Ο Κύπριος κεντρικός αμυντικός Στέφανος Λυσάνδρου γεννήθηκε στις 3 Δεκεμβρίου του 1949 στην Λύση. Θεωρείται ευρέως ως ένας από τους καλύτερους κεντρικούς αμυντικούς της γενιάς του αλλά και ως ένας από τους Μεγαλύτερους αμυντικούς Όλων των Εποχών που πέρασαν από τα Κυπριακό ποδόσφαιρο. Ήταν περισσότερο γνωστός για τον ρυθμό του, την "καλλιτεχνική" αντιμετώπιση, την κομψότητα με την μπάλα, το μοίρασμα του παιχνιδιού και το σφικτό μαρκάρισμα των αντιπάλων. Έκανε 384 εμφανίσεις και σκόραρε περισσότερα από 29 γκολ (που είναι τα επίσημα εγγεγραμμένα στοιχεία της ΚΟΠ) στο Κυπριακό Πρωτάθλημα σε μια καριέρα διάρκειας 18 ετών μεταξύ του ΑΣΙΛ και της Ανόρθωσης, κερδίζοντας με τον ιστορικό σύλλογο της Αμμοχώστου 1 Κύπελλο Κύπρου (1975). Αναδείχθηκε το 1979 αθλητής ήθους. Ήταν μέλος της Εθνική Κύπρου, από το ντεμπούτο του το 1974, κερδίζοντας 29 διεθνείς συμμετοχές και σκοράροντας μια φορά σε εκτός έδρας παιχνίδι με το Βέλγιο.
Το pafossports φιλοξενεί σήμερα μια παλιά δόξα της Ανόρθωσης, τον Στέφανο Λυσάνδρου. Έναν παλιό άσσο που έκλεισε την καριέρα του στον ιστορικό σύλλογο της Αμμοχώστου, που φόρεσε αυτή τη φανέλα για 13 χρόνια, μια ολόκληρη ζωή. Σε μια μεγάλη συνέντευξη ξεδιπλώνει τις αναμνήσεις του λέγοντας μας παλιές και ενδιαφέρουσες ιστορίες από το παρελθόν. Πως ξεκίνησε το ποδόσφαιρο, ποιος τον ανακάλυψε στις αλάνες της Λύσης, πώς έζησε τα πρώτα βήματα της καριέρας του με τον ΑΣΙΛ, την μεταγραφή του στην Ανόρθωση, την Εθνική ομάδα, τι θυμάται από αυτή τη μεγάλη διαδρομή στα γήπεδα. Παράλληλα ο Στέφανος Λυσάνδρου μιλά για τη σημερινή Ανόρθωση και το ποδόσφαιρο της νέας εποχής.
Ο Στέφανος Λυσάνδρου είναι πραγματικά μια ηγετική φυσιογνωμία για το ποδόσφαιρο της Κύπρου. Πεισματάρης, μαχητής, παίκτης που τα έδινε όλα στο γήπεδο με αντάλλαγμα την αγάπη και το χειροκρότημα του κόσμου. Όπως έκαναν όλοι οι παίκτες παλαιότερων εποχών. Πραγματικά μας αρέσει να μιλάμε με παλιούς παίκτες. Όλοι κάτι έχουν να σου πουν. Μια ιστορία που θα συναρπάσει η γεγονότα που έγραψαν ιστορία. Αντί άλλου προλόγου η μπάλα στα πόδια του Στέφανου Λυσάνδρου.
Συνέντευξη του Κώστα Ιωάννου
Κύριε Λυσάνδρου να ξεκινήσουμε από το σήμερα. Ασχολείσθε ενεργά με το ποδόσφαιρο ;
Είμαι μόνο φίλαθλος.
Πως είναι η κατάσταση στο Κυπριακό ποδόσφαιρο ;
Το ποδόσφαιρο ποτέ δεν θα μας αφήσει απόλυτα ικανοποιημένους, από το επίπεδο στο οποίο είναι. Αλλά αν υπολογίσουμε το μέγεθος της Κύπρου, τα μέσα στα οποία διαθέτει και τα λεφτά που ξοδεύονται από τις ομάδες μας εγώ είμαι ικανοποιημένος. Τουλάχιστον από αυτά που δείχνουν οι ομάδες μέσα στο γήπεδο. Έχουμε βελτιωθεί.
Η Κύπρος συνεχίζει να βγάζει ταλέντα ;
Ασφαλώς υπάρχουν. Βλέπω 3-4 στην Ομόνοια, 2 στην Ανόρθωση, 1 στο ΑΠΟΕΛ. Υπάρχουν καλοί Κύπριοι παίκτες. Το μόνο που δεν βλέπω είναι να προχωρούν και να εξελίσσονται. Δεν θυσιάζουν πράγματα για να πετύχουν σαν ποδοσφαιριστές.
Φορέσατε πολλά χρόνια τη φανέλα της Ανόρθωσης. Πως βλέπετε την παρουσία της στο φετινό πρωτάθλημα της Α΄ Κατηγορίας ;
Είμαι ικανοποιημένος γιατί σήμερα τις ομάδες πρέπει να τις κρίνουμε ανάλογα με τον προϋπολογισμό που έχουν και ανάλογα με τον κόσμο που τους ακολουθεί. Η Ανόρθωση είναι πολύ ψηλά. Έχει στο πλευρό τις πολύ μεγάλο αριθμό φιλάθλων. Έχουμε έναν προπονητή που όλοι φαντάζομε τον εμπιστεύονται. Υπάρχει μια σταθερή διοίκηση η οποία συμβάλει στο να έχει μια πολύ καλή εικόνα η ομάδα μέσα στο γήπεδο. Κάποια ατυχή αποτελέσματα στην αρχή του πρωταθλήματος μας έχουν αφήσει τώρα λίγο πίσω. Όλα δείχνουν πως η απόσταση μπορεί να καλυφθεί. Η Ανόρθωση έχει φορμαριστεί στο καλύτερο σημείο του πρωταθλήματος.
Κύριε Λυσάνδρου επιτρέψετε μου να σας ρωτήσω κάποια πράγματα για τη δική σας πορεία στα γήπεδα. Από που κατάγεστε ;
Κατάγομαι από την Λύση Αμμοχώστου και με αγόρασε η Ανόρθωση το 1971 από τον ΑΣΙΛ Λύσης.
Μικρός τι ομάδα ήσασταν ;
Ήμουν από μικρός φίλαθλος της Ανόρθωσης.
Σε ποια ηλικία μπαίνει στη ζωή σας το ποδόσφαιρο ;
Σε ηλικία 13 ετών αγωνιζόμουν βασικός στην ομάδα του ΑΣΙΛ η οποία εκείνη την εποχή ήταν η μεγαλύτερη αγροτική ομάδα εκτός από την Α΄ Κατηγορία. Τότε ομάδες Β΄ Κατηγορίας υπήρχαν μόνο στις πόλεις. Άλλαξε το καταστατικό της Κυπριακής Ομοσπονδίας Ποδοσφαίρου για να μπει ο ΑΣΙΛ στην Β΄ Κατηγορία. Από το 1965-66, από την πρώτη χρονιά πήρε το πρωτάθλημα και ανέβηκε στην Α΄ Κατηγορία. Έμεινε τέσσερα χρόνια. Εγώ τον 4ο χρόνο πήγα στην Ανόρθωση. Ήταν μια μεταγραφή η οποία εκείνη την περίοδο συζητιόταν για 3-4 χρόνια.
Που σας εντόπισε η Ανόρθωση ;
Με εντόπισε η Ανόρθωση. Γίνονταν για 3-4 χρόνια συνεχόμενα διαπραγματεύσεις για να ολοκληρωθεί η μεταγραφή. Ήταν η μεγαλύτερη μεταγραφή που είχε γίνει ποτέ στην Κύπρο. Μάλιστα με ανταλλάγματα εξωπραγματικά. Η Ανόρθωση παραχώρησε στον ΑΣΙΛ 1.800 λίρες, 11 ποδοσφαιριστές και ένα αρκετά μεγάλο ποσό για μένα το οποίο φυσικά δεν μου έδωσαν αλλά δεν πειράζει.
Ποιες ήταν οι πρώτες σας εντυπώσεις από την Ανόρθωση ;
Εγώ γυμνάσιο πήγαινα στην Αμμόχωστο. Με τους περισσότερους ποδοσφαιριστές ήμουν γνωστός. Παίζαμε μαζί στην ομάδα του γυμνασίου. Ήταν σαν φυσικό επακόλουθο κάποια στιγμή να καταλήξω στην Ανόρθωση. Έτσι το θεωρούσαν όλοι. Παρόλο που όταν έγινε η μεταγραφή είχαν δείξει ενδιαφέρον για μένα όλα σχεδόν τα σωματεία της Κύπρου.
Ποιος ήταν ο πρώτος σας δάσκαλος ;
Ήταν δυο δάσκαλοι μου στο δημοτικό. Ο ένας παλιός ποδοσφαιριστής και μεγάλη δόξα της Ανόρθωσης, την εποχή της Μεγάλης Κυρίας του 1957-1965 ο Κώστας Αττάς. Ο δεύτερος ήταν ένας άλλος δάσκαλος μου ο Κέκκος Βιολάρης. Αυτοί οι δυο ήταν άνθρωποι που με στράτευσαν στο να παίξω ποδόσφαιρο.
Πως σας υποδέχθηκαν οι ποιο παλιοί παίκτες της ομάδας ;
Με δέχθηκαν με τον καλύτερο τους τρόπο. Η Ανόρθωση τότε είχε αρχίσει μια εκστρατεία με στόχο να επανέλθει στην κορυφή του Κυπριακού ποδοσφαίρου. Άρχισε να κάνει μεταγραφές. Την εποχή εκείνη είχαν γίνει δυο μεγάλες μεταγραφές. Ο Ηρόδοτος Ηροδότου από τον Ευαγόρα στο ΑΠΟΕΛ και εγώ από τον ΑΣΙΛ στην Ανόρθωση. Με δέχθηκαν πάρα πολύ καλά. Η υποδοχή που είχα ήταν συγκλονιστική. Το πρώτο μου παιχνίδι το έκανα εκτός Κύπρου με την Ανόρθωση. Είχαμε παίξει στο Βέλγιο για το Κύπελλο Κυπελλούχων με την Μπέρσοτ.
Πόσο γρήγορα καταφέρατε να ξεχωρίσετε με τις ικανότητες σας παρά τη σχετική δυσκολία ;
Είχαν διαπιστώσει πολύ γρήγορα το ταλέντο και τις δυνατότητες που είχα ως ποδοσφαιριστής. Μάλιστα ο τότε προπονητής της Εθνικής Κύπρου ο Ούγγρος Γιόζεφ Κιούσλερ με είχε προσέξει και ενώ ήμουν πολύ μικρός. Με έπαιρνε στην Εθνική και σιγά σιγά άρχισα να γνωρίζω όλους αυτούς τους μεγάλους ποδοσφαιριστές που υπήρχα την εποχή εκείνη στο Κυπριακό ποδόσφαιρο. Τα ινδάλματα της παιδικής μου ηλικία. Τους γνώρισα χωρίς να τολμώ να μιλήσω μαζί τους.
Ήσασταν πάντα κεντρικός αμυντικός ;
Βασικά ήμουν πάντα κεντρικός αμυντικός. Κατά καιρούς έπαιξα στην καριέρα μου σε διάφορες θέσεις της ενδεκάδας. Η θέση στην οποία όμως έχω καθιερωθεί είναι αυτή του κεντρικού αμυντικού.
Ποια ήταν τα δυνατά σας ατού ;
Ήμουν γρήγορος, πολύ δυνατός, είχα καλό άλμα, καλός με το κεφάλι και σπουδαία μακρινή μπαλιά που μπορούσε να φθάσει σε απόστασή ακόμα και 60 μέτρων.
Έμφυτο ταλέντο η δουλειά. Τι μέτρησε για να σας φέρει στην κορυφή ;
Συνδυασμός και των δυο. Αν το ταλέντο που έχεις δεν το δουλέψεις και δεν το αξιοποιήσεις δεν μπορείς να πας μακριά.
Πως διαχειριζόσασταν την πίεση του πρωταθλητισμού ;
Για 18 ολόκληρα χρόνια ήμουν φοβερά συνεπής. Δεν υπήρξε προπονητής κατά τη διάρκεια της καριέρας μου που να μην με έχει σε μια ξεχωριστή θέση. Με εκτιμούσαν για την συνέπεια και την απόδοση μου. Ήμουν αφιερωμένος στην Ανόρθωση. Λάτρευα και εξακολουθώ να αγαπώ με πάθος την ομάδα στην οποία έπαιξα ποδόσφαιρο. Σεβόμουνα πάρα πολύ τον κόσμο. Όταν έχανε η ομάδα μπορώ να σας πω, είχε μέρες που δεν μπορούσα να κυκλοφορήσω στους δρόμους. Ντρεπόμουν. Αυτά ο κόσμος μου τα έχει ανταποδώσει σε πολύ μεγάλο βαθμό.
Θυμάστε την βασική ενδεκάδα της Ανόρθωσης την εποχή που ήσασταν βασικό μέλος της ομάδας ;
Τερματοφύλακες οι Φάνος Στυλιανού και Μιχάλης Παμπόρης, οι Δημήτρης Σιαήλης, Ανδρέας Χατζηγιάννης, εγώ, ο Κώστας Κωνσταντίνου, Πάμπος Παρτασίδης, Βάσος Λάρκου, Γιάννης Μέρτακκας, Χρηστάκης Κοβής, Τουμάζος Τουμάζου, Νικόλας Νικόλα, Γιαννάκης Μάντης, Χρίστος Σολέας, ο Μιχάλης Τάρταρος, Ηλίας Σπυρίδωνος, Αντωνάκης Κκαφάς, Γιώργος Θεοχαρίδης, Φοίβος Βραχίμης, Σώτος Ανδρέου. Ήταν μια πολύ δυνατή ομάδα η οποία αποτελείτο από πολύ ποιοτικούς ποδοσφαιριστές. Εγώ έπαιξα μόνο τρία χρόνια ποδόσφαιρο στην Αμμόχωστο. Στα υπόλοιπά αγωνίστηκα κάτω από πολύ δύσκολές συνθήκες. Οι στόχοι είχαν διαφοροποιηθεί. Παίζαμε ποδόσφαιρο σε μια ομάδα που το πρώτιστο ήταν να μπορέσουμε εμείς οι ποδοσφαιριστές να την διατηρήσουμε στη ζωή. Δεν ξέρω πόσοι ποδοσφαιριστές είχαν το προνόμιο σε εισαγωγικά να παίζουν μπάλα για την ύπαρξη της ομάδας τους. Όχι αν θα πάει διαβάθμιση. Και μάλιστα όταν αυτή η ομάδα κουβαλάει ένα τόσο βαρύ όνομα, συνοδεύεται από τόσους τίτλους και είναι μια ομάδα που είχε κάνει την Αμμόχωστο για μια ολόκληρη δεκαετία ποδοσφαιρική πρωτεύουσα της Κύπρου. Κάτι αντίστοιχο πέτυχε μετά τον πόλεμο και στην Λάρνακα. Αυτά είναι πολύ σημαντικά πράγματα. Στην καριέρα μου πήρα ένα πρωτάθλημα Β΄ Κατηγορίας με τον ΑΣΙΛ και ένα Κύπελλο Κύπρου με την Ανόρθωση. Πήραμε το κύπελλο την πρώτη χρονιά της προσφυγιάς με δανικές φανέλες. Εγώ έχω φωτογραφία που παίζω μπάλα με τη φανέλα του ΑΡΗ Λεμεσού. Μας έδωσε φανέλες γιατί παίζαμε με τον Απόλλωνα και είχαμε τα ίδια χρώματα. Θα μηδενιζόμασταν γιατί ο φιλοξενούμενος υποχρεούται να έχει δεύτερη στολή με άλλα χρώματα. Μας έδωσε ο ΑΡΗΣ φανέλες και μπορέσαμε να παίξουμε. Όλα αυτά σήμερα ακούγονται σαν παραμύθια. Εμείς όμως που τα ζήσαμε όταν τα ακούμε αποτελούν σημαντικές στιγμές. Είναι προνόμιο για εμάς. Πετύχαμε η Ανόρθωση να μην γνωρίσει περιπέτειες, να πάρει τίτλο και να αναστηθεί ξανά τη δεκαετία του 1990. Για μας είναι πολύ μεγάλη τιμή και νιώθουμε περήφανοι για αυτά που καταφέραμε με τη φανέλα της αγαπημένης μας ομάδας.
Πέστε μας δυο λόγια για την ομάδα της Ανόρθωσης στην οποία ήσασταν βασικό μέλος ;
Ασφαλώς μπορούσε να πάει και πιο καλά. Μπορούσε να πάει πολύ καλύτερα. Διότι υπήρχαν τότε ποδοσφαιριστές μεγάλης αξίας στην Ανόρθωση. Ο Φάνος Στυλιανού ήταν τερματοφύλακας της Εθνικής. Εγώ ήμουν Κεντρικός Αμυντικός της Εθνικής. Ο Αντωνάκης Κκαφάς τεράστια προσωπικότητα. Ο Γιαννάκης Μάντης για μένα είναι ένας αδικημένος ποδοσφαιριστής. Δεν του έχει αναγνωριστεί μέχρι σήμερα η ποδοσφαιρική του αξία όσο θα έπρεπε. Ο Χρήστος Σολέας. Ο Φοίβος Βραχίμης που γεννήθηκε σε λάθος τόπο και εποχή. Ο Τουμάζος. Ο Κώστας Κωνσταντίνου ένας φοβερός κεντρικός αμυντικός. Ο Χρηστάκης Κοβής. Ο Μιχάλης Τάρταρος. Μια γεμάτη ομάδα με σπουδαίους σε αξία παίκτες. Όλοι αυτοί οι παίκτες αν ήμασταν στην Αμμόχωστο και παίζαμε με ίδιους όρους με τις άλλες ομάδες της Κύπρου δεν πιστεύω πως θα παίρναμε μόνο έναν ακόμα τίτλο. Θα παίρναμε πολλούς τίτλους. Ήταν μια πολύ καλή και δυνατή ομάδα.
Πόσα χρόνια παίξατε στην Ανόρθωση ;
Στην Ανόρθωση έπαιξα δεκατρία χρόνια. Από το 1971 ως και το 1984.
Ποιες είναι οι μεγαλύτερες σας στιγμές με την Ανόρθωση ;
Η κατάκτηση του Κυπέλλου Κύπρου το 1975 και οι αμέτρητες προσωπικές διακρίσεις από κόμματα, δήμους και άλλους φορείς. Το 1979 είχα ανακηρυχθεί από την ΕΑΚ σε αθλητή ήθους. Για αρκετά χρόνια ερχόμουν δεύτερος στον τίτλο του ποδοσφαιριστή της χρονιάς. Δεν ξέρω το γιατί. Σήμερα πρέπει να παραδεχθούμε κάτι. Έχει αναγνωρισθεί η αξία της κάθε θέσης διαφορετικά. Για παράδειγμα αν πάρω τον κεντρικό αμυντικό Στέφανο Λυσάνδρου με τον επιθετικό Φοίβο Βραχίμη τότε την εποχή τη δική μας καλύτερος εθεωρείτο ο επιθετικός που έβαζε τα γκολ. Αυτό ισχύει και σήμερα σε έναν βαθμό. Όμως σήμερα γνωρίζεις πως ο αμυντικός κάνει στο γήπεδο πράγματα που δεν μπορεί να κάνει ο επιθετικός. Ο επιθετικός κάνει πράγματα που δεν μπορεί να κάνει ο αμυντικός. Όμως σε τελική ανάλυση αυτοί οι δύο ποδοσφαιριστές που αγωνίζονται σε διαφορετικές θέσεις δεν είναι συγκρίσιμα μεγέθη. Γιατί ο κάθε ένας κάνει διαφορετική δουλειά μέσα στον αγωνιστικό χώρο. Είναι όμως μέλη του συνόλου και οι δύο. Εγώ δεν μπορώ να καταλάβω γιατί να γίνεται σύγκριση ενός αμυντικού παίκτη με έναν επιθετικό. Και πάντα η πλάστιγγα να γέρνει σε αυτόν που βάζει τα γκολ. Να φέρω ένα παράδειγμα. Ας πάρουμε την Λίβερπουλ με τον Φίρχιλ Φαν Ντάικ στην ενδεκάδα και την Λίβερπουλ χωρίς αυτόν στο βασικό σχήμα. Χωρίς τον Φαν Ντάικ μόλις που κατάφερε να βγει στο Τσάμπιονς Λιγκ. Με τον Φαν Ντάικ ήταν πρωταθλήτρια Αγγλίας και Ευρώπης. Φέτος με την επιστροφή του μετά τον τραυματισμό ας κοιτάξουμε πως παίζει η Λίβερπουλ. Πόσο έχει αλλάξει προς το καλύτερο. Τρίβουμε τα μάτια μας που την βλέπουμε. Παλιά υπερτερούσαν οι επιθετικοί. Σήμερα αυτό έχει αλλάξει σε πολύ μεγάλο βαθμό. Οι επιτυχίες που πέτυχα με τη φανέλα της Ανόρθωσης και της Εθνικής ομάδας είναι πάρα πολλές. Είναι ξεχωριστές στιγμές. Ήταν ιδιαίτερη στιγμή για μένα το Κύπελλο που κατακτήσαμε. Όταν έγινα αρχηγός της Εθνική ομάδας σε κάποια παιχνίδια. Δεν μπορεί όλα αυτά να τα πετύχει ο κάθε ένας. Όταν πήραμε το Κύπελλο δεν ξέραμε που θα το βάλουμε. Δεν είχαμε ούτε σωματείο. Ούτε οίκημα. Για να φανταστείτε το έβαλα στο αυτοκίνητο μου και το πήρα σπίτι μου την νύχτα. Από τη συγκίνηση και την χαρά μου το έβαλα στην πίσω μαξιλάρα και κάθε λίγο σταματούσα και κοίταζα μήπως μας το κλέψει κανένας. Βρισκόμασταν κάτω από έντονη συναισθηματική φόρτιση.
Πως προετοιμαζόσασταν πριν από τα ντέρμπι ;
Το ντέρμπι πάντα είναι ένας ξεχωριστός αγώνας. Είναι διαφορετική η πίεση. Χρειάζεται περισσότερη και καλύτερη προετοιμασία. Τόσο σωματική όσο και ψυχολογική. Είναι διαφορετική η χαρά της νίκης. Μεγαλύτερη η λύπη της ήττας όταν χάνεις ένα μεγάλο παιχνίδι. Ιδίως όταν είσαι ψηλά στην βαθμολογία και γνωρίζεις πως με νίκη πάνω σε έναν μεγάλο αντίπαλο παίρνεις κάτι πολύ περισσότερο από τους τρεις βαθμούς. Τους παίρνεις πάνω στο άμεσο διεκδικητή του πρωταθλήματος. Όλα παίζουν ρόλο για την εξέλιξη ενός μεγάλου αγώνα. Πολλά εξαρτώνται από την συνέπεια των ποδοσφαιριστών. Υπήρχαν παίκτες που ήταν πολύ επιπόλαιοι κατά την διάρκεια ενός κρίσιμου παιχνιδιού. Ένας παίκτης πρέπει να μπορεί να τα ταξινομεί σωστά στο κεφάλι του έτσι ώστε να είναι σε θέση να παρουσιαστεί διαφορετικός, ποιο συγκεντρωμένος, να επιστρατεύει όλες του τις δυνάμεις. Υπάρχουν πολλά πρέπει που χρειάζεται να κάνει ένας παίκτης για να μπορέσει να παρουσιαστεί στην ιδανική κατάσταση σε ένα δύσκολο ματς. Φανταστείτε 18 χρόνια τι ντέρμπι έχω παίξει. Κέρδισα πάρα πολλά έχασα όμως και αρκετές φορές.
Ταχτικές υπήρχαν στη δική σας εποχή ;
Δεν υπήρχαν οι προπονητές οι μορφωμένοι. Συνήθως ήταν παλιοί ποδοσφαιριστές. Αποθήκευαν τις εμπειρίες τους που ζούσαν με κάποιους προπονητές. Στην πορεία γίνονταν οι ίδιοι προπονητές. Σήμερα το ποδόσφαιρο αναλύετε με έναν αφάνταστο τρόπο. Στην πιο μικρή του λεπτομέρεια. Το ποδόσφαιρο σήμερα διδάσκεται. Τότε έπρεπε να ξεχωρίσεις για να παίξεις μπάλα. Ποιος να σε μάθει ποδόσφαιρο ; Στην δική μας εποχή απλώς βελτίωνες τις πτυχές του ταλέντου σου. Δεν υπήρχε περίπτωση να μην ήσουν ταλέντο και να έμπαινες στο γήπεδο.
Μπήκατε ποτέ στον πειρασμό να πάτε σε άλλη ομάδα, να κοιτάξετε κάπου ψηλότερα ;
Είχα πάρα πολλές προτάσεις κατά τη διάρκεια της καριέρας μου αλλά ο πρωταρχικός μου στόχος ήταν να κρατηθεί η Ανόρθωση.
Ποιος προπονητής σας έχει βοηθήσει πιο πολύ ;
Με έχουν βοηθήσει πάρα πολλοί προπονητές. Έπαιξα πάρα πολλά χρόνια ποδόσφαιρο και είχα την τύχη να συνεργαστώ με εξαιρετικούς προπονητές. Είναι ο Κώστας Ταλιάνος που ήταν προπονητή μου στον ΑΣΙΛ αλλά και στην Εθνική Ομάδα. Ήταν ο Γκεόργκι Πατσιάτσιεφ ένας μεγάλος δάσκαλος για το Κυπριακό Ποδόσφαιρο. Ο Τσεχοσλοβάκος Βλαντιμίρ Χόμποτ. Ένας πολύ σπουδαίος προπονητής. Από όλους τους προπονητές με τους οποίους είχα την τύχη να συνεργαστώ έχω πάρει πράγματα που με έχουν βοηθήσει στην καριέρα μου. Κάθε προπονητής κάτι έχει να σου δώσει. Το θέμα είναι πόσο είσαι εσύ προετοιμασμένος να το αφομοιώσεις αυτό που θα σου δώσει ο προπονητής.
Ποιον αντίπαλος σας θαυμάζατε περισσότερο ;
Αφήνω έξω τους ποδοσφαιριστές της Ανόρθωσης που για μένα όλοι τους είχαν πολύ μεγάλη ποδοσφαιρική αξία. Ένας ποδοσφαιριστής τον οποίο ήθελα πάντα να τον βλέπω και να τον θαυμάζω ήταν ο Ανδρέας Στυλιανού του ΑΠΟΕΛ. Ένας πολύ μεγάλος παίκτης. Ο Νίκος Χαραλάμπους της Ομόνοιας. Ο Ανδρέας Κανάρης της Ομόνοιας. Ο Γιαννάκης Μάντης. Είναι τόσοι πολλοί που κάποιον θα ξεχάσω. Είναι πολλοί που τους βλέπω και υποκλίνομαι στο ταλέντο τους. Η λίστα είναι μεγάλη.
Τι θυμάστε από την παρουσία σας στην Εθνική Ομάδα ;
Για μένα κάθε παιχνίδι της Εθνική Κύπρου ήταν ξεχωριστό. Τότε ήμασταν η πολύ αδύνατη ομάδα του ομίλου και όλο το βάρος έπεφτε στην άμυνα. Όλα τα παιχνίδια ήταν δύσκολα με ξεχωριστή σημασία. Παίξαμε με Ισπανία, Γιουγκοσλαβία, Γαλλία, Ιταλία. Με όλες τις μεγάλες δυνάμεις του ποδοσφαίρου. Εμείς ήμασταν πάντα οι φτωχοί συγγενείς. Δεν είναι όπως σήμερα που στην φυσική κατάσταση σχεδόν είμαστε οι ίδιοι μαζί τους. Η στην προετοιμασία και τα μέσα που είχαμε για να δουλέψουμε. Υπήρχε μεγάλη απόσταση. Εμείς τότε για να παίξουμε ποδόσφαιρο, για να πάμε από την Κύπρο στο Βέλγιο θέλαμε δυο μέρες. Από εδώ πηγαίναμε στην Αθήνα. Από την Αθήνα στο Βελιγράδι. Μετά στη Σόφια, στο Βουκουρέστι και ούτω κάθε εξής. Θέλαμε δυο μέρες γιατί τα εισιτήριά ήταν πιο φθηνά. Όταν φθάναμε στον προορισμό μας κάναμε μια προπόνηση και μπαίναμε στο γήπεδο για να παίξουμε. Στα 20 λεπτά ήσουν τελειωμένος. Δεν υπήρχαν τότε εύκολοι αντίπαλοι. Ήμασταν εμείς 4-5 μικρές χώρες που απλά συμπληρώναμε τους ομίλους. Ούτε μας υπολόγιζαν. Κάποιος μπορεί να πει πως παίζαμε ηρωικά για να μπορέσουμε να πάρουμε ένα καλό αποτέλεσμα. Νομίζω υπό τις περιστάσεις τιμούσαμε με τον καλύτερο δυνατό τρόπο τη φανέλα της Εθνικής. Με την λήξη του αγώνα βγαίναμε από το γήπεδο χωρίς να έχουμε δυνάμεις. Δεν μπορούσαμε να περπατήσουμε ακόμα εκατό μέτρα. Εγώ έτσι ένιωθα στο τέλος.
Πόσο ικανοποιημένος είστε από αυτά που καταφέρατε στην καριέρα σας ;
Αν είμασταν στο Βαρώσι ούτε συζήτηση ότι θα κατακτούσαμε περισσότερους τίτλους. Μας έδιναν 22 λίρες τον μήνα από τον Κυπριακό Οργανισμό Αθλητισμού. Τότε είμασταν ημιεπαγγελματίες. Εγώ είχα υπογράψει της Ανόρθωσης και τα χρήματα αυτά τα έπαιρνε ο σύλλογος για να τα χρησιμοποιήσει για να μπορέσουμε να κρατηθούμε στη ζωή. Για τις ανάγκες της ομάδας. Δεν υπήρχαν οι επιχειρηματίες. Αυτοί που ήταν εργοδότες στην Αμμόχωστο έπρεπε ξαφνικά να επαναδραστηριοποιήσουν πρώτα τις δουλείες τους για τις δικές τους οικογένειες. Φυσικά υπήρχε πάντα ο Κυριάκος Θεοχάρους, ο Στέλιος Φρεναρίτης και η κεφαλή ο Τάκης Πελεκάνος οι οποίοι ήταν η "Ανόρθωση". Οι άνθρωποι έδωσαν και την ψυχή τους για το σωματείο. Θυσίασαν χρόνο, προσπάθεια. Αυτούς τους ανθρώπους πρέπει να τους έχουμε αγάλματα έξω από το Αντώνης Παπαδόπουλος. Εγώ σαν ποδοσφαιριστής το θεωρώ πολύ μεγάλη τιμή το ότι έδινα τα λεφτά που έπαιρνα για την ομάδα. Και εγώ ήμουν πρόσφυγας. Έπαιρνα από την δουλεία μου τον μισό μισθό, είχα μέσα στο σπίτι που έμενα τέσσερις οικογένειες και ήμουν ο μόνος που εργαζόταν. Και όμως άφηνα τα λεφτά μου μέσα για το καλό του σωματείου. Για να κρατηθεί όρθια η Ανόρθωση. Ενώ τότε 22 λίρες ακόμη τον μήνα, ήταν τεράστιο ποσό για την εποχή. Μετά τον πόλεμο. Αυτά δεν τα ξέρουν πολλοί. Δεν φαντάζομαι τώρα στα 72 μου χρόνια ότι αυτά που λέω δεν έχουν γίνει. Εξάλλου τον χαρακτήρα μου τον ξέρουν όλοι. Γνωρίζουν ποιος είμαι και αν λέω παραμύθια.
Τι σας έχει μείνει από αυτή τη μεγάλη διαδρομή στα γήπεδα ;
Μου μένει ότι είμαι ακόμα και σήμερα αναγνωρίσιμος. Έχω κερδίσει την καθολική εκτίμηση από τον φίλαθλο κόσμο όλων των ομάδων στη Κύπρο. Δεν είναι μόνο από τους φίλους της Ανόρθωσης. Χαίρομαι γιατί όσο μεγαλώνω εισπράττω κάποιες πολύ συγκινητικές εκφράσεις και ενέργειες από τον κόσμο. Με τιμά ιδιαίτερα ο διαχρονικός σεβασμός που υπάρχει προς το πρόσωπο μου ακόμη και σήμερα. Τι άλλο θέλει ένας ποδοσφαιριστής όταν βάζει τέλος στην ποδοσφαιρική του σταδιοδρομία ; Τότε παίζαμε ποδόσφαιρο σε μια υποανάπτυκτη χώρα και η λέξη επαγγελματισμός δεν υπήρχε στο λεξιλόγιο μας. Χρειάστηκε να περάσουν πολλά χρόνια για να έρθει στην Κύπρο. Φυσικά σήμερα με τη λέξη επαγγελματισμός έχουμε ξεπεράσει τα όρια. Όλες οι εποχές έχουν τα θετικά και τα αρνητικά τους.
Σχόλια