Ο Κύπριος επιθετικός Δήμος Καρεκλάς γεννήθηκε στο Πισσούρι, μια κοινότητα της επαρχίας Λεμεσού στις 20 Μαρτίου του 1951. Διακρίθηκε ιδιαίτερα αγωνιζόμενος για ένα μόνο σύλλογο τον Άρη. Τον διέκρινε η ικανότητα στο σκοράρισμα και εξακολουθεί να είναι από τους κορυφαίους σκόρερ στην ιστορία των πρασίνων. Αποτέλεσε έναν σπουδαίο επιθετικό για τα Κυπριακά δεδομένα που μεγαλούργησε, εντυπωσίασε και έφτασε στο απόγειο της καριέρας του με τη φανέλα του Άρη τη δεκαετία του 1970.
Το pafossports φιλοξενεί σήμερα μια παλιά δόξα του Άρη, τον Δήμο Καρεκλά. Έναν παλιό άσσο των γηπέδων που ξεκίνησε και έκλεισε την καριέρα του στον ιστορικό σύλλογο της Λεμεσού, που φόρεσε αυτή την φανέλα για 17 χρόνιά, μια ολόκληρη ζωή. Σε μια μεγάλη συνέντευξη ξεδιπλώνει τις αναμνήσεις του λέγοντας μας παλιές και ενδιαφέρουσες ιστορίες από το παρελθόν. Πως ξεκίνησε το ποδόσφαιρο, ποιος τον ανακάλυψε στις αλάνες της Λεμεσού, πως έζησε την παρουσία του στην Α΄ Κατηγορία με την φανέλα του Άρη, γιατί δεν πήρε μεταγραφή για άλλη ομάδα, τι θυμάται από αυτή την μεγάλη διαδρομή στα γήπεδα. Παράλληλα ο Δήμος Καρεκλάς μιλά για τον σημερινό Άρη και το ποδόσφαιρο της νέας εποχής.
Ο Δήμος Καρεκλάς είναι πραγματικά μια ηγετική φυσιογνωμία για το ποδόσφαιρο της Λεμεσού. Πεισματάρης, μαχητής, παίκτης που τα έδινε όλα στο γήπεδο με αντάλλαγμα την αγάπη και το χειροκρότημα του κόσμου. Όπως έκαναν όλοι οι παίκτες παλιότερων εποχών. Πραγματικά μας αρέσει να μιλάμε με παλιούς ποδοσφαιριστές. Όλοι έχουν και κάτι καλό να σου πουν, μια ιστορία που θα συναρπάσει η γεγονότα που έγραψαν ιστορία. Αντί άλλου προλόγου η μπάλα στα πόδια του Δήμου Καρεκλά.
Κύριε Καρεκλά να ξεκινήσουμε από το σήμερα. Ασχολείσθε ενεργά με το ποδόσφαιρο ;
Κύριε Καρεκλά επιτρέψετε μου να σας ρωτήσω κάποια πράγματα για την δική σας πορεία στο ποδόσφαιρο. Από που κατάγεστε ;
Εγώ κατάγομαι από το Πισσούρι.
Σε ποια ηλικία μπαίνει στη ζωή σας το ποδόσφαιρο ;
Ξεκίνησα να παίζω ποδόσφαιρο από πολύ μικρός. Μου άρεσε πάρα πολύ. Το λάτρευα. Σε σύντομο χρονικό διάστημα είχα κατασταλάξει ότι είχα το ταλέντο για να μπορέσω να εξελιχθώ και να κάνω καριέρα. Ήταν το μεγάλο μου όνειρο να μπορέσω κάποια στιγμή να φορέσω τη φανέλα ενός συλλόγου Α΄ Κατηγορίας.
Που σας εντόπισαν οι άνθρωποι του Άρη ;
Στον Άρη έπαιξα εντελώς συμπωματικά. Προερχόμουν από μια οικογένεια που είχε φίλαθλα αισθήματα προς την ΑΕΛ. Ήταν η ομάδα που ήθελα να παίξω ποδόσφαιρο. Όταν έγινα 14 ετών αποφάσισα να πάω και να ενταχθώ στον αγαπημένο σύλλογο της παιδικής μου ηλικίας. Ξεκίνησα τελικά για το παλιό ΓΣΟ. Εκεί ήμασταν μαζεμένοι αρκετοί μικροί. Πίσω από τα γκολπόστ υπήρχε τότε μια μικρή πλατεία, μας έδιναν μια μπάλα, χωριζόμασταν σε δυο ομάδες και παίζαμε ποδόσφαιρο. Μας άφηναν εκεί χωρίς να μας δίνουν ιδιαίτερη σημασία. Ύστερα από κάποιες μέρες δεν μου άρεσε η όλη κατάσταση που επικρατούσε και αποφάσισα να φύγω. Μετά από διάστημα μιας εβδομάδας σταμάτησα να πηγαίνω. Μέσα στην τάξη μου στο Λανίτειο γυμνάσιο, είχα 2-3 συμμαθητές και πολύ καλούς μου φίλους που πήγαιναν και έκαναν προπονήσεις με τον Άρη. Είχαν μείνει απόλυτα ικανοποιημένοι από τις συνθήκες εκεί και με παρότρυναν να πάω μαζί τους. Τότε προπονητής στον Άρη ήταν ο Ανδρέας Παπαδήμας. Εγώ εκείνη την περίοδο ήμουν βασικό μέλος στην ομάδα του σχολείου μου. Αντίθετα οι φίλοι μου ούτε καν έπαιζαν. Τελικά με έπεισαν, πήγα στην προπόνηση του Άρη, πέρασα από δοκιμαστικά και αφού τους άφησα καλές εντυπώσεις προχώρησαν τις απαραίτητες διαδικασίες. Εντάχθηκα στα τσικό του Άρη το 1965, σε ηλικία 14 ετών. Πολύ γρήγορα βρέθηκα στην δεύτερη ομάδα και από εκεί το 1967 στα 16,5 μου χρόνια στην ανδρική. Σε αυτό το διάστημα η πορεία μου στο ποδόσφαιρο ήταν συνεχώς ανοδική. Στην αρχή ήμουν αναπληρωματικός. Οι αλλαγές στην τεχνική ηγεσία της ομάδας ήταν συνεχόμενες. Ξεκίνησα με προπονητή τον Ανδρέα Παπαδήμα, μετά ήρθε ο Ανδρέας Κοτσώνης και πάει λέγοντας. Γύρω στο 1969 άρχισα να καθιερώνομαι στην βασική ενδεκάδα του Άρη.
Ποιες ήταν οι πρώτες σας εντυπώσεις από τον Άρη ;
Όταν πήγα το πρώτο διάστημα στον Άρη υπήρχαν εκεί συγκεντρωμένοι περίπου 25-30 νεαροί. Με αρκετούς από αυτούς στην πορεία βρεθήκαμε μαζί συμπαίκτες και στην πρώτη ομάδα. Χωριζόμασταν σε δυο ομάδες πράσινοι με άσπροι και παίζαμε συνεχώς ποδόσφαιρο. Ο τότε προπονητής μας ήταν πολύ καλός. Αγαπούσε όλα τα παιδιά το ίδιο, μας έδινε σημασία και γενικά έδειχνε μεγάλο ενδιαφέρον για μας. Μάλιστα αρκετές φορές πηγαίναμε στις άλλες επαρχίες και δίναμε φιλικά παιχνίδια. Γενικά το κλίμα στο Άρη ήταν φανταστικό. Πολύ καλύτερο από ότι το περίμενα. Από αυτά τα τμήματα υποδομής του Άρη βγήκαν τότε πολλά παιδιά με ξεχωριστό ταλέντο και δυνατότητες που στελέχωσαν επάξια την ανδρική ομάδα και έκαναν μια πετυχημένη καριέρα στο Κυπριακό ποδόσφαιρο. Παιδιά όπως ήμουν εγώ, ο Μάριος Μακρίδης, ο Γιώργος Παρασκευάς, ο Ανδρέας Κισσονέργης, ο Δήμος Διαμαντής και αρκετοί άλλοι ακόμη.
Βρεθήκατε ξαφνικά με νέους συμπαίκτες. Πως ήταν μαζί σας οι πιο παλιοί παίκτες του Άρη ;
Από την αρχή ήταν όλοι τους πολύ καλοί μαζί μου. Από την στιγμή που διαπίστωσαν όλοι τους πως ήμουν ένα παιδί με ξεχωριστό ταλέντο και μεγάλες προοπτικές άρχισαν να με προσέχουν περισσότερο, να με σέβονται και να με υπολογίζουν. Έβλεπαν ότι είχα θέση στην ομάδα και θα μπορούσα να δώσω πράγματα. Με συμβούλευαν, με καθοδηγούσαν όσο καλύτερα γινόταν και προσπαθούσαν με τον τρόπο τους να με κάνουν να αισθανθώ ισότιμο μέλος της ομάδας. Εγώ από την πλευρά μου τους έδειχνα μεγάλο σεβασμό. Ήμουν υπάκουος, πειθαρχημένος και προσπαθούσα πάντοτε να ακολουθώ πιστά τους κανόνες που έχουν τα αποδυτήρια μιας ομάδας. Σε σύντομο χρονικό διάστημα ήρθαμε πολύ κοντά ο ένας με τον άλλο. Γίναμε μια δυνατή και δεμένη οικογένεια εντός και εκτός γηπέδου. Πραγματικά υπάρχουν στιγμές που αναπολώ στην μνήμη μου όλες αυτές τις όμορφες αναμνήσεις.
Εσείς τότε ως νεαρός που ήσασταν πως αντιμετωπίσατε αυτή την πρόκληση ;
Εγώ γεννήθηκα ποδοσφαιριστής. Όταν ήμουν μικρός και φύγαμε από το πατρικό μου σπίτι στο Πισσούρι και ήρθαμε στη Λεμεσό για να κατοικίσουμε από τα 6 μέχρι τα 11 μου χρόνια είχα παρουσιάσει μια αλματώδη πρόοδο. Μάλιστα εκεί κοντά στην γειτονιά υπήρχε ένα γήπεδο, είχαμε φτιάξει μια ομάδα ποδοσφαίρου και παίζαμε μπάλα από το πρωί έως και το βράδι. Αν και ήμουν πιο μικρός σε ηλικία από τα υπόλοιπα παιδιά της περιοχής μου όταν χωριζόμασταν σε ομάδες για να παίξουμε με ήθελαν όλοι στην δική τους. Θυμάμαι τότε στην γειτονιά έμενε και ένας προπονητής που είχε εντυπωσιαστεί τόσο πολύ από τις ικανότητες μου που αναφερόμενος σε έμενα έλεγε στα υπόλοιπα παιδιά "Να θυμάστε ότι αυτός ο μικρός θα γίνει μια μέρα σπουδαίος ποδοσφαιριστής. Θα φθάσει ψηλά και θα κάνει μεγάλη καριέρα".
Ποιος ήταν ο πρώτος σας δάσκαλος ;
Ήξερα από μικρή ηλικία πως να βελτιώσω από μόνος μου το ταλέντο μου. Στα πρώτα μου βήματα ήμουν αυτοδίδαχτος. Ο πρώτος μου δάσκαλος ήταν ο Ανδρέας Παπαδήμας και αργότερα ο Ανδρέας Κοτσώνης. Αυτοί οι δυο άνθρωποι με βοήθησαν να εξελίξω το ταλέντο μου ακόμη περισσότερο με τις εμπειρίες και τις γνώσεις τους.
Χρήματα υπήρχαν στην δική σας εποχή ;
Όχι. Τίποτα δεν υπήρχε. Εμείς παίζαμε ποδόσφαιρο μόνο για την φανέλα. Για τίποτα άλλο. Πολύ αργότερα αρχίσαμε να παίρνουμε κάποια μικροποσά ως πριμ σε περίπτωση νίκης. Πολύ λίγα πράγματα. Δεν υπήρχαν τότε μεγάλα συμβόλαια και μάνατζερ.
Όταν πήγατε εσείς στον Άρη σε ποια κατηγορία ήταν ;
Ήταν στην Ά Κατηγορία. Μετά υποβιβάστηκε και ξανά επέστρεψε. Ήταν μια ομάδα που είχε τα σκαμπανεβάσματα της.
Σε ποια ηλικία καθιερωθήκατε στην βασική ενδεκάδα του Άρη ;
Άρχισα να καθιερώνομαι στην βασική ενδεκάδα τη σεζόν 1967-68. Τότε το πρωτάθλημα το είχε κατακτήσει η ΑΕΛ. Εκείνη την χρονιά ο Άρης είχε υποβιβαστεί. Έπαιζα στην δεύτερη ομάδα και τότε το Κύπελλο διεξαγόταν πάντα μετά το τέλος του πρωταθλήματος. Με είχαν προωθήσει στην ανδρική ομάδα του συλλόγου. Κληρωθήκαμε στο Κύπελλο με τη ΠΑΕΕΚ. Αν και είχα κάνει πολύ λίγες προπονήσεις με την υπόλοιπη ομάδα, ο τότε προπονητής μου ο Αρχοντίδης δεν δίστασε να με ρίξει στα βαθιά. Ο αγώνας θα διεξαγόταν στην Κερύνεια. Αρκετοί παλιοί παίκτες είχαν αποχωρήσει από τον Άρη και υποχρεώθηκε να μαζέψει μια ενδεκάδα από νεαρά παιδιά, να μας πάρει μαζί του στην αποστολή και να μας βάλει να παίξουμε το παιχνίδι. Χάσαμε το ματς ωστόσο είχα πετύχει και το πρώτο μου γκολ με την φανέλα το Άρη. Έκανα το ντεμπούτο μου στα 15 μου χρόνια. Το δεύτερο μου παιχνίδι ως βασικός ήταν με την επιστροφή της ομάδας στην Α΄ Κατηγορία, σε ένα παιχνίδι με αντίπαλο τον Πεζοπορικό, που τότε είχε στις τάξεις του ιερά τέρατα του ποδοσφαίρου μας. Θα απουσίαζε από το ματς ο Ανδρέας Ξανθός, ο δεξιός εξτρέμ της ομάδας μας καθώς ήταν βαριά άρρωστος και δεν τον άφηναν να βγει έξω από το σπίτι του. Την τελευταία κυριολεκτικά στιγμή με φώναξαν να πάω μαζί τους. Κάποια στιγμή γυρνάει προς το μέρος μου ο προπονητής και μου λέει ξεντύσου θα παίξεις. Δεν ήμουν σίγουρος αν μιλούσε σοβαρά και τον ξαναρώτησα αν το εννοούσε. Εγώ τότε ήμουν πολύ μικρός. Μου λέει θα παίξεις γιατί δεν έχουμε άλλον. Με έβαλε, έπαιξα και είχα κάνει μια πολύ καλή εμφάνιση αν και χάσαμε το παιχνίδι με 4-2. Από εκεί άρχισα όλα. Ξεκίνησα να εδραιώνω συνεχώς την θέση μου στην ενδεκάδα. Σε πολύ σύντομο χρονικό διάστημα έγινα βασικό και αναντικατάστατο μέλος της ομάδας.
Σε ποια θέση καθιερωθήκατε στον Άρη ;
Καθιερώθηκα ως κεντρικός επιθετικός και ως δεξιός εξτρέμ.
Ποια ήταν τα πιο δυνατά σας ατού ;
Ήμουν ταχύς με την μπάλα, διέθετα καλή τεχνική κατάρτιση και μυαλό. Είχα την ικανότητα να ξεγελώ τους αντίπαλους μου με προσποίηση και με την ευλυγισία μου. Ένας επιθετικός όμως εκτός από αυτά τα στοιχεία πρέπει να έχει και ευχέρεια στο σκοράρισμα. Εγώ κατά την διάρκεια της καριέρας μου υπήρξα ένας δεινός γκολτζής.
Τι μπορούμε να πούμε για τον Άρη της δικής σας εποχής ;
Ο Άρης της δικής μου εποχής ήταν χωρίς ίχνος υπερβολής μια τεράστια ομάδα. Με τον ερχομό του Τσεχοσλοβάκου Tadeusz Kraus στην τεχνική ηγεσία άλλαξαν τα πάντα στον σύλλογο. Μέχρι τότε οι προπονήσεις που κάναμε στο Άρη ήταν αστείες. Κάναμε τρεις φορές την εβδομάδα, στο ΓΣΟ που τότε το χρησιμοποιούσαν για τον ίδιο σκοπό όλες οι ομάδες, χωρίς όμως να είναι κάτι το ιδιαίτερο. Δεν είχαμε καλή φυσική κατάσταση, αντοχές και ένταση στο παιχνίδι μας. Όταν ήρθε για πρώτη φορά στην Κύπρο ο Kraus άλλαξε εντελώς τον τρόπο που δούλευε η ομάδα μέχρι τότε. Εφάρμοσε πιο σύγχρονες και αποτελεσματικές μεθόδους. Μας έβγαζε κυριολεκτικά τα συκώτια μας. Στην αρχή μας πήρε αρκετό χρόνο μέχρι να συνηθίσουμε στους νέους ρυθμούς. Πολλές φορές φορές φθάναμε στα όρια μας και δεν μπορούσαμε τις επόμενες μέρες να περπατήσουμε από την κούραση και τους πόνους. Σιγά-σιγά όμως αρχίσαμε να συνηθίζουμε, να αποκτούμε πολύ καλύτερη φυσική κατάσταση και αυτό μας βοηθούσε στα παιχνίδια να έχουμε μεγαλύτερες αντοχές. Νιώθαμε ότι δουλεύαμε σωστά. Όταν ατομικά και ομαδικά φθάσαμε εκεί που θέλαμε δεν μπορούσε κανείς να μας σταματήσει μέσα στο γήπεδο. Τελείωναν τα παιχνίδια και είχαμε δυνάμεις να τρέξουμε ακόμη περισσότερο. Την πρώτη χρονιά που ήρθε στην ομάδα, στο δεύτερο γύρο του πρωταθλήματος, είχαμε χάσει μόνο ένα παιχνίδι. Μετά το 1975 ο Άρης άρχισε να γίνεται μια δυνατή και υπολογίσιμη δύναμη. Ήταν μια καλή περίοδος για τον σύλλογο. Είχαμε όμως και πολύ καλούς παίκτες στην ομάδα. Μια εξαιρετική φουρνιά ποδοσφαιριστών που κράτησαν πολύ ψηλά την σημαία του Άρη. Ο κορμός της ομάδας αποτελείτο αποκλειστικά από Κύπριους παίκτες. Μιλάμε για παιδιά της αξίας του Μακρίδη, του Κισσονέργη, του Τσίγκη, του Χατζηλοίζου, του Παπακώστα, του Διαμαντή, του Λουκά, του Παρασκευά, του Ρουσή, του Χέντερσον και όλων των υπολοίπων. Όλοι μαζί φτιάξαμε ένα πολύ δυνατό σύνολο με εκπληκτική χημεία και ομοιογένεια που είχε ως αποτέλεσμα να προσφέρει όμορφο ποδόσφαιρο στον κόσμο. Τερματίσαμε δυο φορές στην 4η θέση της βαθμολογίας και θα μπορούσαμε υπό προϋποθέσεις να φθάσουμε και πιο ψηλά.
Πόσα χρόνια παίξατε στον Άρη ;
Από το 1965 έως και το 1981. Για 17 ολόκληρα χρόνια. Ολοκλήρωσα την καριέρα μου στον Άρη σε ηλικία 30 ετών εξαιτίας ενός σοβαρού τραυματισμού που είχα. Μετά το τέλος της ποδοσφαιρικής μου σταδιοδρομίας ακολούθησα καριέρα προπονητή. Ήμουν από τους πρώτους που μπήκαν στην Κυπριακή σχολή ποδοσφαίρου. Ξεκίνησα αυτό το νέο κεφάλαιο της καριέρας μου από τον Άρη. Εργάστηκα στα τμήματα υποδομής του συλλόγου από το 1982 έως και το 2015. Δούλεψα για 33 χρόνια συνεχόμενα στην ομάδα της καρδίας μου. Κατά την διάρκεια αυτής της παρουσίας πέρασαν από τα χέρια μου όλα αυτά τα παιδιά που αργότερα έγραψαν την δική τους επιτυχημένη σελίδα στο Κυπριακό ποδόσφαιρο.
Ποια είναι η μεγαλύτερη σας στιγμή με τον Άρη ;
Οι όμορφές στιγμές που έζησα στον Άρη ήταν πάρα πολλές. Κάθε παιχνίδι για μένα αποτελούσε μια αξέχαστη εμπειρία. Ζούσα έντονα τα ματς και ήθελα πάντοτε να δίνω το 100% ανεξαρτήτως αντιπάλου. Υπήρχαν και οι δύσκολες στιγμές. Ειδικά όταν χάναμε κάποια ματς με ομάδες που είχαν τους ίδιους στόχους με εμάς. Για μια ολόκληρη εβδομάδα δεν βγαίναμε έξω από τα σπίτια μας. Δεν μπορούσαμε να κυκλοφορήσουμε στους δρόμους από την λύπη και την στεναχώρια μας. Όταν κερδίζαμε τις μεγάλες ομάδες και δίναμε χαρά στον κόσμο μας νιώθαμε ευτυχισμένοι. Το δέσιμο των παικτών της δικής μου εποχής με την ομάδα ήταν εντελώς διαφορετικό σε σχέση με αυτό που συμβαίνει τώρα. Νιώθαμε μεγάλη ευθύνη απέναντι στον κόσμο και είχαμε το καθήκον να δίνουμε σε κάθε αγώνα τον καλύτερο μας εαυτό. Να παίζουμε με πάθος και αποφασιστικότητα για την νίκη. Να καταθέτουμε και την ψυχή μας στο γήπεδο. Ειδικά την περίοδο του 1970 είχαμε να επιδείξουμε μεγάλες επιτυχίες στον Άρη.
Ποιο ήταν το κορυφαίο γκολ που πετύχατε με τη φανέλα του Άρη ;
Κατά την διάρκεια της καριέρας μου πέτυχα αρκετά εντυπωσιακά γκολ. Μπορούσα να σκοράρω με όλους τους τρόπους. Είχα βάλει γκολ στην Λευκωσία με το ΑΠΟΕΛ και τους είχαμε κερδίσει με 1-0. Αυτό όμως που θα μου μείνει αξέχαστο για πάντα είναι το γκολ που πέτυχα στο Παραλίμνι σε ένα ματς με αντίπαλο την Ένωση. Το σκορ ήταν 1-1 μέχρι το 87΄λεπτό της αναμέτρησης. Κάποια στιγμή είχα πέσει στο έδαφος. Είχα χάσει για λίγο της δυνάμεις μου και δεν μπορούσα να παίξω όπως θα ήθελα. Ο προπονητής μας είχε κάνει τις αλλαγές και του είχα πει να με αφήσει απλά να στέκομαι στον χώρο του κέντρου. Τελικά μου έδωσε την άδεια του και παρέμεινα στον αγωνιστικό χώρο χωρίς όμως να μπορώ να αποδώσω σύμφωνα με τις δυνατότητες μου. Απέμεναν δυο λεπτά για να τελειώσει η αναμέτρηση όταν κάποια στιγμή ο τότε τερματοφύλακας της Ένωσης ο Δήμος Κωνσταντίνου έριξε με δύναμη την μπάλα προς το μέρος του δεξιού μπακ της ομάδα του. Η μπάλα κυλούσε και ερχόταν προς το μέρος μου. Εγώ από τους πόνους δεν μπορούσα ούτε καν να περπατήσω. Παρόλα αυτά εγώ είχα αντιληφθεί τι πήγαινε να γίνει. Από την στιγμή που είδα τον αντίπαλο τερματοφύλακα να είναι αρκετά έξω από την εστία του, επιχείρησα ένα πολύ δυνατό ψιλοκρεμαστό σουτ από το κέντρο σχεδόν του γηπέδου και η μπάλα παίρνοντας μια απίστευτη τροχιά πήρε κατεύθυνση προς τα αντίπαλα δίκτια. Εγώ μέσα μου πίστευα ότι θα σκόραρα. Ο αντίπαλος τερματοφύλακας άρχισε να αντιλαμβάνεται πως κάτι δεν πάει καλά. Ξεκίνησε να τρέχει με σκοπό να αποσοβήσει το γκολ χωρίς όμως αποτέλεσμα στο τέλος. Του το είχα βάλει από τόσο μακριά που κανείς από όσους ήταν παρών στο γήπεδο δεν μπορούσε να το πιστέψει.
Κύριε Καρεκλά γνωρίσατε πολλούς προπονητές. Ποιος σας κέντρισε περισσότερο το ενδιαφέρον ;
Όλοι οι προπονητές που πέρασαν από τον Άρη άφησαν το στίγμα τους στην ομάδα. Τους έχω όλους σε μεγάλη εκτίμηση. Με τον Ανδρέα Κοτσώνη είχα ένα ιδιαίτερο δέσιμο. Ήταν χρόνια μέλος της οικογένειας του Άρη, είχε μεγάλη προσφορά στον σύλλογο τόσο σαν παίκτης όσο και αργότερα σαν προπονητής και ένιωθα μαζί του μια μεγαλύτερη οικειότητα. Ήταν ένας δικός μας άνθρωπος. Γενικά όμως από όλους τους προπονητές που είχα την τύχη να συνεργαστώ κατά τη διάρκεια της ποδοσφαιρικής μου σταδιοδρομίας στον Άρη πήρα πράγματα που με βοήθησαν να γίνω καλύτερος παίκτης. Μετά που ήρθε ο Kraus η ομάδα στην κυριολεξία απογειώθηκε. Άλλαξε την ροή των πραγμάτων. Έχτισε τον σπουδαίο Άρη εκείνης της εποχής. Όλοι μιλούσαν με τα καλύτερα λόγια για την ομάδα που είχαμε παρουσιάσει εκείνα τα χρόνια στο πρωτάθλημα.Ποιος αντίπαλος σας δυσκόλευε περισσότερο ;
Εκείνη την εποχή οι ποδοσφαιριστές που αγωνίζονταν στην αμυντική γραμμή των ομάδων ήταν πραγματικά μεγάλες μορφές. Ήταν όλοι τους ένας και ένας. Διέθεταν ηγετικά χαρακτηριστικά στο παιχνίδι τους και ενέπνεαν σεβασμό. Είχα την τύχη να βρεθώ ως αντίπαλος με τους κορυφαίους αμυντικούς της εποχής μου. Με παίκτες που έχουν γράψει με χρυσά γράμματα την δική τους σελίδα στο Κυπριακό ποδόσφαιρο. Δεν θα ήθελα να ξεχωρίσω κάποιον περισσότερο από τους υπόλοιπους. Για μένα προσωπικά ήταν όλοι τους πολύ δύσκολοι αντίπαλοι. Έδειχνα σε όλους τον ίδιο σεβασμό και εκτίμηση. Απλά προσπαθούσα μέσα στο παιχνίδι να κάνω την δουλεία μου όσο καλύτερα μπορούσα. Να τους ξεγελάσω και να βάζω γκολ. Με δυσκόλευαν αρκετά μπορώ να πω. Είχα όμως και εγώ τα δικά μου όπλα. Με όλα αυτά τα παιδιά δεν είναι τυχαίο που μέχρι τώρα που μιλάμε μας συνδέει μεγάλη φιλία. Πάντως όλοι τους όταν τους ρωτήσεις θα σου πουν τα καλύτερα λόγια τόσο για την ποδοσφαιρική μου αξία όσο και για τον χαρακτήρα μου.
Ταλέντο η δουλειά. Ποιο ήταν το στοιχείο που σας βοήθησε να φθάσετε στην κορυφή ;
Όσο ταλέντο και αν έχεις αν δεν δουλέψεις δεν πρόκειται να πετύχεις τίποτα. Θα μείνεις στάσιμος. Εκείνες οι εποχές όπως σου έχω πει ήταν διαφορετικές. Εμείς παίζαμε μπάλα σε άθλιες συνθήκες, χωρίς να υπάρχει η στοιχειώδης οργάνωση, χωρίς την απαραίτητη επιστημονική υποστήριξη. Βέβαια τότε μόνο αν είχες ταλέντο μπορούσες να παίξεις ποδόσφαιρο. Τώρα παίζεις και χωρίς να έχεις ιδιαίτερο ταλέντο. Είναι αρκετό να είσαι καλός αθλητής. Δίνεται προτεραιότητα στα φυσικά προσόντα και όχι στα τεχνικά χαρακτηριστικά ενός ποδοσφαιριστή. Αυτός είναι και ο λόγος που δεν βλέπεις στα παιχνίδια ωραίες ενέργειες με την μπάλα. Πολύ λίγους θα δεις να κάνουν μια ωραία ντρίπλα η να ξεχωρίζουν με την τεχνική τους κατάρτιση.
Πως προετοιμαζόσασταν πριν από τα μεγάλα ματς ;
Είχα μεγάλη αγωνία πριν από τα παιχνίδια. Ιδιαίτερα με ομάδες ίδιας δυναμικότητας με εμάς. Όταν παίζαμε με φαινομενικά μεγαλύτερους αντιπάλους η απόδοση μας ήταν πολύ καλύτερη. Δεν είχαμε καθόλου πίεση για αυτό και πολύ συχνά τους κάναμε την ζημιά. Δεν υπήρχε το πρέπει για να κερδίσω. Όταν μπαίνεις όμως μέσα στο παιχνίδι όλα αλλάζουν. Το μοναδικό πράγμα που σε απασχολεί είναι η νίκη της ομάδα σου και τίποτα άλλο.
Ταχτικές υπήρχαν στην δική σας εποχή ;
Όχι. Πολύ περιορισμένα πράγματα. Αν καμιά φορά τύχαινε κάποιος από την ομάδα να πάει να δει ορισμένα παιχνίδια των αντιπάλων μας ερχόταν και μετέφερε στον προπονητή το τι είδε. Μας έλεγαν απλά πως έπρεπε να παραταχθούμε μέσα στο χορτάρι. Χωρίς ιδιαίτερες λεπτομέρειες. Οι παίκτες τότε είχαμε μεγαλύτερη ελευθερία στις κινήσεις μας. Για αυτό και προσφέραμε καλύτερο θέαμα στον κόσμο. Οι προπονητές δεν μας έβαζαν σε καλούπια.
Μπήκατε ποτέ στον πειρασμό να πάτε σε μια άλλη ομάδα, να κοιτάξετε κάπου ψηλότερα ;
Είχα πάρα πολλές προτάσεις κατά την διάρκεια της καριέρα μου. Σχεδόν όλες οι ομάδες της Κύπρου εξέφρασαν το ενδιαφέρον για να με εντάξουν στο δυναμικό τους. Δυστυχώς όμως τότε οι παράγοντες των ομάδων που αγωνιζόσουν δεν ήθελαν να ακούσουν το παραμικρό. Όταν ήμουν ακόμη μαθητής του σχολείου, λίγο πριν πάω στρατιώτης υπέγραψα συμβόλαιο συνεργασίας με τον Απόλλωνα. Μου άσκησαν έντονες πιέσεις όλοι τους και με ήθελαν σαν τρελοί. Τελικά υπέγραψα αλλά δεν ήθελε να με δώσει ο Άρης. Για να ολοκληρωθεί η μεταγραφή θα έπρεπε να μείνω εκτός αγωνιστικών υποχρεώσεων για 2 ολόκληρα χρόνια. Ένα πολύ μεγάλο διάστημα που θα στεκόταν εμπόδιο στην εξέλιξη μου. Ήταν την εποχή που είχε έρθει προπονητής στον Απόλλωνα ο Στούνλερ. Έκανα αρκετές προπονήσεις με την ομάδα, πήρα μέρος και σε κάποια φιλικά ωστόσο δεν κάμφθηκε η σθεναρή στάση του Άρη και η μεταγραφή δεν ολοκληρώθηκε. Στην συνέχεια είχα πρόταση από την ΕΠΑ. Είχε αποχωρήσει από την ομάδα ο Τάσος Κωνσταντίνου για την ΑΕΚ Αθηνών και έψαχναν τον αντικαταστάτη του. Έγιναν και πάλι συζητήσεις όμως δεν προχώρησαν τα πράγματα. Με ζήτησαν κατά καιρούς η Ομόνοια, το ΑΠΟΕΛ. Γενικά δεν υπήρχε μεγάλη ομάδα στην Κύπρο που να μην ενδιαφερθεί για μένα. Δυστυχώς όμως δεν μπόρεσα να κάνω το μεγάλο άλμα στην καριέρα μου εξαιτίας της αρνητικής διάθεση που είχαν οι εκάστοτε διοικήσεις του Άρη που δεν ήθελαν με τίποτα να με παραχωρήσουν.
Θα μπορούσατε να παίξετε στην Εθνική ;
Το 1974 έγινε η Τουρκική εισβολή. Εγώ εκείνη την περίοδο ήμουν έφεδρος στην Ποταμιά, μια κοινότητα της επαρχίας Λευκωσίας. Μετά τον πόλεμο άρχισαν τα πράγματα να επανέρχονται στους κανονικούς ρυθμούς. Είχε πάει προπονητής στην Εθνική ομάδα ο Πανίκος Ιακώβου. Με κάλεσε αρκετές φορές. Έλαβα μέρος στις προπονήσεις και σε κάποια φιλικά παιχνίδια. Εγώ εκείνη την εποχή ήμουν στρατιώτης, εντελώς απροπόνητος και αναρωτιόμουν γιατί με είχε καλέσει στην Εθνική. Το συζήτησα μαζί του και μου είπε ότι με ήθελε γιατί πάντοτε του άρεσα ως ποδοσφαιριστής. Με είχε σε μεγάλη εκτίμηση και πίστευε πως με σκληρή προπόνηση θα μπορούσα να επανέλθω πολύ γρήγορα σε ικανοποιητικό βαθμό ετοιμότητας. Αν και με καλούσε στις προπονήσεις εγώ δεν πήγαινα. Είχα μάλιστα σταματήσει να προπονούμε και με τον Άρη. Εξαιτίας της μακρινής απόστασης εγώ δεν είχα την δυνατότητα να δίνω το παρόν μου στις υποχρεώσεις της ομάδας μου πόσο μάλλον της Εθνικής. Τότε οι εποχές ήταν πολύ δύσκολες. Ήταν η περίοδος που μόλις είχε τελειώσει ο πόλεμος και οι μετακινήσεις γίνονταν με δυσκολία από την μια περιοχή στην άλλη. Έτσι πήγαινα προπόνηση μια φορά την εβδομάδα η στις 15 μέρες. Όταν πλησίασε ο καιρός για να γίνει ο αγώνας με την Εθνική Αγγλίας στο Λονδίνο, βρέθηκαν στις προπονήσεις της Εθνικής ομάδας ορισμένοι μεγάλοι σε ηλικία παίκτες της Ομόνοιας και του ΑΠΟΕΛ. Επέλεξε να αφήσει εκτός αποστολής εμένα και κάποια άλλα παιδιά της ίδιας ηλικίας. Δυστυχώς δεν είχα την ευκαιρία να παίξω σε επίσημο παιχνίδι αν και είχα τις δυνατότητες σαν ποδοσφαιριστής.
Πόσο δύσκολη η εύκολη ήταν αυτή η πορεία των 17 χρόνων στο ποδόσφαιρο ;
Έχω μείνει ικανοποιημένος μονάχα από την αναγνωσιμότητα που απέκτησα μέσω της ενασχόληση μου με το ποδόσφαιρο. Με βάση το ταλέντο που είχα όμως θα μπορούσα ίσως αν αγωνιζόμουν σε ένα μεγαλύτερο σύλλογο να πετύχω πολύ περισσότερα πράγματα τόσο σε συλλογικό όσο και σε ατομικό επίπεδο. Χρήματα δεν έχω βγάλει από το ποδόσφαιρο. Αντίθετα εμείς τότε παίζαμε μπάλα γιατί αγαπούσαμε με πάθος αυτό που κάναμε. Ένιωθα ευτυχισμένος που απλά έμπαινα στο γήπεδο και με τις ενέργειες και τα γκολ που έβαζα έδινα χαρά στον κόσμο. Αν έπαιζα ποδόσφαιρο τώρα, με τις συνθήκες που υπάρχουν, θα ήμουν πολύ καλύτερος από τότε. Είχα από κούνιας που λέμε το ποδόσφαιρο μέσα στο αίμα μου. Είχα ξεχωριστό ταλέντο και μπορούσα να κάνω στο γήπεδο απίστευτα πράγματα.
Πως τα πηγαίνατε με τον κόσμο του Άρη ;
Με αγαπούσε ο κόσμος όλων των ομάδων. Όχι μόνο του Άρη. Εκτιμούσαν σε μεγάλο βαθμό τόσο την ποδοσφαιρική μου αξία όσο και τον χαρακτήρα μου. Είναι κάτι που εξακολουθεί να ισχύει μέχρι σήμερα.
Τι σας έχει μείνει από αυτή την μεγάλη διαδρομή στα γήπεδα ;
Η αγάπη του κόσμου και οι δυνατές φιλίες με συμπαίκτες και αντίπαλους ποδοσφαιριστές.
Υπάρχει επαφή με τους παλιούς σας συμπαίκτες στον Άρη ;
Βρισκόμαστε ταχτικά μπορώ να πω. Με τους περισσότερους έχω συχνές επαφές. Άλλωστε με αρκετά από αυτά τα παιδιά είμαστε οικογενειακοί φίλοι. Οι σχέσεις μας μέχρι σήμερα παραμένουν άριστες.
Πολύ ενδιαφέροντα όλα αυτά που μας είπατε κύριε Καρεκλά. Κλείνοντας την συνέντευξη θα θέλαμε μέσω του pafossports.blogspot.com να στείλετε το δικό σας μήνυμα στον φίλαθλο κόσμο του Άρη και της Κύπρου γενικότερα.
Εγώ δεν έχω βγάλει χρήματα από τον Άρη. Έχω κερδίσει μονάχα την αγάπη και την εκτίμηση του κόσμου. Αυτή για μένα είναι μέχρι σήμερα η μεγαλύτερη μου ανταμοιβή από το ποδόσφαιρο. Θέλω να ευχαριστήσω όλο τον κόσμο για τον διαχρονικό σεβασμό που τρέφει προς το πρόσωπο μου και να του ευχηθώ να έχει ότι καλύτερο στην ζωή του.
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου