Ο Κύπριος ακραίος επιθετικός Στέλιος Πελεντρίτης, γεννήθηκε στις 15 Οκτωβρίου του 1958, στη Λεμεσό. Έγινε γνωστός και έχει περίοπτη θέση στο Κυπριακό Ποδόσφαιρο, παίζοντας στο Κυπριακό Πρωτάθλημα με τα χρώματα της ΑΕΛ, κατακτώντας το Κύπελλο Κύπρου του 1985 και του 1987. Είναι ο ποδοσφαιριστής που έχει σκοράρει στον τελικό του 1985, χαρίζοντας το τρόπαιο στην ομάδα του. Θεωρείται από τους Καλύτερους Παίκτες στην ιστορία της ΑΕΛ, παίζοντας σημαίνοντα ρόλο στη διαμόρφωση της νεότερης ιδιαίτερα ταλαντούχας γενιάς της δεκαετίας του 1980, με την ταπεινή και αφοσιωμένη του στάση, θέτοντας πάντα την ομάδα μπροστά από την ατομική του επιτυχία, ανεξάρτητα από το γεγονός ότι ήταν ένας από τους καλύτερους παίκτες στην Κύπρο εκείνη την εποχή.
Το Pafossports φιλοξενεί σήμερα μια παλιά δόξα της ΑΕΛ, τον Στέλιο Πελεντρίτη. Έναν παλιό άσσο των γηπέδων που ξεκίνησε και έκλεισε την καριέρα του στον ιστορικό σύλλογο της Λεμεσού, που φόρεσε αυτή τη φανέλα για 14 χρόνια, μια ολόκληρη ζωή. Σε μια μεγάλη συνέντευξη ξεδιπλώνει τις αναμνήσεις του λέγοντας μας παλιές και ενδιαφέρουσες ιστορίες από το παρελθόν. Πως ξεκίνησε το ποδόσφαιρο, ποιος τον ανακάλυψε στις αλάνες της Λεμεσού, πως έζησε την παρουσία του στην Α΄ Κατηγορία με τη φανέλα της ΑΕΛ, γιατί δεν πήρε μεταγραφή για άλλη ομάδα, τι θυμάται από αυτή τη μεγάλη διαδρομή στα γήπεδα. Παράλληλα ο Στέλιος Πελεντρίτης μιλά για τη σημερινή ΑΕΛ και το ποδόσφαιρο της νέας εποχής.
Ο Στέλιος Πελεντρίτης είναι πραγματικά μια εμβληματική φυσιογνωμία για το ποδόσφαιρο της Λεμεσού. Πεισματάρης, μαχητής, παίκτης που τα έδινε όλα στο γήπεδο με αντάλλαγμα την αγάπη και το χειροκρότημα του κόσμου. Όπως έκαναν όλοι οι παίκτες παλαιότερων εποχών. Πραγματικά μας αρέσει να μιλάμε με παλιούς παίκτες. Όλοι έχουν και κάτι καλό να σου πουν, μια ιστορία που θα συναρπάσει η γεγονότα που έγραψαν ιστορία. Αντί άλλου προλόγου η μπάλα στα πόδια του Στέλιου Πελεντρίτη.
Κύριε Πελεντρίτη να ξεκινήσουμε από το σήμερα. Ασχολείσθε ενεργά με το ποδόσφαιρο ;
Πως είναι η κατάσταση στο ποδόσφαιρο της Κύπρου ;
Η πρόοδος του ποδοσφαίρου μας δεν είναι ανάλογη των χρημάτων που ξοδεύουν κάθε καλοκαίρι οι ομάδες μας για την ενίσχυση τους. Λαμβάνει μέρος στο πρωτάθλημα μας ένας υπερβολικά μεγάλος αριθμός ξένων ποδοσφαιριστών και αυτό δυστυχώς έχει ως αποτέλεσμα πολλά δικά μας παιδιά να χάνονται.
Η Κύπρος συνεχίζει να βγάζει ταλέντα ;
Πιστεύω ακράδαντα ότι ταλέντα υπάρχουν. Αλλά δυστυχώς για διάφορους λόγους φθάνουν ως μια ορισμένη ηλικία και καταστρέφονται.
