούν ακόμη και σήμερα ζωντανές τις μνήμες από το παρελθόν.
Αγαπημένος προπονητής ;
Στην καριέρα μου γνώρισα πολλούς προπονητές. Είχα εξαιρετική σχέση και συνεργασία με όλους και έχω πάρει πράγματα που με βοήθησαν να γίνω καλύτερος παίκτης από όλους.
Δυσκολότερος αντίπαλος ;
Έπαιξα ποδόσφαιρο σε μια περίοδο που υπήρχαν σε όλες τις ομάδες εξαιρετικοί παίκτες με ποιότητα. Είχα βρεθεί αντιμέτωπος με παίκτες της αξίας του Νίκου Παντζιαρά η του Κλείτου Ερωτοκρίτου της Ομόνοιας. Σε όλους τους αντιπάλους μου έδειχνα τον απέραντο σεβασμό μου. Πολύ δύσκολος αντίπαλος ήταν ο Ανδρέας Αττίκης όταν ερχόμασταν στην Πάφο για να παίξουμε με τον Ευαγόρα. Υπήρχε ο Κυριάκος Κουρέας της Σαλαμίνας, ο Δημήτρης Κύζας της Ένωσης.
Δεν μπήκατε ποτέ στον κόπο να πάτε σε μια ομάδα του εξωτερικού ;
Είχα πρόταση από τον πολύ δυνατό Πανιώνιο εκείνης της εποχής αλλά εγώ δεν είχα τις ίδιες σκέψεις. Δεν ήθελα να φύγω από την Κύπρο για επαγγελματικούς λόγους.
Πως προετοιμαζόσασταν πριν από τα μεγάλα ματς ;
Το άγχος υπάρχει πάντα στον ποδοσφαιριστή ακόμα και μέχρι σήμερα όσο χρονών και αν είσαι. Το άγχος έφευγε από τα πόδια μου όταν ερχόμουν σε επαφή με την μπάλα. Ξεχνούσα τα πάντα και άλλαζε εντελώς η ψυχολογία μου. Πριν να μπεις στο γήπεδο, όταν είσαι στα αποδυτήρια υπάρχει πίεση. Γιατί πρέπει να κερδίσεις η κρίνεται η έκβαση ενός τίτλου. Ήθελα πάντα να παίζω σε μεγάλα παιχνίδια και να είμαι πρωταγωνιστής.
Γιατί ένας παίκτης της δικής σας κλάσης δεν έπαιξε ποτέ στην Εθνική ;
Έχω κληθεί στην Εθνική και είμαι διεθνής. Απλά δεν με ενδιέφερε καθόλου αν θα παίξω με την Εθνική ομάδα. Με καλούσαν συνεχώς οι εκάστοτε ομοσπονδιακοί προπονητές αλλά δεν πήγαινα. Προτιμούσα να πηγαίνω βόλτες με το αυτοκίνητο μου. Ήταν δική μου επιλογή να μην πηγαίνω στις αποστολές της Εθνική ομάδας. Μου ήταν αρκετό που κατάφερα να γίνω διεθνής.
Σύμφωνα με τα στατιστικά στοιχεία είστε πρώτος σε συμμέτοχες και δεύτερος σκόρερ στην ιστορία της Ανόρθωσης. Ήταν κάτι που είχατε φανταστεί πως θα πετυχαίνατε στο ξεκίνημα της καριέρας σας ;
Είναι μια δικαίωση για μένα. Είμαι περήφανος που έχω τιμηθεί ως ο παίκτης με τις περισσότερες συμμετοχές στην ιστορία της Ανόρθωσης και 2ος σκόρερ του συλλόγου. Έχω πάρει το βραβείο του πρώτου σκόρερ στον θεσμό του Κυπέλλου μαζί με τον Νίκο Φρούσο. Έχω το ρεκόρ με τα περισσότερα χρόνια ως αρχηγός της ομάδας και έχω πάρει το βραβείο ήθους δυο φορές. Όλες αυτές οι ατομικές διακρίσεις είναι το επιστέγασμα της μεγάλης προσπάθειας που έκανα για 20 ολόκληρα χρόνια στα γήπεδα. Όλοι στην οικογένεια της Ανόρθωσης με αποκαλούν αρχηγό. Είμαι περήφανος για αυτά που πέτυχα στα γήπεδα με τη φανέλα μιας μεγάλης ομάδας.
Τι σας έχει μείνει από αυτή τη μεγάλη διαδρομή στα γήπεδα ;
Η αγάπη και ο σεβασμός του κόσμου. Εγώ δεν έχω βγάλει χρήματα από το ποδόσφαιρο και πάντα όταν έμπαινα στο γήπεδο έδινα τον καλύτερο μου εαυτό για την ομάδα. Ο κόσμος δεν έχει ξεχάσει ακόμη και σήμερα την μεγάλη μου προσφορά προς τον σύλλογο.
Πολύ ενδιαφέροντα όλα αυτά που μας έχετε πει κύριε Κκαφά. Κλείνοντας τη συνέντευξη θα θέλαμε μέσω του pafossports να στείλετε το δικό σας μήνυμα στον φίλαθλο κόσμο της Κύπρου ;
Εγώ θέλω να ευχαριστήσω τον κόσμο όλων των ομάδων στην Κύπρο για τη διαχρονική αγάπη και τον σεβασμό που δείχνουν προς το πρόσωπο μου. Να ευχηθώ σε όλους τους φιλάθλους να έχουν υγεία και ευτυχία χωρίς προβλήματα και δυστυχία. Το ποδόσφαιρο είναι γιορτή και έτσι πρέπει να το βλέπουμε όλοι. Να αποτελεί διέξοδο από τα προβλήματα της καθημερινότητας.
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου