Ο Κύπριος κεντρικός μέσος, Γιαννάκης Γιαγκουδάκης, γεννήθηκε στις 17 Ιανουαρίου του 1959, στη Λεμεσό. Πέρασε το σύνολο της 21ετούς επαγγελματικής του καριέρας παίζοντας για τον Απόλλωνα και θεωρείται από τους οπαδούς του ένας παίκτης-σύμβολο για τον σύλλογο, απολαμβάνοντας μέχρι και τις μέρες μας την αγάπη των φίλων του, αφού υπήρξε ο "ηγέτης" της ομάδας από το 1975 έως και το 1996. Ξεχώριζε στον αγωνιστικό χώρο για την απαράμιλλή χάρη του, την κομψότητα του, τη δημιουργική του ικανότητα, τη τεχνική και την ικανότητα στις μεταβιβάσεις, προσόντα τα οποία τον έκαναν έναν αποτελεσματικό πλέι μέικερ. Εκτός από την τεχνική του ικανότητα και τη δημιουργία, υπήρξε κινητικότατος, ευέλικτος, με σπουδαία αντίληψη του παιχνιδιού, αξιοσημείωτη αντοχή, διαθέτοντας επίσης ένα ακριβές σουτ. Έπαιξε 73 φορές με την Εθνική ομάδα της Κύπρου και σκόραρε μια φορά. Από το 1985 έως και το 1995 διετέλεσε αρχηγός της Εθνική Κύπρου.
Εντάχθηκε από μικρός στα τμήματα υποδομής του Απόλλωνα και το 1975, ο ταλαντούχος άσσος πραγματοποίησε το ντεμπούτο του στην Α΄ Κατηγορία. Έμεινε στο ρόστερ των "κυανόλευκων" έως και το 1996. Στο διάστημα αυτό συμμετείχε σε 567 αναμετρήσεις, σημείωσε 51 γκολ, ενώ διετέλεσε και αρχηγός της ομάδας από το 1979 έως και το 1995, κατακτώντας αρκετούς τίτλους. Στέφθηκε δυο φορές Πρωταθλητής το 1991 και 1994 και δυο Κυπελλούχος το 1986 και το 1992. Το 1982 αναδείχθηκε Κορυφαίος Κύπριος Ποδοσφαιριστής και Αθλητής Ήθους.
Το Pafossports φιλοξενεί σήμερα μια παλιά δόξα του Απόλλωνα, τον Γιαννάκη Γιαγκουδάκη. Έναν παλιό άσσο των γηπέδων που ξεκίνησε και έκλεισε την καριέρα του στον ιστορικό σύλλογο της Λεμεσού, που φόρεσε αυτή την φανέλα για 21 χρόνια, μια ολόκληρη ζωή. Σε μια μεγάλη συνέντευξη ξεδιπλώνει τις αναμνήσεις του λέγοντας μας παλιές και ενδιαφέρουσες ιστορίες από το παρελθόν. Πως ξεκίνησε το ποδόσφαιρο, ποιος τον ανακάλυψε στις αλάνες της Λεμεσού, πως έζησε την παρουσία του στην Α΄ Κατηγορία με τη φανέλα του Απόλλωνα, γιατί δεν πήρε μεταγραφή σε άλλη ομάδα, την Εθνική Κύπρου, τι θυμάται από αυτή την μεγάλη διαδρομή στα γήπεδα. Παράλληλα ο Γιαννάκης Γιαγκουδάκης μιλά για τον σημερινό Απόλλωνα και το Κυπριακό Ποδόσφαιρο της νέας εποχής.
Ο Γιαννάκης Γιαγκουδάκης είναι πραγματικά μια ηγετική φυσιογνωμία για το ποδόσφαιρο της Λεμεσού. Πεισματάρης, μαχητής, παίκτης που τα έδινε όλα στο γήπεδο με αντάλλαγμα το χειροκρότημα και την αγάπη του κόσμου. Όπως έκαναν όλοι οι παίκτες παλαιότερων εποχών. Πραγματικά μας αρέσει να μιλάμε με παλιούς παίκτες. Όλοι έχουν και κάτι καλό να σου πουν, μια ιστορία που θα συναρπάσει η γεγονότα που έγραψαν ιστορία. Αντί άλλου προλόγου η μπάλα στα πόδια του μεγάλου Γιαννάκη Γιαγκουδάκη.
Συνέντευξη του Κώστα Ιωάννου.
Κύριε Γιαγκουδάκη να ξεκινήσουμε από το σήμερα. Ασχολείσθε πλέον ενεργά με το ποδόσφαιρο ;
Εξακολουθώ να βλέπω και να ενδιαφέρομαι για την εξέλιξη του Κυπριακού Ποδοσφαίρου.
Πως είναι η κατάσταση στο ποδόσφαιρο της Κύπρου ;
Κοίταξε. Το Κυπριακό Ποδόσφαιρο έχει γεμίσει ξένους ποδοσφαιριστές. Παλιά τα πράγματα ήταν διαφορετικά.
Η Κύπρος συνεχίζει να βγάζει ταλέντα ;
Ταλέντα υπάρχουν και πολλά μάλιστα. Αλλά δυστυχώς μένουν αναξιοποίητα. Κοίταξε. Η αλήθεια είναι ότι αυτό το πρόβλημα είναι πολυσύνθετο. Βασικά πρέπει να αρχίσει να υπάρχει όραμα από την ομοσπονδία. Αν θέλουν δηλαδή να αναδείξουν ποιοτικούς Κύπριους ποδοσφαιριστές και στην συνέχεια να χτίσουν μια δυνατή Εθνική ομάδα. Ο άλλος παράγοντας που επηρεάζει είναι η νοοτροπία των ομάδων της Α΄ Κατηγορίας που θέλουν να πάρουν πρωτάθλημα, να βγουν στην Ευρώπη και να προβληθούν για να εξασφαλίσουν οικονομικά οφέλη. Όταν θέλεις εδώ και τώρα την επιτυχία θα προχωρήσεις αναγκαστικά σε άμεσες λύσεις. Ο μόνος τρόπος για να δυναμώσουν τα ρόστερ τους είναι να αποκτήσουν έτοιμους παίκτες από το εξωτερικό. Δεν έχουν την υπομονή να περιμένουν ένα νέο παιδί να εξελιχθεί και να φθάσει σε θέση να μπορεί να σταθεί με επιτυχία σε ένα μεγάλο σύλλογο με απαιτήσεις. Για μένα αυτοί είναι οι κυριότεροι λόγοι που βλέπουμε αυτή την κατάσταση.
Κύριε Γιαγκουδάκη, έχετε φορέσει πολλά χρόνια τη φανέλα του Απόλλωνα. Πως βλέπετε την παρουσία του τα τελευταία χρόνια στο πρωτάθλημα της Α΄ Κατηγορίας ;
Τα τελευταία χρόνια ο Απόλλωνας έχει καθιερωθεί στην ελίτ του Κυπριακού Ποδοσφαίρου. Έχει ως ομάδα σταθερότητα και συνέπεια. Κάθε χρόνο διεκδικεί τον τίτλο και αυτό από μόνο του είναι μια πολύ μεγάλη επιτυχία. Είναι πιο δύσκολο από το να πάρεις ένα πρωτάθλημα και να χρειαστείς άλλα 15 χρόνια για να το επαναλάβεις ξανά. Δεν μπορείς εύκολα να το πετύχεις αυτό. Εγώ προσωπικά πιστεύω πως η τωρινή διοίκηση του Απόλλωνα δουλεύει πάρα πολύ σωστά, σοβαρά και για αυτό η ομάδα μας από το 1995 συγκαταλέγεται μονίμως ανάμεσα στις μεγάλες ποδοσφαιρικές δυνάμεις της χώρας μας. Αυτό είναι ιδιαίτερα σημαντικό.
Κύριε Γιαγκουδάκη επιτρέψετε μου να σας ρωτήσω κάποια πράγματα για την δική σας πορεία στα γήπεδα. Από που κατάγεστε ;
Γεννήθηκα και μεγάλωσα στη Λεμεσό. Ο πατέρας μου είναι Μικρασιάτης. Ήταν Χιώτης στην καταγωγή.
Σε ποια ηλικία μπαίνει στη ζωή σας το ποδόσφαιρο ;
Ξεκίνησα να παίζω μπάλα πολύ μικρός από τις αλάνες και τις γειτονιές της Λεμεσού.
Που σας εντόπισε ο Απόλλωνας ;
Ο πατέρας μου με πείρε για πρώτη φορά στα τμήματα υποδομής του Απόλλωνα όταν ήμουν 8 ετών. Τότε στους συλλόγους δεν υπήρχαν ακαδημίες αλλά τα λεγόμενα τσικό. Μια ομάδα μικρών και ταλαντούχων παιδιών, που αποτελείτο από 20 ποδοσφαιριστές. Ο Απόλλωνας ήταν ουσιαστικά και ο σύλλογος που είχε δημιουργήσει πρώτος τις ακαδημίες στην Κύπρο όπως τις γνωρίζουμε σήμερα.
Ποιες ήταν οι πρώτες σας εντυπώσεις από τον Απόλλωνα ;
Κοίταξε. Εγώ προσωπικά πιστεύω πως αυτό εξαρτάται από το αν έχεις μέσα σου από μικρός το μικρόβιο του ποδοσφαιριστή. Αν σου αρέσει η μπάλα, βρίσκεσαι μαζί της για ώρες ολόκληρες και στην πορεία συναντήσεις ανθρώπους που θα σε αγκαλιάσουν, θα μπορούν να σε βοηθήσουν και θα σε κάνουν να αισθανθείς ευτυχισμένος για αυτό που κάνεις. Τότε σιγά σιγά τα προβλήματα και τις εξωτερικές πιέσεις που έχεις τα ξεπερνάς. Όταν είσαι νεαρός σε ηλικία και βρίσκεις συνεχώς δίπλα σου φίλους, αποκτάς αυτοπεποίθηση και μεγαλύτερη εμπιστοσύνη στο εαυτό σου. Εγώ από τις πρώτες μέρες της παρουσίας μου στον Απόλλωνα ένιωσα να βρίσκομαι σε ένα οικείο περιβάλλον. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα να αφοσιωθώ εξολοκλήρου στο ποδόσφαιρο που λάτρευα και αγαπούσα από παιδί. Αν μάλιστα βρεις και παράγοντες που θέλουν να σε προωθήσουν τότε αυτόματα έχεις μεγαλύτερες πιθανότητες να πετύχεις. Στα πιο παλιά χρόνια γινόταν αυτό. Αντίθετα το 2022 έχει σχεδόν εξαφανιστεί.
Βρεθήκατε ξαφνικά με νέους συμπαίκτες. Πως ήταν μαζί σας οι πιο παλιοί παίκτες της ομάδας ;
Εγώ θυμάμαι στη δική μας εποχή, έκαναν προπόνηση στο ΓΣΟ, όλες οι ομάδες του Απόλλωνα. Στα ίδια αποδυτήρια ήταν η πρώτη ομάδα, η δεύτερη και τα τσικό. Ήμασταν όλοι μια μεγάλη οικογένεια. Ο πιο παλιός παίκτης της ομάδας ήξερε η γνώριζε στην πορεία τους πιο νεαρούς. Δηλαδή ένας Γιολίτης, ένας Κρυστάλλης, ένας Βασιλειάδης, ένας Καβάζης και οι υπόλοιποι παλιοί μεγάλοι παίκτες του Απόλλωνα είχαν καθημερινή επαφή μαζί μας. Το οικογενειακό κλίμα που υπήρχε στην ομάδα μας βοήθησε πάρα πολύ. Αντίθετα στη σημερινή εποχή προσπαθείς να χτίσεις την οικογένεια. Τα παλιά χρόνια η οικογένεια στις ομάδες γεννιόταν από μόνη της. Όλοι οι ποδοσφαιριστές μάθαιναν από τα τσικό έως και την πρώτη ομάδα να ακολουθούν τους ίδιους κανόνες. Πλέον στις μέρες μας βλέπεις ότι η πρώτη ομάδα κάνει προπόνηση μόνη της. Κάτι ανάλογο ισχύει τόσο με τη δεύτερη ομάδα και τα υπόλοιπα τμήματα υποδομής ενός συλλόγου. Είναι σαν να έχεις μια οικογένεια και κάθε μέλος της να μένει σε ξεχωριστό σπίτι. Δεν υπάρχει το δέσιμο που είχαμε εμείς παλιότερα με την ομάδα και τους συμπαίκτες μας.
Εσείς ως νέο παιδί που ήσασταν τότε πως είδατε αυτή την πρόκληση ;
Κάθε νεαρός έχει τα ποδοσφαιρικά του ινδάλματα. Υπάρχουν παίκτες που τους βλέπεις, τους θαυμάζεις και θέλεις να τους μοιάσεις. Αυτό δεν μπορεί να το αποφύγει κανείς. Κάθε μικρός σε ηλικία ποδοσφαιριστής έχει τον δικό του ξεχωριστό χαρακτήρα. Άλλοι είναι δυναμικοί και άλλοι είναι εξελίξιμα ταλέντα αλλά δεν προχωρούν γιατί είναι αδύνατοι χαρακτήρες με αποτέλεσμα να χάνονται γιατί αδυνατούν να προσαρμοστούν. Γενικά αν θα μπορέσεις να πετύχεις η όχι σε μια ομάδα εξαρτάται αποκλειστικά από τον χαρακτήρα του κάθε νεαρού ποδοσφαιριστή. Αν έχεις την διάθεση να δουλέψεις σκληρά και έχεις πείσμα θα τα καταφέρεις.
Και πόσο γρήγορα καταφέρατε να ξεχωρίσετε με τις ικανότητες σας ;
Εγώ έπαιξα βασικός στην πρώτη ομάδα του Απόλλωνα σε ηλικία 16 ετών. Παρέμεινα έως και το 1995. Σταμάτησα το ποδόσφαιρο στα 36,5 μου χρόνια. Είχα ως παίκτης μια συνέπια στην καριέρα μου. Υπήρξα ένας από τους πολύ λίγους ποδοσφαιριστές, μετρημένους στα δάκτυλα τους ενός χεριού, που είχαν να επιδείξουν μια τόσο σταθερή πορεία για σχεδόν 20 χρόνια. Σπάνια ήμουν ντεφορμέ. Ακόμη και όταν ήμουν ντεφορμέ η απόδοση μου ήταν καλή. Το πέτυχα αυτό εξαιτίας της εμπειρίας που απέκτησα σιγά σιγά μέσα από τα παιχνίδια. Είναι πολύ σημαντικό να έχεις στην ομάδα σου έναν παίκτη που να έχει ηγετικά χαρίσματα και να τρέχει ασταμάτητα μέσα στο γήπεδο. Είχα το προσόν να διαθέτω γερά πνευμόνια εκτός από όλα τα υπόλοιπα. Ο τελευταίος κριτής για όλα αυτά που με ρωτάς είναι ο κόσμος. Για μένα είναι το άλφα και το ωμέγα. Ο φίλαθλος κόσμος της Κύπρου βλέπει, σέβεται, εκτιμά και ξέρει να ανταμείβει αυτούς που ξεχωρίζουν τόσο με την ποδοσφαιρική τους αξία όσο και με τον χαρακτήρα τους. Ειδικά στη δική μου εποχή όταν ο κόσμος έβλεπε πως ήσουν σωστός μέσα στο γήπεδο ήξερε να επιβραβεύει τον Κύπριο ποδοσφαιριστή. Έχω έχω καταφέρει με τη συνολική μου παρουσία να κερδίσω την καθολική αναγνώριση των φιλάθλων όλων των ομάδων της Κύπρου. Είναι ένα μεγάλο δώρο που έχω πάρει και πηγάζει μέσα από την μεγάλη τους αγάπη για το ποδόσφαιρο.
Σε ποια θέση καθιερωθήκατε στον Απόλλωνα ;
Στα τσικό ξεκίνησα για λίγο ως δεξιός εξτρέμ. Έπαιξα σε αυτή τη θέση για ένα χρόνο περίπου. Στην πορεία όμως καθιερώθηκα στη μεσαία γραμμή. Αλλά στη συνέχεια με την πείρα και την αγωνιστικότητα μου, απέκτησα τόση εμπειρία που μου επέτρεπε να αγωνιστώ το ίδιο αποτελεσματικά σε οποιαδήποτε θέση.
Ποια ήταν τα ποιο δυνατά σας ατού ;
Τα πλεονεκτήματα μου ήταν η φυσική μου κατάσταση, η ταχύτητα μου, η καλή τεχνική μου κατάρτιση και η εξαιρετική αντίληψη του παιχνιδιού. Από μικρός είχα αυτοπεποίθηση και σιγά σιγά έκτιζα και εμπλούτιζα συνεχώς το παιχνίδι μου. Βέβαια πήρα μεγάλη βοήθεια και από τους συμπαίκτες που είχα κατά καιρούς στον Απόλλωνα. Το μεγάλο μυστικό του ποδοσφαίρου είναι να μαθαίνεις. Ακόμα και μεγάλος παίκτης να γίνεις πρέπει να συνεχίσεις να βελτιώνεσαι και να εξελίσσεσαι. Δεν μπορείς να επαναπαύεσαι σε αυτά που ήδη έχεις μάθει. Στην μπάλα συνεχώς μαθαίνεις καινούργια πράγματα γιατί το ίδιο το άθλημα εξελίσσεται συνεχώς. Δεν υπάρχει κανείς που να τα ξέρει όλα.
Ταλέντο η δουλειά. Ποιο ήταν το στοιχείο που σας οδήγησε στην κορυφή ;
Το ταλέντο από μόνο του δεν αρκεί για να παίξεις ποδόσφαιρο. Σου είπα. Κατά αρχάς δεν μου άρεσε ποτέ να κλέβω στην προπόνηση. Δούλευα πολύ σκληρά και για πάρα πολλές ώρες. Πολλές φορές εξασκούμουν πριν πάω για προπόνηση με την υπόλοιπη ομάδα η με το που τελείωνε έμενα στο γήπεδο και συνέχιζα να δουλεύω. Ασχολούμουν όλη μέρα με το ποδόσφαιρο. Ήταν η ζωή μου. Το λάτρευα, το αγαπούσα και ήθελα να βελτιώνομαι συνεχώς. Από μικρός είχα βάλει πολύ ψηλά τον πήχη. Χρειάστηκε να φάω αρκετό ξύλο από την μακαρίτισσα την μάνα μου (γέλια).
Πως αντιμετωπίζατε την πίεση του κόσμου ειδικά στην αρχή ;
Αυτό είναι ένα κεφάλαιο το οποίο ευτυχώς το ξεπέρασα κυρίως λόγο του χαρακτήρα μου. Δεν ένιωθα να έχω πίεση από τον κόσμο αν το παιχνίδι ήταν κρίσιμο. Δεν έπιασα ποτέ τον εαυτό μου να έχει αγωνία η να έχω άγχος που να με επηρεάζει μέσα στο παιχνίδι. Είχα καταλάβει από μικρός πως έπρεπε να παίζω ποδόσφαιρο για να δίνω ευχαρίστηση στον κόσμο και στον εαυτό μου. Αυτό το πράγμα με βοηθούσε πάντα να έχω καλή απόδοση. Δεν άφηνα να με επηρεάσει το παραμικρό.
Γίνατε μέλος του Απόλλωνα σε μια περίοδο που ως ομάδα δεν είχε τη δυναμική που όλοι ξέρουμε σήμερα. Ποιο πιστεύετε πως ήταν το κουμπί που γύρισε τον διακόπτη για τον σύλλογο ;
Κοίταξε. Ανέκαθεν ήμασταν μια ομάδα που πάντοτε διέθετε εξαιρετικούς παίκτες στην μεσαία της γραμμή. Σε πολλές περιπτώσεις είχαμε τα ποιοτικότερα χαφ του πρωταθλήματος. Ήμασταν πάντα ομάδα του Κυπέλλου. Κανείς δεν ήθελε να κληρωθεί μαζί μας. Υπήρξαμε παραδοσιακά ένας πολύ δύσκολος αντίπαλος για όλους. Είχαμε ως σύνολο πάντα έναν ενθουσιασμό. Στη πορεία είχαμε την τύχη να βγουν από την τμήματα υποδομής του συλλόγου αρκετοί ταλαντούχοι ποδοσφαιριστές που ενσωματώθηκαν μαζί μας μετά τη σεζόν 1986-87, με αποτέλεσμα να αρχίσει να χτίζεται με αργά και σταθερά βήματα ένα εξαιρετικά ομοιογενές σύνολο. Φτιάξαμε μια πολύ καλή και νεανική ομάδα η οποία συνεχώς βελτιωνόταν. Είχαμε αποκτήσει έναν σταθερό κορμό και με την πάροδο του χρόνου δέναμε όλο και καλύτερα. Όταν ξεκίνησαν οι ομάδες στην Κύπρο να εντάσσουν ξένους παίκτες στις τάξεις τους εμείς είχαμε την τύχη να κάνουμε ορισμένες εξαιρετικές προσθήκες που μας έδωσαν μια άλλη δυναμική. Φθάσαμε το 1995 να είμαστε μια ομάδα πρότυπο για όλη την Κύπρο. Ένα πολυσύνθετο σύνολο, που έπαιζε ωραίο ποδόσφαιρο και έχοντας για σκόρερ όλους τους ποδοσφαιριστές που το αποτελούσαν. Μια ομάδα που στηριζόταν στην πειθαρχία και το εξαιρετικό κλίμα που υπήρχε μέσα στα αποδυτήρια της. Αυτή η δυνατή σχέση που είχαμε τότε έχει μείνει αναλλοίωτη μέχρι σήμερα.
Τι μπορούμε να πούμε για τον Απόλλωνα της δικής σας εποχής ;
Το στοιχείο που έκανε τον Απόλλωνα της δικής μου εποχής να ξεχωρίζει ήταν ότι οποιοσδήποτε παίκτης και αν έμπαινε στην ομάδα δεν χανόταν η δυναμική και η συνοχή της. Μάθαμε να λειτουργούμε άψογα ως σύνολο. Η φιλία, η αγωνιστικότητα, η πειθαρχία και οι προικισμένοι ποδοσφαιριστές που ευτύχησε να έχει στις τάξεις του ο Απόλλωνας εκείνη την εποχή έκαναν τη διαφορά. Ο σεβασμός και η μεγάλη εκτίμηση που είχαμε ο ένας για τον άλλο μας βοήθησαν να βγάζουμε πάντα στον αγωνιστικό χώρο το καλύτερο μας πρόσωπο.
Πόσα χρόνια παίξατε στον Απόλλωνα ;
Από το 1975 έως και το 1996. Φόρεσα τη φανέλα του Απόλλωνα για 21 χρόνια. Μια ολόκληρη ζωή στην ίδια ομάδα.
Ποια είναι η μεγαλύτερη σας στιγμή με τη φανέλα του Απόλλωνα ;
Κοίταξε. Εγώ έμαθα να βλέπω τα πράγματα από τη σκοπιά του ποδοσφαιριστή και του αθλητή. Σίγουρα παίρνεις πρωταθλήματα, κύπελλα, παίζεις στην Ευρώπη, γίνεσαι διεθνής, αποκτάς φήμη και ακούς συνεχώς όμορφα λόγια από τον κόσμο. Σε οποιαδήποτε ομάδα και αν επιλέξεις να αγωνιστείς αυτόματα αποκτάς και μια ταυτότητα. Μια αίγλη και μια δυναμική ανάλογα σε ποια ομάδα αγωνίζεσαι. Εγώ είχα την τύχη να γνωρίσω μεγάλες στιγμές τόσο σαν παίκτης του Απόλλωνα όσο και στην Εθνική ομάδα. Νιώθω την διαχρονική αγάπη και εκτίμηση από τον κόσμο του Απόλλωνα. Υπάρχουν στο μυαλό μου χαραγμένα και παιχνίδια που έχουμε χάσει. Αυτά τα ματς σου μένουν γιατί έπαιξες καλό ποδόσφαιρο, πρόσφεραν εξαιρετικό θέαμα στον κόσμο και απέκτησες τον σεβασμό των αντιπάλων σου για την συνολική σου προσπάθεια. Στο μυαλό σου δεν γίνεται να υπάρχουν μόνο οι νίκες και οι τίτλοι που έχεις κατακτήσει. Για παράδειγμα έχω στην Πάφο ένα αδελφικό φίλο τον Δημήτρη Αγά. Όλες αυτές οι δυνατές φιλίες που έκανα όλα αυτά τα χρόνια στα γήπεδα αποτελούν μεγάλο δώρο για μένα. Όταν τελειώνεις την ποδοσφαιρική σου σταδιοδρομία να αποκτάς φίλους σε όλη την Κύπρο, πρώην ποδοσφαιριστές με τους οποίους χρειάστηκε να δώσεις μεγάλες μάχες ως αντίπαλος τους. Ο Δημήτρης Αγάς στον οποίο έχω αναφερθεί, υπήρξαμε μαζί συμπαίκτες στον Απόλλωνα και στην Εθνική. Ήταν ένας παικταράς που πρόσφερε πάρα πολλά στο ποδόσφαιρο της Πάφου και της Κύπρου γενικότερα.
Κύριε Γιαγκουδάκη έχετε γνωρίσει αρκετούς προπονητές. Ποιοι σας κέντρισαν περισσότερο το ενδιαφέρον ;
Το πρώτο που πρέπει να αναλύσω είναι το είδος του προπονητή. Υπήρχαν προπονητές που πέρασαν από την ομάδα που είχαν την τάση να είναι εργατικοί. Για παράδειγμα ο Τσέχος Βλαντιμίρ Στούνλερ είχε τρέλα με την φυσική κατάσταση. Ήταν κάτι που στην πορεία με βοήθησε πάρα πολύ. Μετά βρήκα κάποιον άλλον που ήταν ιδιαίτερα καλός στην ταχτική η διέθετε μεγαλύτερη προσωπικότητα όπως ήταν ο Ντίτελμ Φέρνερ. Ένας ποδοσφαιριστής στην διάρκεια της καριέρας του περνά από διάφορα στάδια. Και δυστυχώς αυτά τα στάδια δεν τα αποφασίζει μόνος του. Άλλοι είναι που θα πάρουν τις αποφάσεις και θα επιλέξουν ποιος προπονητής είναι ο κατάλληλος για να έρθει στην ομάδα. Τυχαίνει κάποιες φορές να είσαι τυχερός και ο άνθρωπος που θα επιλέξει η διοίκηση στην πορεία να σε βοηθήσει και εσένα. Εγώ στην καριέρα μου φάνηκα τυχερός. Έχω συνεργαστεί με εξαιρετικούς προπονητές οι οποίο ήταν δουλευταράδες και έδιναν ιδιαίτερη έμφαση στην φυσική κατάσταση και σε άλλα σημαντικά θέματα που με βοήθησαν να γίνω πολύ καλύτερος παίκτης. Σκέψου ότι στην ηλικία των 20 ετών, ήμουν αρχηγός του Απόλλωνα. Πλέον οι ευθύνες που αναλαμβάνεις είναι πολύ μεγαλύτερες. Πρέπει να ηγηθείς και να δίνεις διαρκώς το καλό παράδειγμα στους συμπαίκτες σου.
Δυσκολότερος αντίπαλος ;
Πρέπει να μάθεις να σέβεσαι και να εκτιμάς όλους τους αντιπάλους σου. Δεν πρέπει να υποτιμάς κανέναν για να είσαι σε θέση να τους αντιμετωπίσεις με επιτυχία. Εξαρτάται από σένα, από την αντίληψη που θα έχεις , ποιος είναι ο ενδεδειγμένος τρόπος για να εξουδετερώσεις έναν αντίπαλο σου. Ποια ταχτική θα ακολουθήσεις κατά τη διάρκεια του αγώνα για να τον περιορίσεις η με ποια γρήγορη κίνηση θα μπορέσεις να τον αποφύγεις. Δεν μπορείς να παίζεις ποδόσφαιρο και να υποτιμάς τον αντίπαλο σου. Αυτός είναι κανόνας τον οποίο έχεις υποχρέωση να ακολουθείς αν θέλεις να είσαι σωστός. Για μένα προσωπικά ήταν όλοι τους σεβαστοί. Εγώ πάντα τους έβλεπα όλους ανεξαιρέτως στο ίδιο επίπεδο με μένα.
Τι μπορούμε να πούμε για το Κυπριακό Ποδόσφαιρο της δικής σας εποχής ;
Ευτύχησα να παίξω ποδόσφαιρο σε μια καλή περίοδο για το Κυπριακό Ποδόσφαιρο. Σε όλες ανεξαιρέτως τις ομάδες υπήρχαν σπουδαίοι ποδοσφαιριστές που ξεχώριζαν τόσο για την ποιότητα τους όσο και για την ηγετική τους φυσιογνωμία. Μετά ήρθε στην Κύπρο μια εξαιρετική φουρνιά ξένων παικτών που ανέβασαν ακόμη περισσότερο την ποιότητα του πρωταθλήματος με αποτέλεσμα ο κόσμος να βλέπει και να ευχαριστιέται καλή μπάλα. Θυμάμαι ο Ευαγόρας είχε φέρει τη σεζόν 1993-94, τον Λετονό τερματοφύλακα Καραβάεφ. Είχε την ικανότητα να πιάνει όλα τα πέναλτι. Δεν μπορούσες να του βάλεις γκολ με τίποτα. Βλέπεις με λίγα χρήματα πόσοι καλοί ξένοι παίκτες είχαν έρθει στην Κύπρο εκείνο το διάστημα.
Πως προετοιμαζόσασταν πριν από τα μεγάλα ματς ;
Υπήρχε μια προσμονή. Ποτέ μου όμως δεν υποτιμούσα κανέναν. Απλά στα κρίσιμα παιχνίδια ήθελε περισσότερη προσπάθεια, μεγαλύτερο πείσμα και παραπάνω ομαδικότητα για να φθάσεις στην νίκη. Στο ποδόσφαιρο πάντα παίζει σημαντικό ρόλο και ο παράγοντας τύχη. Μπορεί να παίξεις πολύ καλά και να χάσεις η να παίξεις μέτρια και να κερδίσεις. Για αυτό το ποδόσφαιρο είναι απρόβλεπτο και συναρπαστικό.
Ταχτικές υπήρχαν στην δική σας εποχή ;
Έχω την άποψη πως το ποδόσφαιρο είναι πάντοτε το ίδιο. Είναι τέχνη. Απλώς τώρα οι παίκτες με την βοήθεια της επιστήμης και της τεχνολογίας κάνουν πιο βαριές και εξειδικευμένες προπονήσεις. Αλλά για έναν ποδοσφαιριστή δεν είναι σημαντικό μόνο το τρέξιμο και η δύναμη. Πρέπει να διαθέτει και άλλα χαρίσματα όπως είναι η ταχτική, η τεχνική και το καλό διάβασμα του παιχνιδιού. Πριν την δική μου εποχή οι ποδοσφαιριστές στην Κύπρο έκαναν όλες κι όλες δυο προπονήσεις την εβδομάδα. Αντίθετα τώρα κάνουν καθημερινά σχεδόν διπλές προπονήσεις. Απόγευμα και πολλές φορές και τα πρωινά. Στην δική μου εποχή από το 1980 έως και το 1995, συναντούσες παίκτες που πλέον σπανίως βρίσκεις. Αν τους συγκρίνουμε με τους ξένους παίκτες που έρχονται πλέον στην Κύπρο η διαφορά είναι τεράστια.
Μπήκατε ποτέ στον πειρασμό να πάτε σε μια άλλη ομάδα ;
Κατά τη διάρκεια της καριέρας μου στον Απόλλωνα έγινα αποδέκτης αρκετών προτάσεων από συλλόγους της Ελλάδας που έδειξαν έντονο ενδιαφέρον για να με αποκτήσουν αλλά δυστυχώς δεν ήθελε να με δώσει με τίποτα ο Απόλλωνας. Ειδικά για μένα ούτε καν ήθελε να ακούσει για κάτι τέτοιο. Εμείς εκείνη την εποχή όταν υπογράφαμε συμβόλαιο με μια ομάδα ουσιαστικά δεσμευόμασταν μέχρι το τέλος της καριέρας μας. Θυμάμαι ακόμη την κατάσταση που επικρατούσε τότε όταν ο Απόλλωνας ήθελε να αποκτήσει τον Δημήτρη Αγά από τον Ευαγόρα. Τα πράγματα έχουν αλλάξει σήμερα. Θα ήθελα να πάω και να δοκιμάσω τις δυνάμεις μου σε ένα πιο ψηλό επίπεδο όμως τα πράγματα εξελίχθηκαν διαφορετικά. Ταυτόχρονα όμως δεν νιώθω λύπη γιατί στο τέλος ολοκλήρωσα την καριέρα μου στην ομάδα που λάτρεψα από παιδί.
Τι θυμάστε από την παρουσία σας στην Εθνική ομάδα ;
Ποιο παιχνίδι θα θυμάστε για πάντα ;
Τι σας έχει μείνει από αυτή τη μεγάλη διαδρομή στα γήπεδα ;
Κρατάω την εκτίμηση του κόσμου και τις πολλές δυνατές φιλίες που έκανα στα γήπεδα όλα αυτά τα χρόνια. Είναι ωραίο να είσαι μέσα στον αθλητισμό. Χτίζεις χαρακτήρα και προσωπικότητα ως άνθρωπος πάνω από όλα. Είναι ιδιαίτερα σημαντικό και σε βοηθά μετέπειτα σε όλη σου τη ζωή. Ο αθλητισμός είναι μεγάλη επιστήμη. Το λυπηρό πλέον είναι ότι από τα σχολεία ξεκινά μια πλήρης αδιαφορία για το μάθημα της γυμναστικής. Που είναι το Α και το Ω. Γιατί μπορείς να χτίσεις έναν σωστό άνθρωπο η να βγάλεις έναν επιστήμονα. Επιβάλλεται πλέον να αναθεωρήσουμε κάποιες αντιλήψεις που έχουμε και το μάθημα της γυμναστικής να γίνει ευαγγέλιο στα σχολεία μας. Θα διαμορφώσει καλύτερα και πιο ολοκληρωμένα τον χαρακτήρα των νέων παιδιών. Πρέπει τουλάχιστον να τροφοδοτούμε την κοινωνία με σωστούς ανθρώπους πάνω από όλα. Εγώ θυμάμαι όταν ήμουν μικρός, είχα την τύχη να έχω στη Δ΄ τάξη του δημοτικού, έναν δάσκαλο τον κύριο Ανδρέα από την Πάφο. Είχε παντρευτεί μια ανιψιά της μητέρας μου και ήταν διορισμένος στη Λεμεσό. Έτυχε να είμαι μαζί του για τρία χρόνια στο δημοτικό σχολείο. Έμαθα δίπλα του πάρα πολλά σημαντικά πράγματα που με βοήθησαν στην συνέχεια τόσο σαν ποδοσφαιριστή όσο και σαν άνθρωπο. Κάποιος μπορεί να γεννηθεί ποδοσφαιριστής, μπασκετμπολίστας η κάτι άλλο. Αυτό που έχει μεγαλύτερη σημασία είναι ο χαρακτήρας που θα διαμορφώσεις από παιδί. Πρέπει να είσαι δυναμικός, επίμονος και να μπορείς να ξεπερνάς τα εμπόδια της ζωής. Δεν υπάρχει τίποτα δεδομένο. Για να πετύχεις πρέπει να μοχθήσεις πάρα πολύ σε ότι κάνεις. Ο αθλητισμός είναι το παν για τον άνθρωπο.
Κύριε Γιαγκουδάκη ήταν πολύ ενδιαφέροντα όλα αυτά που μας έχετε πει. Κλείνοντας αυτή τη μεγάλη συνέντευξη θα θέλαμε μέσω του pafossports.blogspot.com να στείλετε το δικό σας μήνυμα στον φίλαθλο κόσμο του Απόλλωνα και της Κύπρου γενικότερα.
Το μήνυμα που θέλω αρχικά να στείλω στον κόσμο της ομάδας μου είναι ότι πιστεύω ακράδαντα πως ο Απόλλωνας θα συνεχίσει και τα επόμενα χρόνια να πρωταγωνιστεί στο Κυπριακό ποδόσφαιρο, να κατακτά τίτλους και στην Ευρώπη να έχει πιο σταθερή παρουσία. Από εκεί και πέρα η Κυπριακή Ομοσπονδία Ποδοσφαίρου θα πρέπει να αλλάξει ριζικά τη φιλοσοφία της. Τον τρόπο που αντιλαμβάνεται τα πράγματα. Εμείς σαν παλαίμαχοι ποδοσφαιριστές με την εμπειρία μας μπορούμε να βοηθήσουμε και να συμβάλουμε στην πρόοδο του ποδοσφαίρου και του αθλητισμού γενικότερα. Πρέπει να καθίσουν μαζί με το υπουργείο παιδείας και να καταρτίσουν ένα σοβαρό και ρεαλιστικό σχέδιο που θα μπορεί να επαναφέρει το Κυπριακό Ποδόσφαιρο στον σωστό δρόμο. Γιατί δυστυχώς αυτά που βλέπουμε να συμβαίνουν τα τελευταία χρόνια δεν είναι σοβαρά. Να μπορέσουμε να εκμεταλλευθούμε όλα αυτά τα παιδιά που διαθέτουν αστείρευτο ταλέντο και τεράστιες δυνατότητες προς όφελος του ποδοσφαίρου μας. Να πιστέψουν ότι μπορούν τα όνειρα τους να γίνουν πραγματικότητα και να προχωρήσουν. Είναι καθήκον και συνάμα υποχρέωση μας να κάνουμε το παν για να αλλάξει αυτή η κατάσταση το συντομότερο. Αυτοί δυστυχώς έχουν την εντύπωση ότι απλώς πάνε στην δουλειά τους. Είναι άλλο όμως αυτό και διαφορετικό να νιώθεις ότι πρέπει να κάνεις κάτι για να βοηθήσεις αυτά τα παιδιά. Τα μωρά του κόσμου επιβάλλεται να γίνουν προτεραιότητα για μας. Να έχεις την διάθεση να επενδύσεις χρήματα. Γιατί βλέπουμε να τα ξοδεύουμε από εκεί και από εδώ εντελώς άσκοπα. Πρέπει όλο αυτό να μετατραπεί σε σύνθημα μέσα στον φίλαθλο κόσμο της Κύπρου καθώς είναι η κινητήρια δύναμη του ποδοσφαίρου μας. Πρέπει να γίνει μια καλή ζύμωση ούτως ώστε ο Κύπριος Ποδοσφαιριστής να αποκτήσει ξανά ρόλο πρωταγωνιστή στο ποδόσφαιρο μας. Δεν γίνεται Κυπριακό Ποδόσφαιρο χωρίς γηγενείς παίκτες. Ελπίζω τα πράγματα να βελτιωθούν στο άμεσο μέλλον.
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου