Ο Ανδρέας Χριστοδούλου-Κκόλας στο Pafossports

 

Ο Κύπριος αμυντικός Ανδρέας Χριστοδούλου-Κκόλας, γεννήθηκε στις 3 Απριλίου του 1943, στη Λάρνακα. Ένας σύνθετος, συνεπής και στρατηγικά ευέλικτος παίκτης, με εξαιρετική τεχνική κατάρτιση και μεταβίβαση, ήταν γνωστός για την ικανότητα του στα προσωπικά μαρκαρίσματα και την αμυντική λειτουργία. Διέπρεψε για την τακτική του στο παιχνίδι και συνήθως χρησιμοποιήθηκε στο δεξί άκρο της άμυνας αν και συχνά κλήθηκε να συμπληρώσει κενά σε οποιανδήποτε αμυντική θέση αγωνιζόμενος κυρίως έως αριστερός μπακ. Είναι γνωστός για την μακρά και επιτυχημένη του θητεία με την ΕΠΑ. Κατά τη διάρκεια της 18ετίας του με τον σύλλογο, κατέκτησε μεταξύ άλλων το Πρωτάθλημα Κύπρου της σεζόν 1969-70. 

Το Pafossports φιλοξενεί σήμερα μια παλιά δόξα της ΕΠΑ, τον Ανδρέα Χριστοδούλου-Κκόλα. Έναν παλιό άσσο των γηπέδων που ξεκίνησε και έκλεισε την καριέρα του στον ιστορικό σύλλογο της Λάρνακας, που φόρεσε αυτή τη φανέλα για 21 χρόνια, μια ολόκληρη ζωή. Σε μια μεγάλη συνέντευξη ξεδιπλώνει τις αναμνήσεις του λέγοντας μας παλιές και ενδιαφέρουσες ιστορίες από το παρελθόν. Πως ξεκίνησε το ποδόσφαιρο, ποιος τον ανακάλυψε στις αλάνες της Λάρνακας, πως έζησε την παρουσία του στην Α΄ Κατηγορία με τη φανέλα της ΕΠΑ, γιατί δεν πήρε μεταγραφή για άλλη ομάδα, τι θυμάται από αυτή την μεγάλη διαδρομή στα γήπεδα. Παράλληλα ο Ανδρέας Χριστοδούλου-Κκόλας μιλά για τη σημερινή ΑΕΚ και το ποδόσφαιρο της νέας εποχής.

Ο Ανδρέας Χριστοδούλου-Κκόλας είναι πραγματικά μια ηγετική φυσιογνωμία για το ποδόσφαιρο της Λάρνακας. Πεισματάρης, μαχητής, παίκτης που τα έδινε όλα στο γήπεδο με αντάλλαγμα την αγάπη και το χειροκρότημα του κόσμου. Όπως έκαναν όλοι οι παίκτες παλαιότερων εποχών. Πραγματικά μας αρέσει να μιλάμε με παλιούς ποδοσφαιριστές. Όλοι έχουν και κάτι καλό να σου πουν, μια ιστορία που θα συναρπάσει η γεγονότα που έγραψαν ιστορία. Αντί άλλου προλόγου η μπάλα στα πόδια του Ανδρέα Χριστοδούλου-Κκόλα.

Συνέντευξη του Κώστα Ιωάννου. 

Κύριε Κκόλα να ξεκινήσουμε από το σήμερα. Πλέον ασχολείσθε ενεργά με το ποδόσφαιρο ;

Βλέπω συνεχώς ποδόσφαιρο. Αποτελεί μέρος της καθημερινότητας μου. Μέχρι και πριν από τρία χρόνια δούλευα ως προπονητής σε ακαδημίες. Πλέον παρακολουθώ μπάλα ως απλός θεατής. 

Πως είναι σήμερα η κατάσταση στο ποδόσφαιρο της Κύπρου ;

Βεβαίως είμαι ευχαριστημένος. Υπάρχει μεγάλη ανάπτυξη στο ποδόσφαιρο μας. Τα αποτελέσματα των Κυπριακών ομάδων στην Ευρώπη μιλούν από μόνα τους. 

Η Κύπρος συνεχίζει να βγάζει ταλέντα ;

Υπάρχουν και σήμερα αρκετά αξιόλογα ταλέντα. Θέλουν όμως την κατάλληλη φροντίδα και προώθηση για να μπορέσουν να δείξουν στο γήπεδο τις πραγματικές τους δυνατότητες. Είδαμε κατά καιρούς την Ομόνοια, την Ανόρθωση, το ΑΠΟΕΛ και κάποιες άλλες ομάδες να δίνουν ευκαιρίες σε νεαρούς Κύπριους ποδοσφαιριστές, οι οποίοι με τη σειρά τους απέδειξαν ότι μπορούν να ανταποκριθούν με μεγάλη επιτυχία στα καθήκοντα τους και μάλιστα να διακριθούν.

Κύριε Κκόλα φορέσατε πολλά χρόνια τη φανέλα της ΕΠΑ. Πως βλέπετε την παρουσία της ΑΕΚ τα τελευταία χρόνια ;

Είμαι απόλυτα ικανοποιημένος από την συνολική παρουσία της ΑΕΚ τα τελευταία χρόνια. Ελπίζω φέτος να έχει μια ακόμη καλύτερη σεζόν τόσο στο Κυπριακό Πρωτάθλημα όσο και στην Ευρώπη. 

Κύριε Κκόλα, επιτρέψετε μου να σας ρωτήσω κάποια πράγματα για τη δική σας πορεία στο ποδόσφαιρο. Από που κατάγεστε ;

Κατάγομαι από τη Λάρνακα. 

Σε ποια ηλικία μπαίνει στη ζωή σας το ποδόσφαιρο ;

Το 1959, σε ηλικία 16,5 ετών, έγινα μέλος της ανδρικής ομάδας της ΕΠΑ. Ήμουν ο πιο μικρός σε ηλικία παίκτης της. Φόρεσα τη φανέλα του συλλόγου μέχρι τα 33 μου χρόνια. Έχω να επιδείξω, στο Κυπριακό ποδόσφαιρο, ως βασικό μέλος της ΕΠΑ, για 17 ολόκληρα χρόνια, μια σταθερή και συνεχόμενη παρουσία. Ως ποδοσφαιριστής είχα την τύχη και την τιμή να προλάβω και να γίνω συμπαίκτης με την παλιά φουρνιά της ομάδας.

Που σας εντόπισε η ΕΠΑ ;

Από το δημοτικό σχολείο. Εκείνη την εποχή στη Λάρνακα γινόταν ένα τοπικό πρωτάθλημα. Με είχε εντοπίσει αρχικά κάποιος παλιός ποδοσφαιριστής της ΕΠΑ, Αρμένιος στην καταγωγή, ο Αράμ Τσατιρτσιάν και μετά ο Κόκος Χειμωνίδης. Με πήραν στα τσικό της ομάδας, σε ηλικία 12 ετών. Μόλις είχα τελειώσει το δημοτικό σχολείο. Παρέμεινα στα τσικό για 4-5 συνεχόμενα χρόνια, από εκεί βρέθηκα στη δεύτερη ομάδα και στη συνέχεια στην πρώτη. 

Ποιες ήταν οι πρώτες σας εντυπώσεις από την ΕΠΑ ;

Τότε στην ομάδα είχαμε έναν σπουδαίο προπονητή, τον Ιταλό Μπρούνο Βάλε, που είχε δουλέψει από το 1958 έως το 1960 στον Ολυμπιακό Πειραιώς. Για την εποχή εκείνη αποτελούσε μεγάλο κατόρθωμα για ένα Κυπριακό σύλλογο να μπορέσει να προσλάβει έναν προπονητή αυτής της εμβέλειας. Έκανα υπό την καθοδήγηση του, το ντεμπούτο μου με την πρώτη ομάδα, μαζί με τον Μάκη Αλκιβιάδη, σε ένα παιχνίδι στη Λεμεσό, εναντίον του Απόλλωνα. Από τότε δεν ξαναβγήκα από την ενδεκάδα.

Ξαφνικά βρεθήκατε με νέους συμπαίκτες. Πως σας υποδέχθηκαν οι ποιο παλιοί παίκτες της ομάδας ;

Τότε, το κλίμα στην ΕΠΑ ήταν οικογενειακό. Ήμασταν όλοι μαζί. Από το γήπεδο, στο σωματείο, στα σχολεία μας και από εκεί πίσω ξανά στην προπόνηση. Για να καταλάβεις τρώγαμε όλοι μαζί στο σωματείο. Επικρατούσε μεταξύ μας η φιλία, ο αλληλοσεβασμός και η εκτίμηση. Εκείνη την εποχή, είχαμε την τύχη να έχουμε δίπλα μας ένα πολύ καλό συμβούλιο που προσπαθούσε συνεχώς να επιλύσει όλα μας τα προβλήματα. Οι άνθρωποι αυτοί ήταν σαν τους πατεράδες μας. Τα πράγματα τότε ήταν πολύ διαφορετικά.  

Εσείς ως νέο παιδί που ήσασταν τότε πως είδατε αυτή την πρόκληση ;

Εκείνη την εποχή οι ομάδες ξεκινούσαν και τελείωναν τα παιχνίδια με τους ίδιους έντεκα. Δεν υπήρχαν αλλαγές τα παλιά χρόνια. Εγώ πίστευα στον εαυτό μου, ήμουν σοβαρός, πειθαρχημένος και υπάκουος. Από νωρίς είχαν αντιληφθεί όλοι πως διέθετα τα προσόντα για να μείνω και να παλέψω για μια θέση στο βασικό σχήμα. Αργότερα οι ομάδες απέκτησαν το δικαίωμα να εντάξουν στο έμψυχο δυναμικό τους δυο ξένους παίκτες, κάτι που είχε ως αποτέλεσμα να δώσει μια νέα δυναμική στο ποδόσφαιρο της Κύπρου. Εγώ σαν ποδοσφαιριστής έζησα μια εποχή που τα πάντα ήταν ερασιτεχνικά.

Πόσο γρήγορα καταφέρατε να ξεχωρίσετε με τις ικανότητες σας παρά τη σχετική δυσκολία ; 

Δεν ήταν θέμα ταλέντου. Εγώ σαν παίκτης ήμουν περισσότερο δυναμικός παρά τεχνίτης. Και ο κάθε προπονητής βλέποντας την ζωηράδα που είχα, σαν αμυντικός που ήμουν, την ταχύτητα και την αλτικότητα, μου έδειχνε μεγάλη εμπιστοσύνη και προσπαθούσε να αξιοποιήσει τα προσόντα μου όσο καλύτερα μπορούσε προς όφελος της ομάδας. Ξεκινούσα τα παιχνίδια χωρίς φόβο, με μεγάλο πάθος και αποφασιστικότητα. Για να καταλάβεις τότε με φώναζαν "Φακέτι". Ήμουν από τα πρώτα επιθετικά μπακ του πρωταθλήματος. Μου άρεσε να παίρνω την μπάλα και να ανεβοκατεβαίνω ασταμάτητα από την μια εστία στην άλλη. Από τα 17 μου χρόνια ήμουν βασικός και αναντικατάστατος στην ΕΠΑ. Δεν υπήρξα ποτέ αναπληρωματικός. 

Σε ποια θέση καθιερωθήκατε στην ΕΠΑ ;

Όταν ξεκίνησα την καριέρα μου στην ΕΠΑ, με χρησιμοποιούσαν ως αμυντικό χαφ. Για να καταλάβεις στα πρώτα μου παιχνίδια με την ομάδα παίζαμε με την Ανόρθωση και ήθελαν από μένα να αναλάβω το προσωπικό μαρκάρισμα του Πάνου Σιάηλου, που έπαιζε 10ρι, απλώς για να του καταστρέφω το παιχνίδι και να μην του επιτρέπω να βγάζει τις φαρμακερές μπαλιές που επιχειρούσε. Αργότερα μονιμοποιήθηκα στη θέση του δεξιού μπακ αν και σε αρκετά ματς κλήθηκα να βοηθήσω την ομάδα μου και από το αριστερό άκρο της άμυνας. Αναλόγως του αντιπάλου και των εξτρέμ που διέθετε. Γιατί η αλήθεια είναι πως εκείνη την εποχή βρέθηκα απέναντι στους κορυφαίους ακραίους επιθετικούς που έχει να επιδείξει στην ιστορία του το Κυπριακό ποδόσφαιρο. Τότε η κάθε ομάδα διέθετε και ένα πολύ καλό αριστερό εξτρέμ.

Ποια ήταν τα πιο δυνατά σας ατού ;

Την εποχή εκείνη ευτύχησα να έχω μπροστά μου πολύ ποιοτικούς ποδοσφαιριστές. Η ΕΠΑ τότε, από την μέση και μπροστά ήταν τρομερή ομάδα. Όταν εμείς, οι παίκτες που αποτελούσαμε την αμυντική γραμμή, αποκρούαμε την μπάλα, η μόνη μας δουλειά ήταν να την δώσουμε σωστά είτε προς τον συμπαίκτη μας στα χαφ η προς τους εξτρέμ της ομάδας μας για να ξεκινήσει η δικιά μας επιθετική προσπάθεια. Είχαμε τότε καλούς προπονητές, που εφάρμοζαν μια έξυπνη ταχτική, που τις περισσότερες φορές λειτουργούσε προς όφελος μας. 

Ταλέντο η δουλειά. Ποιο ήταν το στοιχείο που σας βοήθησε να φθάσετε στην κορυφή ;

Εμείς τότε δεν κάναμε άλλη δουλειά. Παίζαμε από το πρωί έως το βράδυ ποδόσφαιρο. Ήταν η μοναδική μας ασχολία. Υπήρχε στη ζωή μας το σχολείο και η προπόνηση. Δεν υπήρχαν άλλα ερεθίσματα για τα παιδιά της δικής μου εποχής όπως υπάρχει τώρα. Τελείωνε η προπόνηση, πηγαίναμε στο σωματείο, στα σπίτια μας και στα σχολεία. 

Πως διαχειριζόσασταν την πίεση από τον κόσμο της ΕΠΑ ;

Ο κόσμος τότε ήταν διαφορετικός. Οι φίλαθλοι της Λάρνακας ήταν χωρισμένοι στα δυο. Υποστήριζαν είτε την ΕΠΑ είτε τον Πεζοπορικό. Όλοι μας ήξεραν πολύ καλά. Μας θεωρούσαν δικούς τους ανθρώπους. Όπου μας έβλεπε ο κόσμος αμέσως μας έδειχνε την αγάπη του. Πριν την προσφυγιά ο κόσμος που έμενε στη Λάρνακα ήταν λίγος. Στις εξέδρες υπήρχαν οι φίλοι και οι γνωστοί μας. Δεν αποτελούσε πίεση για μας. Αντίθετα μας έδινε μεγαλύτερη αυτοπεποίθηση. 

Τι μπορούμε να πούμε για την ΕΠΑ της δικής σας εποχής ;

Μπορώ να σου πω ότι εγώ σαν παίκτης από τα πρώτα χρόνια της παρουσίας μου στην ομάδα έως και τη στιγμή που σταμάτησα την καριέρα μου δεν έφθασα ποτέ στο σημείο να δίνω μάχη για την παραμονή στην Α΄ Κατηγορία. Ήμασταν ανέκαθεν μια μικρομεσαία ομάδα του πρωταθλήματος, η οποία όμως κατάφερε κατά καιρούς να κάνει πορείες πρωταθλητισμού, να χτυπά κύπελλα, να παίζει στην Ευρώπη. Είχαμε τα σκαμπανεβάσματα μας. Τη περίοδο 1967-68, φθάσαμε στον τελικό του Κυπέλλου, τη σεζόν 1968-69, τερματίσαμε στην 4η θέση, το 1969-70, κατακτήσαμε το Πρωτάθλημα, το 1970-71, είχαμε τη συμμετοχή μας στην Α΄ Εθνική και μετά την επιστροφή μας στο Κυπριακό Πρωτάθλημα τη σεζόν 1971-72, διεκδικήσαμε τον τίτλο του πρωταθλητή αλλά τελικά τερματίσαμε στην 2η θέση, δυο βαθμούς πίσω από την πρωταθλήτρια Ομόνοια. Παίξαμε στην Ευρώπη το 1970-71, για το Κύπελλο Πρωταθλητριών με αντίπαλο την Μπορούσια Μενχενγκλάντμπαχ και στο Κύπελλο Ουέφα τη σεζόν 1972-73, εναντίον της Αραράτ Ερεβάν. Παρουσιάσαμε στους αγωνιστικούς χώρους για μια πενταετία, ένα πολύ δυνατό σύνολο το οποίο κατάφερε να φθάσει σε πολύ μεγάλες επιτυχίες. 

Που βασίστηκαν οι επιτυχίες που είχε να επιδείξει η ΕΠΑ αυτή την πενταετία ;

Το μεγάλο μας όπλο ήταν η ομοιογένεια. Για μια 3ετία ήμασταν όλοι μαζί. Ο κορμός της ομάδας παρέμεινε αναλλοίωτος και παράλληλα ενισχυθήκαμε με δυο εξαιρετικά ποιοτικούς ποδοσφαιριστές τους Τάσο Κωνσταντίνου και Μάριο Κυθραιώτη που έδωσαν ακόμη μεγαλύτερη δυναμική στη ομάδα μας. Μιλάμε για κορυφαίους παίκτες. Ενσωματώθηκαν μαζί με μας τους υπόλοιπους και αυτό είχε ως αποτέλεσμα να δημιουργηθεί σε σχετικά σύντομο χρονικό διάστημα στην ΕΠΑ ένα πολύ δυνατό σύνολο με εξαιρετική χημεία και ομοιογένεια. Ήμασταν η ίδια ομάδα για τουλάχιστον μια πενταετία. Πραγματικά φθάσαμε στο σημείο να παίζουμε αυτοματοποιημένο ποδόσφαιρο. Τότε δικαιούμασταν να εντάξουμε στις τάξεις μας και δυο ξένους παίκτες. Την τότε εποχή είχαμε κάνει δυο εξαιρετικές επιλογές που δυνάμωσαν ακόμη περισσότερο την ομάδα. Το αποτέλεσμα όλων αυτών ήταν να δέσουμε εξαιρετικά και μέσω της πολύ καλής μπάλας που παίζαμε να φθάσουμε σε πολύ μεγάλες επιτυχίες. Η δυναμική της ομάδας άλλαξε δυστυχώς μετά την Τουρκική εισβολή. Άρχισε σιγά-σιγά να αποδυναμώνεται. 

Πόσα χρόνια παίξατε στην ΕΠΑ ;

Η πορεία μου στην ΕΠΑ, ξεκινά σε ηλικία 12 ετών και ολοκληρώνεται στα 33 μου χρόνια.

Ποιες είναι οι μεγαλύτερες σας στιγμές ;

Η κατάκτηση του πρωταθλήματος της σεζόν 1969-70, η συμμετοχή μου στο πρωτάθλημα της Α΄ Εθνικής και η παρουσία μου στα παιχνίδια της Ευρώπης. Αυτές είναι οι κορυφαίες στιγμές που είχα με τη φανέλα της ΕΠΑ τόσο σαν παίκτης όσο και σαν προπονητής.

Τι ακολούθησε μετά ;

Σταμάτησα το ποδόσφαιρο σε ηλικία 33 ετών. Μετά ακολούθησα το επάγγελμα του προπονητή. Ξεκίνησα από την Αγγλία και την Μπρίστολ Σίτι, μετά εργάστηκα στην Αφρική και από εκεί βρέθηκα στην Ελλάδα. Ξεκίνησα από τα τμήματα υποδομής του Ολυμπιακού Πειραιώς και στη συνέχεια δούλεψα για 16-17 χρόνια σε συλλόγους της Β΄ Εθνικής. 

                                           

Ποιος προπονητής σας κέντρισε περισσότερο το ενδιαφέρον ; 

Ξεχωρίζω περισσότερο τον Ούγγρο Γιάννος Ζόρναι. Ήταν εξαιρετικός προπονητής. Αργότερα εργάστηκε με πολύ μεγάλη επιτυχία και στον Απόλλωνα. Σαν ποδοσφαιριστής είχα ίνδαλμα τον Παυλάκη Βασιλείου. Για όλους εμάς τους νεαρούς τότε αποτελούσε τον ποδοσφαιριστή πρότυπο. Θέλαμε να του μοιάσουμε και να ακολουθήσουμε το παράδειγμα του. 

Ποιος αντίπαλος σας δυσκόλευε περισσότερο ;

Οι Ανδρέας Στυλιανού, Ανδρέας Κανάρης και Κοβής της Ανόρθωσης. Αυτοί ήταν πραγματικά μεγαθήρια. Είχα όμως τον τρόπο να τους αντιμετωπίζω σωστά. Ήμουν πολύ δυνατός, πεισματάρης και επίμονος. Δεν τα έβαζα κάτω με τίποτα.

Πως προετοιμαζόσασταν πριν από τα δύσκολα παιχνίδια ;

Εμείς δεν ξεχωρίζαμε τα παιχνίδια. Για μας ήταν όλα πολύ δύσκολα. Απλά μπαίναμε στο γήπεδο και προσπαθούσαμε να επιβάλουμε το δικό μας τρόπο παιχνιδιού. Ξέραμε πως ήταν το κλειδί που θα μας οδηγούσε στη νίκη. Διότι μην ξεχνάς πως εκείνη την εποχή όλες οι ομάδες ήταν πολύ δυνατές και αξιόλογες. Δεν υπήρχαν αντίπαλοι που θα μπορούσες να υποτιμήσεις. 

Ταχτικές υπήρχαν στη δική σας εποχή ; 

Κοίταξε. Τότε οι προπονητές ζητούσαν από εμάς τους ποδοσφαιριστές να αναλάβουμε το προσωπικό μαρκάρισμα των παικτών που αποτελούσαν τα κλειδιά των αντιπάλων μας. Δεν υπήρχε η ταχτική που βλέπουμε σήμερα. Στην πραγματικότητα δεν υπάρχει σύστημα στο ποδόσφαιρο αλλά η τακτική που καλείται να ακολουθήσει μια ομάδα σε ένα συγκεκριμένο παιχνίδι η οποία πολλές φορές διαφοροποιείται από αγώνα σε αγώνα. Πρέπει να προσαρμόζεσαι ανάλογα με τον αντίπαλο. Δηλαδή παίζαμε με τον Απόλλωνα και προσπαθούσαμε να μπλοκάρουμε τον Πανίκο Κρυστάλλη. Κάποιος θα έπρεπε να αναλάβει το προσωπικό του μαρκάρισμα. Κάποιος τον Νίκο Χαραλάμπους της Ομόνοιας, τον Ανδρέα Στυλιανού του ΑΠΟΕΛ η τον Πανίκο Ευθυμιάδη του Ολυμπιακού. Μην ξεχνάς ότι τα γήπεδα τότε ήταν σε τραγική κατάσταση. Η μπάλες ήταν διαφορετικές.

 

Μπήκατε ποτέ στον πειρασμό να πάτε σε μια άλλη ομάδα ; Να κοιτάξετε κάπου ψηλότερα ;

Τότε μεταγραφές δεν υπήρχαν. Υπόγραφες σε μια ομάδα για όλη σου τη ζωή. Αν πιάσεις και δεις προσεκτικά εκείνες τις χρονιές θα διαπιστώσεις ότι μετακινήσεις στο Κυπριακό ποδόσφαιρο από την μια ομάδα στην άλλη δεν έγιναν ποτέ. Εκτός μόνο αν κάποιος ποδοσφαιριστής ήθελε να φύγει. Θα έπρεπε να μείνει για δυο χρόνια εκτός αγωνιστικών χώρων για να μπορέσει να ολοκληρώσει την μεταγραφή του.

Σας κάλεσαν ποτέ στην Εθνική ομάδα ;

Με κάλεσαν στην Εθνική Κύπρου εκεί γύρω στο 1963, επί Πάμπου Αβρααμίδη. Προερχόμουν τότε από μια εξαιρετική σεζόν στο πρωτάθλημα με την ΕΠΑ. Δυστυχώς όμως φάνηκα άτυχος. Έπαθα διάστρεμμα και έτσι έχασα την ευκαιρία να παίξω στην Εθνική ομάδα. 

Πως τα πηγαίνατε με τον κόσμο της ΕΠΑ ;

Οι εξέδρες τότε στα γήπεδα ήταν χαμηλές. Οι μισές ήταν φτιαγμένες από τσιμέντο και οι άλλες μισές ήταν ξύλινες. Όταν έρχονταν οι φίλαθλοι των φιλοξενούμενων έπαιρναν τις ξύλινες και οι γηπεδούχοι τις τσιμεντένιες. Ήταν χωρισμένοι στα δυο αλλά η ατμόσφαιρα στο γήπεδο ήταν αρκετά καλή μπορώ να πω. Χωρίς καυγάδες και βίαιες συμπεριφορές. Μπορώ να σου πω ότι ο κόσμος της ΕΠΑ με συμπάθησε από την αρχή. Εκτίμησε το γεγονός πως πάντα έδινα στο γήπεδο τον καλύτερο μου εαυτό για την ομάδα. Θεωρώ πως έχω τιμήσει με τον καλύτερο τρόπο τη φανέλα που φορούσα. 

Τι σας έχει μείνει από αυτή την μεγάλη διαδρομή στα γήπεδα ;

Μου έχουν μείνει οι καλές αναμνήσεις, οι φιλίες και η αγάπη του απλού κόσμου. Όταν έχεις φτάσει πλέον σε μια προχωρημένη ηλικία και έχεις κάνει μια οικογένεια θα πρέπει να επιλέξεις να παρακολουθείς το ποδόσφαιρο ως θεατής. Εγώ αυτό που θέλω είναι να βλέπω καλή μπάλα. Εξακολουθώ να παρακολουθώ από την τηλεόραση σχεδόν όλα τα παιχνίδια και δεν είμαι τόσο φανατικός με το τελικό αποτέλεσμα. Θέλω να κερδίζει ο καλύτερος η ο πιο τυχερός.

Υπάρχει επαφή με τους παλιούς σας συμπαίκτες στην ΕΠΑ ;

Ναι. Βρισκόμαστε αρκετά συχνά. Όσοι βέβαια έχουμε απομείνει. Δυστυχώς τα τελευταία χρόνια έχουμε λιγοστέψει. Όμως εξακολουθούμε να έχουμε καλές σχέσεις και σχεδόν καθημερινή επαφή είτε τηλεφωνικός είτε μέσω των συναντήσεων μας. Οι παλαίμαχοι ποδοσφαιριστές της ΕΠΑ, έχουμε καθιερώσει να βρισκόμαστε μια φορά τον χρόνο, όλοι μαζί σε κάποιο μέρος. Είναι κάτι που θέλουμε να συνεχίσουμε να κάνουμε για πολλά χρόνια ακόμη.

Πολύ ενδιαφέροντα όλα αυτά που μας είπατε κύριε Κκόλα. Κλείνοντας αυτή τη συνέντευξη θα θέλαμε μέσω του pafossports.blogspot.com να στείλετε το δικός σας μήνυμα στον φίλαθλο κόσμο της Κύπρου.

Θέλω να ευχηθώ σε όλες τις ομάδες της Κύπρου να έχουν καλή πορεία και επιτυχίες. Ελπίζω να δούμε ένα πιο ανταγωνιστικό πρωτάθλημα και μια ακόμη καλύτερη παρουσία των εκπροσώπων μας στην Ευρώπη.  Όλοι οι φίλαθλοι πρέπει να έχουν κόσμια συμπεριφορά όταν πηγαίνουν στο γήπεδο και να συμβάλουν από την μεριά τους όσο μπορούν στην πρόοδο του Κυπριακού ποδοσφαίρου.