Κύριε Πελεντρίτη έχετε φορέσει πολλά χρόνια τη φανέλα της ΑΕΛ. Πως βλέπετε την παρουσία της τα τελευταία χρόνια στο πρωτάθλημα της Α΄ Κατηγορίας ;
Εγώ προσωπικά δεν έχω μείνει καθόλου ικανοποιημένος από την συνολική παρουσία που έχει η ΑΕΛ τα τελευταία χρόνια στο Κυπριακό πρωτάθλημα. Περιμένω πολύ περισσότερα πράγματα στο άμεσο μέλλον.
Κύριε Πελεντρίτη επιτρέψετε μου να σας ρωτήσω κάποια πράγματα για τη δική σας πορεία στα γήπεδα. Από που κατάγεστε ;
Σε ποια ηλικία μπήκε στη ζωή σας το ποδόσφαιρο;
Γεννήθηκα με μια μπάλα στα πόδια.
Που σας εντόπισε η ΑΕΛ ;
Ξεκίνησα να παίζω μπάλα από πολύ μικρός σε ομάδα αγροτικού πρωταθλήματος. Εκεί με εντόπισαν τα "λαγωνικά" της ΑΕΛ και αφού σχημάτισαν καλή άποψη για μένα με πήραν και με ενέταξαν στα τσικό της ομάδας σε ηλικία 11 ετών.
Από τις αλάνες τις Λεμεσού ξαφνικά σε μια μεγάλη ομάδα όπως η ΑΕΛ. Ήταν μεγάλη αλλαγή για εσάς ;
Φυσικά. Εκείνα τα χρόνια ήταν πολύ διαφορετικά. Εγώ προσωπικά ένιωσα μεγάλη περηφάνεια. Το δέσιμο που είχα με την ομάδα από την πρώτη στιγμή ήταν πολύ μεγάλο.
Ποιες ήταν οι πρώτες σας εντυπώσεις από την ΑΕΛ ;
Βρεθήκατε ξαφνικά με νέους συμπαίκτες. Πως ήταν μαζί σας οι πιο παλιοί παίκτες της ομάδας ;
Μας υποδέχθηκαν με πολύ αγάπη. Μας αγκάλιασαν από την πρώτη στιγμή. Υπήρχε μια σχέση αλληλοσεβασμού και εκτίμησης ανάμεσα στους νέους και τους πιο παλιούς παίκτες της ομάδας. Μας έκαναν να νιώσουμε πως ήμασταν συμπαίκτες τους για χρόνια. Βρήκαμε εκεί μεγάλα ονόματα της εποχής όπως τον Τρύφωνα Χαριλάου, τον Ανδρέα Κωνσταντίνου, τον Χάρη Παπαδόπουλο και τους υπόλοιπους. Ποδοσφαιριστές που ξεχώριζαν με την προσωπικότητα και τον χαρακτήρα τους. Αυτοί τότε ήταν γύρω στα 25 τους χρόνια και εμείς μόλις 14-15 ετών. Μάθαμε πάρα πολλά δίπλα τους.
Εσείς ως νέο παιδί που ήσασταν τότε πως αντιμετωπίσατε αυτή την πρόκληση ;
Πίστευα πάρα πολύ στον εαυτό μου. Τα πρώτα δείγματα γραφής ήταν πολύ ενθαρρυντικά. Η εξέλιξη μου ήταν συνεχώς ανοδική. Φρόντισα να δείξω από νωρίς πως ήμουν ένα ταλέντο που είχε όλες τις προοπτικές για να πετύχει σημαντικά πράγματα στην καριέρα του.
Και πόσο γρήγορα καταφέρατε να ξεχωρίσετε με τις ικανότητες σας παρά τη σχετική δυσκολία ;
Καθιερώθηκα στην ενδεκάδα της ΑΕΛ σε ηλικία 15 ετών. Παρέμεινα βασικό και αναντικατάστατο μέλος της ομάδας μέχρι τα 29 μου χρόνια.
Ταλέντο η δουλειά. Ποιο ήταν το στοιχείο που σας οδήγησε στην κορυφή ;
Το ταλέντο από μόνο τους δεν αρκεί για να παίξεις ποδόσφαιρο και ειδικά σε μια μεγάλη ομάδα με απαιτήσεις όπως η ΑΕΛ. Ήθελα πάντα να δουλεύω σκληρά και να βελτιώνομαι. Πολλές φορές όταν τελείωνε η προπόνηση, ο Πανίκος Κρυστάλλης συνέχιζε να μας κρατά για επιπλέον ώρες στο γήπεδο. Ειδικά τους 4-5 παίκτες της επίθεσης. Δούλευε διαρκώς πάνω στις αδυναμίες μας. Προσπαθούσε συνεχώς να μας εξελίσσει και να μας κάνει καλύτερους.
Πως αντιμετωπίζατε την πίεση από τον κόσμο της ΑΕΛ ;
Υπήρχε η πίεση αλλά παράλληλα εισπράτταμε και την αγάπη του κόσμου. Οι φίλαθλοι μας ήταν αγνοί. Λάτρευαν με πάθος την ομάδα και τους παίκτες. Στέκονταν δίπλα μας στις καλές και στις κακές στιγμές. Όταν χάναμε αντιμετώπιζαν την κατάσταση με ψυχραιμία και νηφαλιότητα. Ο κόσμος είναι απαιτητικός γιατί θέλει να βλέπει την ομάδα του να κερδίζει. Είχε την απαίτηση από τους παίκτες να ματώνουν για τη φανέλα και να τα δίνουν όλα.
Τι μπορούμε να πούμε για την ΑΕΛ της δικής σας εποχής ;
Αν λάβουμε υπόψιν μας ότι εκείνη την εποχή η ΑΕΛ είχε στις τάξεις τις 5-6 ποδοσφαιριστές της Εθνικής Ανδρών τότε εύκολα μπορούμε να καταλάβουμε γιατί δεν μπόρεσε να πάρει έστω ένα πρωτάθλημα. Εγώ προσωπικά πιστεύω το αξίζαμε χωρίς καμία αμφιβολία. Είχαμε δημιουργήσει ένα πάρα πολύ δυνατό και ομοιογενές σύνολο που με τις εμφανίσεις του πάνω στο χορτάρι είχε καταφέρει να κερδίσει τον θαυμασμό όλων. Ίσως η μεγάλη μας διαφορά από τις άλλες μεγάλες ομάδες που διεκδικούσαν τον τίτλο να ήταν οι ξένοι παίκτες. Εμείς μπορεί να φέρναμε πολύ ποιοτικούς ποδοσφαιριστές ταυτόχρονα όμως ήταν και σε προχωρημένη ποδοσφαιρική ηλικία. Βρισκόντουσαν ουσιαστικά στην τελική ευθεία της καριέρας τους. Μην ξεχνάς ότι στην δική μας εποχή ο αριθμός των ξένων παικτών ήταν όλοι κι όλοι δυο. Για μένα προσωπικά οι ξένοι ποδοσφαιριστές που πέρασαν από την ΑΕΛ στα χρόνια της δικής μου παρουσίας στην ομάδα και ξεχώρισαν ήταν οι Φάρκας και Πέσιτσελ. Μιλάμε όμως ότι και οι δυο ήταν ο ένας στα 34 και ο άλλος στα 35 τους χρόνια. Ολοκλήρωσαν την καριέρα τους 37 και 38 ετών αντίστοιχα. Εγώ για να καταλάβεις σταμάτησα το ποδόσφαιρο στα 29 μου.
Πόσα χρόνια παίξατε στην ΑΕΛ ;
Φόρεσα την φανέλα της ΑΕΛ για 14 συνεχόμενα χρόνια. Από το 1973 έως και το 1987.
Ποιες είναι οι μεγαλύτερες σας στιγμές ;
Σίγουρα ο τελικός Κυπέλλου του 1985. Με ένα δικό μου γκολ κερδίσαμε την ΕΠΑ με 1-0 στο Μακάρειο Στάδιο και πήραμε τον τίτλο. Ο τελικός του 1979 όταν χάσαμε στην παράταση με 1-0 στη Λευκωσία από το ΑΠΟΕΛ και οι μεγάλες προκρίσεις που πήραμε στα προημιτελικά και τα ημιτελικά της ίδιας χρονιάς κόντρα σε Απόλλων και Άρη στην παράταση. Στα προημιτελικά με τον Απόλλωνα το πρώτο ματς τελείωσε ισόπαλο 1-1 και τους κερδίσαμε στον επαναληπτικό με 3-0 στην παράταση. Στην παράταση είχαμε κερδίσει και στα ημιτελικά τον Άρη με σκορ 2-0. Όπως όλοι οι ποδοσφαιριστές έτσι και εγώ στην δική μου καριέρα έχω βιώσει τις καλές και τις κακές στιγμές. Έτσι είναι το ποδόσφαιρο. Στο τέλος όμως αυτές που σου μένουν είναι μόνο οι καλές.
Γιατί αποφασίσατε να σταματήσετε την καριέρα σας μόλις 29 ετών ;
Να σου πω την αλήθεια κάπου είχα κουραστεί. Τότε στο ποδόσφαιρο δεν υπήρχαν λεφτά. Ο στόχος που είχα θέσει να βρω μια καλή δουλειά είχε επιτευχθεί. Μετά το τέλος της ποδοσφαιρικής μου καριέρας έγινα προπονητής. Στην πραγματικότητα από οικονομικής πλευράς τα πράγματα εξελίχθηκαν πολύ καλύτερα για μένα. Θεωρώ πως η απόφαση που πήρα εκείνη τη δεδομένη στιγμή έστω και αν ήταν δύσκολη στο τέλος πιστεύω πως ήταν η σωστή.
Ποιος προπονητής σας κέντρισε περισσότερο το ενδιαφέρον ;
Οι Φράντισεκ Χαβράνεκ και Βαλερί Σβέτς ήταν οι προπονητές που πέρασαν από την ΑΕΛ και άφησαν το στίγμα τους στην ομάδα. Όπως επίσης και ο Πανίκος Κρυστάλλης. Ήταν ο πρώτος άνθρωπος που πίστεψε σε μένα και με βοήθησε να ξεδιπλώσω το ταλέντο μου στο γήπεδο. Τόλμησε και με καθιέρωσε στην βασική ενδεκάδα της ΑΕΛ εκείνη την εποχή μαζί με 6-7 παιδιά που προέρχονταν από τα σπλάχνα της ομάδας. Διέγνωσε το ταλέντο που υπήρχε και φρόντισε να το αξιοποιήσει όσο καλύτερα μπορούσε. Δεν ήταν εύκολη η απόφαση που πήρε τότε. Μας έκανε μέλη της πρώτης ομάδας χωρίς να χρειαστεί να το σκεφτεί ιδιαίτερα. Τόλμησε και η εξέλιξη των πραγμάτων τον δικαίωσε απόλυτα για αυτή του την επιλογή.
Δυσκολότερος αντίπαλος ;
Οι Νίκος Πατίκκης της Ομόνοιας και Κώστας Μιαμηλιώτης του ΑΠΟΕΛ. Η αλήθεια είναι ότι εκείνη την εποχή υπήρχαν πολλοί αξιόλογοι μπακ σε όλες τις ομάδες της Κύπρου. Γενικά έκανα καλές εμφανίσεις απέναντι στις λεγόμενες μεγάλες ομάδες. Τους κερδίζαμε πολύ συχνά. Θυμάμαι χαρακτηριστικά το 1981-82, σε ένα παιχνίδι με αντίπαλο το ΑΠΟΕΛ, ο αγώνας είχε τελειώσει 2-2 και είχα σκοράρει και τα δυο γκολ της ομάδας μου. Ωστόσο μετά το τέλος της αναμέτρησης χρειάστηκε να πάω σε κλινική για να κάνω εγχείρηση σκωληκοειδίτιδας.
Πως προετοιμαζόσασταν πριν από τα μεγάλα ματς ;
Σίγουρα πριν από τα παιχνίδια υπήρχε ένας προβληματισμός. Όμως από την στιγμή που ξεκινούσε ο αγώνας η μόνη μας σκέψη ήταν το πως θα φθάσουμε στη νίκη.
Ταχτικές υπήρχαν στην δική σας εποχή ;
Για να είμαι ειλικρινείς δεν υπήρχαν και πολλά πράγματα. Οι προπονητές τότε μας άφηναν περισσότερο απελευθερωμένους μέσα στο παιχνίδι. Όλα τότε ήταν πολύ διαφορετικά. Με τις συνθήκες που υπάρχουν σήμερα θα έπρεπε να βλέπουμε καλύτερη μπάλα από τις ομάδες μας. Αυτή είναι η μεγάλη αλήθεια. Βέβαια για να είμαστε ειλικρινείς τα πράγματα για τα δικά μας παιδιά σήμερα είναι πλέον πολύ δύσκολα. Το ποδόσφαιρο δεν είναι θεωρία. Αν δεν σου δίνουν την ευκαιρία να αγωνιστείς και να δείξεις τις ικανότητες σου στο γήπεδο θα απογοητευθείς και θα έρθει η ώρα που θα τα παρατήσεις. Πρέπει να δείξουμε περισσότερη υπομονή και εμπιστοσύνη στους γηγενείς μας παίκτες για να μπορέσουμε να δούμε σαν Κυπριακό Ποδόσφαιρο καλύτερες μέρες.
Το 1982 με προπονητή τον Σπάσοφ με καλούσαν συνεχώς στην αποστολή της Εθνικής ομάδας. Δεν είχα όμως την ευκαιρία να παίξω σε επίσημο παιχνίδι. Η αλήθεια όμως είναι ότι εκείνη την εποχή υπήρχαν πολλές επιλογές σε κάθε θέση για τον εκάστοτε προπονητή της Εθνικής. Για μένα τότε, με τους παίκτες που διέθεταν οι ομάδες στην επιθετική τους γραμμή, ήταν μεγάλη υπόθεση και μόνο να καταφέρω να κληθώ στην Εθνική. Αποτελούσε ένα μεγάλο προσωπικό επίτευγμα.
Ποιο παιχνίδι θα σας μείνει αξέχαστο ;
Τα παιχνίδια που θα θυμάμαι για πάντα είναι ο τελικός κυπέλλου του 1985 με την ΕΠΑ και ο επαναληπτικός της σεζόν 1978-79 με τον Απόλλωνα για τα προημιτελικά όταν τους κερδίσαμε με 3-0 στην παράταση και πήραμε την πρόκριση. Μάλιστα και σε εκείνο το ματς είχα σκοράρει.
Όταν βάζατε τη φανέλα της ΑΕΛ για πρώτη φορά φανταζόσασταν ότι θα είχατε αυτή την πορεία με την ομάδα ;
Για να είμαι ειλικρινείς δεν το περίμενα. Όταν όμως ξεκίνησα να παίρνω παιχνίδια στα πόδια μου και να καθιερώνομαι στην ΑΕΛ άρχισα να πιστεύω περισσότερο στον εαυτό μου και να διαπιστώνω ότι έχω τις δυνατότητες εφόσον δουλέψω σκληρά να εξελιχθώ σε ένα ποδοσφαιριστή που θα είναι σε θέση να δώσει άμεσες λύσεις στην ομάδα . Προσπαθούσα σε κάθε αγώνα να είμαι καλύτερος, να σκοράρω και να βοηθώ τους συμπαίκτες μου να φθάσουν σε νίκες που θα έδιναν χαρά στον κόσμο μας. Πιστεύω στο τέλος τα έχω καταφέρει αρκετά καλά.
Πως τα πηγαίνατε με τον κόσμο της ΑΕΛ ;
Πολλές φορές. Βρισκόμαστε ταχτικότατα πλέον στον σύνδεσμο Παλαίμαχων Ποδοσφαιριστών της ΑΕΛ. Έχουμε κάνει μαζί κατά καιρούς και ταξίδια στο εξωτερικό. Οι σχέσεις μας παραμένουν εξαιρετικές μέχρι σήμερα. Δεν έχει αλλάξει το παραμικρό.
Πολύ ενδιαφέροντα όλα αυτά που μας είπατε Κύριε Πελεντρίτη. Κλείνοντας την συνέντευξη θα θέλαμε μέσω του pafossports.blogspot.com να στείλετε το δικό σας μήνυμα στον φίλαθλο κόσμο της ΑΕΛ και της Κύπρου γενικότερα.
Εύχομαι στο νέο πρωτάθλημα να δούμε μια καλύτερη ΑΕΛ. Ποιο δυνατή και απαιτητική. Θα πρέπει κάποια στιγμή όλος αυτός ο κόσμος που είναι πίσω της και την ακολουθεί παντού να νιώσει περηφάνεια για την ομάδα της καρδιάς του.
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου