Ο Κύπριος ακραίος επιθετικός η και κεντρικός επιθετικός Τάσος Ζουβάνης, γεννήθηκε στις 26 Νοεμβρίου του 1961 στο Παραλίμνι. Αγωνίστηκε σε όλες τις θέσεις της επίθεσης, πιο συχνά ως δεξί εξτρέμ και ήταν από τους κορυφαίους ντριμπλέρ της δεκαετίας του 1980 και στις αρχές αυτής του 1990. Γρήγορος, βιρτουόζος, παρά τον δημιουργικό του ρόλο, είχε μια αξιοσημείωτη αίσθηση του γκολ για αυτό και αγωνίστηκε πολλές φορές σε ρόλο κεντρικού επιθετικού. Διακρίθηκε για την άριστη τεχνική του ικανότητα, η οποία, μαζί με την επιτάχυνση και την ευκινησία του, του επέτρεπε τη δημιουργία επικίνδυνων καταστάσεων με την μπάλα, ιδίως στις μονομαχίες ένας με έναν. Σε συλλογικό επίπεδο έγινε γνωστός για την αγωνιστική του παρουσία στην Ένωση και συνέδεσε το όνομα του ευρέως με το Παραλίμνι. Ένας από τους Καλύτερους Κύπριους Ποδοσφαιριστές Όλων Των Εποχών δεν κλήθηκε ποτέ στην Εθνική ομάδα.
Το pafossports φιλοξενεί σήμερα μια παλιά δόξα της Ένωσης τον Τάσο Ζουβάνη. Έναν παλιό άσσο των γηπέδων που ξεκίνησε και έκλεισε την καριέρα του στον ιστορικό σύλλογο του Παραλιμνίου, που φόρεσε αυτή την φανέλα για πάνω από 18 χρόνια, μια ολόκληρη ζωή. Σε μια μεγάλη συνέντευξη ξεδιπλώνει τις αναμνήσεις του λέγοντας μας παλιές και ενδιαφέρουσες ιστορίες από το παρελθόν. Πως ξεκίνησε το ποδόσφαιρο, ποιος τον ανακάλυψε στις αλάνες του Παραλιμνίου, πως έζησε την παρουσία του στην Α΄ Κατηγορία με τη φανέλα της Ένωσης, γιατί δεν πήρε μεταγραφή για άλλη ομάδα, τι θυμάται από αυτή την μεγάλη διαδρομή στα γήπεδα. Παράλληλα ο Τάσος Ζουβάνης μιλά για την σημερινή Ένωση και το ποδόσφαιρο της νέας εποχής.
Ο Τάσος Ζουβάνης είναι πραγματικά μια ηγετική φυσιογνωμία για το ποδόσφαιρο του Παραλιμνίου. Πεισματάρης, μαχητής, παίκτης που τα έδινε όλα στο γήπεδο με αντάλλαγμα την αγάπη και το χειροκρότημα του κόσμου. Όπως έκαναν όλοι οι παίκτες παλαιότερων εποχών. Πραγματικά μας αρέσει να μιλάμε με παλιούς παίκτες. Όλοι έχουν και κάτι καλό να σου πουν, μια ιστορία που θα συναρπάσει η γεγονότα που έγραψαν ιστορία. Αντί άλλου προλόγου η μπάλα στα πόδια του Τάσου Ζουβάνη.
Συνέντευξη του Κώστα Ιωάννου
Κύριε Ζουβάνη να ξεκινήσουμε από το σήμερα. Ασχολείσθε ενεργά με το ποδόσφαιρο ;
Βεβαίως το παρακολουθώ.
Πως είναι η κατάσταση στο ποδόσφαιρο της Κύπρου ;
Να σου πω. Στο Κυπριακό πρωτάθλημα της δικής μου εποχής έπαιζες καθαρά για τη φανέλα, για τους φιλάθλους και τους συγγενείς σου. Τώρα τα πράγματα έχουν αλλάξει. Το ποδόσφαιρο έχει γίνει επαγγελματικό. Υπάρχουν αρκετά χρήματα σε σύγκριση με τη δική μας εποχή. Βλέπουμε καλύτερο θέαμα ωστόσο η βασική διαφορά είναι ότι τώρα πλέον οι ομάδες έχουν χωριστεί σε κατηγορίες. Υπάρχουν οι 6 που βρήκαν επενδυτές και έχουν την οικονομική ευρωστία και στις υπόλοιπες που απλώς και το τονίζω αυτό συμπληρώνουν το πρωτάθλημα. Στην ουσία δεν υπάρχει ένα πολύ δυνατό και ανταγωνιστικό πρωτάθλημα όπως για παράδειγμα το Αγγλικό που ο τελευταίος μπορεί να κερδίσει τον πρώτο. Εμάς η τελευταία ομάδα θα συντριβεί. Αυτή είναι η γνώμη μου.
Η Κύπρος συνεχίζει να βγάζει ταλέντα ;
Δεν μπορώ να πω ότι πλέον βγάζουμε τα ταλέντα του παρελθόντος. Τα προηγούμενα χρόνια τα πράγματα πάνω σε αυτό το θέμα ήταν πολύ καλύτερα. Τώρα τα παιδιά που μπορούν πραγματικά να κάνουν καριέρα είναι μετρημένα στα δάκτυλα του ενός χεριού. Μπορεί να λέμε ότι έχουμε πολλούς Κύπριους ποδοσφαιριστές αλλά το ερώτημα είναι πόσοι από αυτούς μπορούν να παίξουν μπάλα σε ψηλό επίπεδο ; Δεν λέω ότι δεν υπάρχουν παιδιά με δυνατότητες. Αλλά δεν διαθέτουν την ποιότητα του παρελθόντος.
Κύριε Ζουβάνη φορέσατε πολλά χρόνια τη φανέλα της Ένωσης. Πως βλέπετε την παρουσία της τα τελευταία χρόνια ;
Η πορεία της Ένωσης τα τελευταία χρόνια δεν είναι καλή. Φυσικά οι άνθρωποι που διοικούν την ομάδα καταβάλουν μεγάλη προσπάθεια για να ανεβάσουν το επίπεδο. Δεν είναι εύκολο όμως όταν δεν έχεις τα χρήματα. Δεν έχεις την δυνατότητα να φέρεις 4-5 καλούς παίκτες που θα αλλάξουν την δυναμική της ομάδας. Να τους πλαισιώσεις με δικά μας παιδιά και να χτίσεις ένα καλό σύνολο. Πέρσι όταν υποβιβάστηκε η ομάδα ήταν λάθος που έφυγε ο κορμός. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα να μην υπάρχει μια βάση και να μην μπορούν να δεθούν οι ξένοι ποδοσφαιριστές που ήρθαν στην Ένωση με τα δικά μας παιδιά.
Για πιο λόγο η Ένωση έπαψε πλέον να είναι η ποδοσφαιρομάνα του παρελθόντος ;
Τα πιο παλιά χρόνια με το που ξεχώριζαν τα ταλέντα τα προωθούσαν. Με την πάροδο των χρόνων η κοινωνία έχει αλλάξει πάρα πολύ. Υπάρχουν παιδιά που έχουν ως προτεραιότητα τις σπουδές τους. Οι γονείς πιστεύουν πως τα δικά τους παιδιά είναι τα καλύτερα. Για να σε βάλει όμως ο προπονητής να παίξεις πρέπει να το αξίζεις. Δεν πρέπει μόνο να το λες. Ο γονιός πιστεύει πως το παιδί του είναι ο Μαραντόνα. Πρέπει να γίνονται καλύτερες επιλογές ανάμεσα στα παιδιά που έχουν σκοπό να προωθήσουν. Δεν γίνεται να παίξουν όλοι. Ο κουμπάρος του κουμπάρου. Θα πρέπει να επιλέξεις ορισμένους νεαρούς παίκτες που έχουν προοπτική, να τους δώσεις σημασία και να δουλέψεις μαζί τους. Είναι αδύνατον να καταφέρεις να βγάλεις μέσα σε 5 χρόνια 10 παίκτες ; Αν καταφέρεις να αναδείξεις έστω και έναν θα πρέπει να είσαι ευχαριστημένος.
Κύριε Ζουβάνη επιτρέψετε μου να σας ρωτήσω κάποια πράγματα για τη δική σας πορεία στο ποδόσφαιρο. Από που κατάγεστε ;
Κατάγομαι από το Παραλίμνι.
Σε ποια ηλικία πήρατε την απόφαση να γίνεται ποδοσφαιριστής ;
Γεννήθηκα ποδοσφαιριστής. Θυμάμαι όταν ήμασταν παιδιά παίζαμε μπάλα στις αλάνες, ξυπόλυτοι, και για αυτό ορισμένοι μπορέσαμε στην πορεία να προχωρήσουμε. Διότι αγαπούσαμε το ποδόσφαιρο.
Από πολύ νωρίς είχατε φανερώσει το ταλέντο σας ;
Άρχισα να ξεχωρίζω από τον καιρό που φοιτούσα στο δημοτικό σχολείο.
Που σας εντόπισε η Ένωση ;
Δεν θα ξεχάσω όταν ο μακαριστός ο Μάκης Μάρκου, ο πρώην πρόεδρος της Ένωσης, που τότε ήταν διευθυντής του σχολείου μου, γυρνούσε μαζί με τον Πλούσκαλ ψάχνοντας νεαρά ταλέντα με προοπτική. Και επειδή γνώριζε τις ικανότητες μου με φώναξε κοντά τους, με πήραν από το χέρι και με πήγαν στα γραφεία του συλλόγου. Μου έβγαλαν μια φωτογραφία και με έβαλαν να υπογράψω συμβόλαιο συνεργασίας με την ομάδα. Ήμουν πολύ μικρός σε ηλικία τότε. Δεν είχα καν τελειώσει το δημοτικό.
Ποιες ήταν οι πρώτες σας εντυπώσεις από την Ένωση ;
Καταρχάς εμείς στην Ένωση ανέκαθεν ήμασταν οικογένεια. Εκείνη την εποχή είχαμε μόνο δυο ξένους. Ο κορμός της ομάδας αποτελείτο από Κύπριους ποδοσφαιριστές. Τους αγκαλιάζαμε σαν να ήταν δικά μας παιδιά. Τελείωνε το παιχνίδι και πηγαίναμε αργότερα όλοι μαζί έξω για φαγητό. Περνούσαμε μαζί πολλές ώρες από τον ελεύθερο μας χρόνο. Ήμασταν μια γροθιά στις χαρές και στις λύπες. Πηγαίναμε μαζί προετοιμασία και το δέσιμο μεταξύ των παικτών ήταν πιο δυνατό. Αντίθετα τώρα έρχονται κάθε χρόνο 20 ξένοι, από διαφορετικές χώρες, άλλη κουλτούρα, εντελώς άγνωστοι μεταξύ τους που πολλές φορές δεν μπορούν να συνεννοηθούν σωστά γιατί μιλάνε διαφορετική γλώσσα ο καθένας τους. Τελειώνει η προπόνηση και ο κάθε ποδοσφαιριστής έχει το δικό του πρόγραμμα. Δεν περνούν αρκετές ώρες μαζί για να βρεθεί η κατάλληλη χημεία και ομοιογένεια που είχαμε εμείς στην δική μας εποχή. Αυτό πιστεύω εγώ.
Από της αλάνες του Παραλιμνίου ξαφνικά σε μια ομάδα Α΄ Κατηγορίας. Ήταν μεγάλη αλλαγή για εσάς ;
Σίγουρα. Όταν ξεκίνησα για να μπορέσω να παίξω προσπαθούσα να ανταγωνιστώ και να βγάλω εκτός ενδεκάδας παικταράδες. Στην θέση μου είχα μπροστά μου τον Κωστάκη Τσερκέζο και τον Πιερράκη Μαρκουλλή. Ήταν δυο πολύ ποιοτικοί ποδοσφαιριστές που έκαναν αισθητή την παρουσία τους στην ενδεκάδα της Ένωσης. Για να καταφέρω εγώ να βρω μια θέση στο βασικό σχήμα θα έπρεπε να τους εκτοπίσω. Να μπορέσω να τους συναγωνιστώ και να τους ξεπεράσω. Το έργο μου ήταν πολύ δύσκολο όμως με σκληρή δουλειά, υπομονή και πείσμα τα κατάφερα. Σε αυτή μου την προσπάθεια βέβαια βρήκα βοήθεια από τους προπονητές μου οι οποίοι πίστεψαν σε μένα από την αρχή. Μου έδωσαν θάρρος και αυτοπεποίθηση για να μπορέσω να βγάλω στο γήπεδο τον καλύτερο μου εαυτό. Όσο καλός και να είσαι αν δεν υπάρχει κάποιος να σε προσέξει δεν θα μπορέσεις να δείξεις αυτά που μπορείς πραγματικά. Τρέφω απεριόριστο σεβασμό για τον Πλούσκαλ, τον Γιώργο Φόρσο, την παλιά μεγάλη φυσιογνωμία της Ένωσης που είχε σταθεί δίπλα μου σαν δεύτερος πατέρας μου και στον Θεόδωρο Κολοκούδια που με βοήθησε σε πολύ μεγάλο βαθμό. Τρέφω απεριόριστο σεβασμό και εκτίμηση για αυτά τα πρόσωπα. Δεν θα ξεχάσω ποτέ αυτά που έμαθα δίπλα τους.
Ποιοι ήταν οι πρώτοι σας δάσκαλοι ;
Στο ξεκίνημα ήταν ο νονός μου ο Γιώργος Φόρσος. Με βοήθησε πάρα πολύ στα πρώτα μου βήματα.
Ξαφνικά βρεθήκατε με νέους συμπαίκτες. Πως ήταν μαζί σας οι πιο παλιοί παίκτες της ομάδας ;
Με υποδέχθηκαν με πολλή αγάπη. Ήμασταν οικογένεια τότε. Και εμείς οι πιο μικροί όταν γινόμασταν μέλη της πρώτης ομάδας μας υποδέχονταν με θέρμη και ζεστασιά. Δεν σε έβλεπαν με άλλο μάτι γιατί πιθανόν θα μπορούσες να του πάρεις τη θέση στο βασικό σχήμα. Υπήρχε μια σχέση αλληλοσεβασμού και εκτίμησης μεταξύ των παλιών και των πιο νέων ποδοσφαιριστών της ομάδας. Έπαιζε όποιος ήταν καλύτερος.
Εσείς ως νεαρός τότε πως αντιμετωπίσατε αυτή την πρόκληση ;
Πίστευα στον εαυτό μου γιατί διέθετα από μικρός αστείρευτη δύναμη, νεύρο και θέληση. Ήθελα να παίξω ποδόσφαιρο και να διαγράψω μια πετυχημένη πορεία με τη φανέλα της Ένωση. Ήταν η μεγάλη μου επιθυμία η οποία έγινε πραγματικότητα μετά από πολλές προσωπικές θυσίες και κόπο. Στο τέλος τα κατάφερα.
Και πόσο γρήγορα καταφέρατε να ξεχωρίσετε με τις ικανότητες σας παρά τη σχετική δυσκολία ;
Βασικό μέλος της ομάδας έγινα την σεζόν 1982-83. Από εκείνη την στιγμή μονιμοποιήθηκα για τα καλά στην ενδεκάδα της Ένωσης.
Σε ποια θέση καθιερωθήκατε ;
Στην αρχή έπαιζα στα χαφ. Ως αριστερός χαφ. Και μετά σιγά-σιγά άρχισαν να με προωθούν και στις τρεις θέσεις της επίθεσης. Είχα την δυνατότητα να είμαι το ίδιο χρήσιμος για την ομάδα μου τόσο ως κεντρικός κυνηγός όσο και ως εξτρέμ.
Ποια ήταν τα πιο δυνατά σας ατού ;
Η ντρίπλα. Χωρίς να θέλω αυτό που θα σου πω να ακουστεί εγωιστικό δεν πιστεύω να υπήρχε παίκτης τόσο στην δική μου εποχή όσο και στην σημερινή που πέρασε από το Κυπριακό πρωτάθλημα που να μπορούσε να ντριπλάρει τον αντίπαλο καλύτερα από μένα. Παρακολουθώ τώρα ποδοσφαιριστές να μην μπορούν να ντριπλάρουν στο ένας με έναν.
Αυτό το στοιχείο του παιχνιδιού σας χρειάστηκε να το δουλέψετε στην προπόνηση για να το βελτιώσετε ;
Το είχα από μικρός. Ήταν έμφυτο ταλέντο.
Καταφέρατε να γίνεται βασικό στην Ένωση σε νεαρή ηλικία. Πως αντιμετωπίζατε την πίεση του κόσμου ειδικά στην αρχή που δεν είχατε την εμπειρία ;
Κοίταξε όταν έχεις πείσμα και θέληση θα τα καταφέρεις. Όταν έχεις βάλει ως βασικό σου στόχο να παίξεις ποδόσφαιρο θα πρέπει να είσαι έτοιμος να αρπάξεις την ευκαιρία. Θα το κυνηγήσεις, θα το επιδιώξεις και δεν θα τα παρατήσεις ποτέ. Αυτό θέλω να το πω για να το ακούσουν περισσότερο τα νέα παιδιά και να το βάλουν πολύ καλά μέσα στο μυαλό τους. Θυμάμαι τη σεζόν 1982-83 είχε προσληφθεί προπονητής στην Ένωση ο Άγγλος Βίκτορ Μπάκιγχαμ. Είχαμε παιχνίδι να δώσουμε στο Παραλίμνι. Με σήκωσε από τον πάγκο από το πρώτο ημίχρονο, με είχε πίσω από το γήπεδο να κάνω ζέσταμα, τελείωσε ο αγώνας και εγώ ακόμη συνέχιζα να ετοιμάζομαι για το ματς. Δεν με χρησιμοποίησε καθόλου. Και όμως δεν διαμαρτυρήθηκα. Δεν είπα μα γιατί δεν με έβαλε να παίξω ; Να τα διπλώσω, να πάω στο σπίτι μου και να τα παρατήσω. Να μην πάω ξανά στο γήπεδο. Αντίθετα πείσμωσα περισσότερο και είχα το γινάτι να αποδείξω ότι είχε κάνει λάθος. Μπορεί ο άνθρωπος να το έκανε για να δοκιμάσει τις αντοχές και τον χαρακτήρα μου. Με τον τρόπο του με έσπρωξε να προσπαθήσω και να δουλέψω με μεγαλύτερο πάθος και θέληση. Για αυτό τα νέα παιδιά όταν δεν τους βάζουν να παίξουν η τους κάνουν αλλαγή δεν θα πρέπει να αντιδρούν. Πρέπει να συνεχίσουν την προσπάθεια τους, να δουλέψουν περισσότερο για να βελτιωθούν και να αναγκάσουν τον προπονητή τους να αλλάξει την άποψη του για αυτούς. Τίποτα δεν θα σου χαριστεί.
Τι μπορούμε να πούμε για την Ένωση της δική σας εποχής ;
Την σεζόν 1987-88 είχαμε μια από τις κορυφαίες ομάδες του πρωταθλήματος. Είχαμε στις τάξεις μας δυο καταπληκτικούς ξένους ποδοσφαιριστές και είχαμε χτίσει ένα συμπαγές σύνολο με απίστευτη συνοχή και ομοιογένεια. Παίζαμε ελκυστικό ποδόσφαιρο. Μας έλειπε η νοοτροπία της ομάδας που κάνει πρωταθλητισμό και η μεγάλη μάζα φιλάθλων που θα μας έσπρωχνε στα δύσκολα.
Θα μπορούσατε να φθάσετε πιο ψηλά ;
Εκεί που φθάναμε μέχρι την 2η-3η θέση για μας ήταν αρκετό.
Ποια είναι η μεγαλύτερη σας στιγμή με την Ένωση ;
Η μεγαλύτερη μου στιγμή με την φανέλα της Ένωσης ήταν όταν είχαμε παίξει με το ΑΠΟΕΛ στο Παραλίμνι, τους κερδίσαμε με 3-0 και είχα κάνει ένα από τα κορυφαία μου παιχνίδια. Είχα σκοράρει 2 γκολ και την επόμενη μέρα έφευγα για Γαλλία για να πάω να δοκιμαστώ σε Παρί Σεν Ζερμέν και Μονακό. Είναι η πιο γλυκιά ανάμνηση που έχω στα χρόνια που έπαιξα ποδόσφαιρο.
Πόσα χρόνια συνολικά παίξατε στην Ένωση ;
Από το 1976 έως και το 1994. Έπαιξα μπάλα για περισσότερο από 18 χρόνια στην ίδια ομάδα. Το 1993-94 αποχώρησα από την ενεργό δράση σε ηλικία 33 ετών. Την ίδια χρονιά είχα βραβευθεί από την Ένωση Αθλητικογράφων Κύπρου με το "βραβείο ήθους". Μου το είχε δώσει ο τέως πρόεδρος της Κυπριακή Δημοκρατίας κος Γλαύκος Κληρίδης. Ήταν μια ιδιαίτερη στιγμή για μένα προσωπικά.
Ταλέντο η δουλεία. Ποιο ήταν το στοιχείο που σας βοήθησε περισσότερο να φθάσετε στην κορυφή ;
Είχα το ταλέντο αλλά με βοηθούσαν πάρα πολύ και οι εκάστοτε προπονητές μου. Πήρα από τον κάθε έναν πράγματα που με βοήθησαν να γίνω πολύ καλύτερος ποδοσφαιριστής.
Ειλικρινά έμπαινα στα παιχνίδια χωρίς να σκέφτομαι τίποτα. Είτε έπαιζα με μεγάλη ομάδα είτε με μικρή για μένα δεν υπήρχε διαφορά. Τους σεβόμουν αλλά σε καμία περίπτωση δεν τους φοβόμουν. Πίστευα πάρα πολύ στον εαυτό μου και στις δυνατότητες μου. Πάντα παίζαμε για την νίκη. Ποτέ στην ζωή μου δεν ήμουν ηττοπαθής.
Ταχτικές υπήρχαν στην δική σας εποχή ;
Δεν είχε ταχτικές και συστήματα στην δική μας εποχή. Κέρδιζε πάντα ο καλύτερος μέσα στο γήπεδο. Τα πράγματα ήταν πολύ περιορισμένα. Δεν μπορεί να γίνει σύγκριση με το σήμερα.
Γνωρίσατε πολλούς προπονητές στην Ένωση. Ποιος σας κέντρισε περισσότερο το ενδιαφέρον ;
Για μένα προσωπικά θα ήταν άδικο να μην αναφέρω τους Πλούσκαλ και Θεόδωρο Κολοκούδια. Ήταν οι δυο που με στήριξαν περισσότερο. Χωρίς αυτό να σημαίνει βέβαια πως δεν έχουν περάσει από την ομάδα και άλλοι αξιόλογοι προπονητές.
Δυσκολότερος αντίπαλος ;
Όταν είσαι επιθετικός και πολύ καλός ντριμπλέρ οι αντίπαλοι αμυντικοί στην πλειοψηφία τους θα σε παίξουν δυνατά. Είναι κάτι που περιμένεις να συμβεί. Συναντούσα αρκετές δυσκολίες από πολλούς αμυντικούς. Παρόλα αυτά διέθετα την πονηρία και την εξυπνάδα για να μπορώ να τους ξεγελώ και να τους κάνω την ζημία.
Μπήκατε ποτέ στον πειρασμό να πάτε σε μια άλλη ομάδα. Να κοιτάξετε κάπου ψηλότερα ;
Να σου πω. Υπήρχε ενδιαφέρον από πολλές ομάδες αλλά τις απέρριψα όλες. Μάλιστα συγκεκριμένα είχα σχεδόν κλίσει με τον Απόλλωνα. Είχα πάει στην Λεμεσό και συζήτησα με τον τότε πρόεδρο της ομάδας τον Ντίμι Κίρζη, τα είχαμε βρει σε όλα αλλά όταν επέστρεψα πίσω στο Παραλίμνι άλλαξα γνώμη. Αγαπούσα πάρα πολύ την ομάδα μου, είχα δεθεί συναισθηματικά από παιδί με τον σύλλογο και δεν ήθελα να την εγκαταλείψω. Τώρα βεβαία που το ξανασκέφτομαι ήταν μεγάλο λάθος που δεν δοκίμασα να παίξω σε μια μεγαλύτερη ομάδα που θα μου έδινε την δυνατότητα να διεκδικήσω μεγαλύτερες διακρίσεις σε συλλογικό και ατομικό επίπεδο. Με προσέγγισαν κατά καιρούς σχεδόν όλοι οι μεγάλοι σύλλογοι της Κύπρου αλλά για μένα τότε μετρούσε περισσότερο το να αγωνίζεσαι και να τιμάς τη φανέλα που φοράς. Ήθελα όταν θα σταματούσα το ποδόσφαιρο ο κόσμος να με θυμάται ως μια ηγετική φυσιογνωμία της Ένωσης. Επέλεξε συνειδητά να γίνω η σημαία της ομάδας. Οι καιροί τότε ήταν διαφορετικοί. Μετρούσε περισσότερο το συναίσθημα από τα χρήματα. Τώρα τα πράγματα έχουν αλλάξει εντελώς. Όπου σου δίνουν περισσότερα πας χωρίς να το σκεφτείς ιδιαίτερα.
Πως ένας ποδοσφαιριστής της δικής σας αξίας δεν μπόρεσε να παίξει στην Εθνική ομάδα ;
Την εποχή εκείνη δεν πήγαιναν στην Εθνική αυτοί που το άξιζαν πραγματικά. Μπορεί αυτή η κουβέντα που θα πω να ενοχλήσει κάποιους αλλά είναι η αλήθεια. Έπαιζαν κυρίως οι παίκτες των μεγάλων ομάδων. Τις λεγόμενες μικρές δεν τις έβλεπαν με ιδιαίτερα καλό μάτι. Σε αγνοούσαν όσο καλός ποδοσφαιριστής και αν ήσουν. Σταδιακά έπαιρναν ορισμένους παίκτες αλλά περισσότερο για τα μάτια του κόσμου. Εγώ είχα βγει πρώτος σκόρερ του πρωταθλήματος την σεζόν 1987-88, σκόραρα στην καριέρα μου 114 γκολ και το μόνο που πήρα ως ανταμοιβή ήταν να με φωνάξουν να πάρω μέρος σε κάποιες προπονήσεις. Δεν μου έδωσαν καν την ευκαιρία να βαφτιστώ που λέμε. Να βρεθώ έστω και στον πάγκο. Είναι παράξενο να έχεις βγει πρώτος σκόρερ στο πρωτάθλημα της χώρας σου και να μην σου δίνουν την ευκαιρία να αγωνιστείς έστω σε ένα ματς. Να υπάρχει Εθνική και να μην σε καλούν. Δεν υπάρχει ποδοσφαιριστής που να μην θέλει να αγωνιστεί με τη φανέλα της Εθνική ομάδας της πατρίδας του. Είναι χωρίς αμφιβολία το μεγάλο μου παράπονο. Δεν κρατάω όμως κακία σε κανέναν. Αυτοί που ήταν μέσα στα πράγματα και έπαιρναν τις αποφάσεις για την Εθνική είχαν διαφορετική άποψη από την δική μου. Αφού θεώρησαν πως δεν θα έπρεπε να με καλέσουν καλώς το έπραξαν. Εγώ δεν μπορώ να κάνω κάτι για αυτό. Έχουν περάσει τα χρόνια και η ιστορία έχει γράψει πως ήμουν ο μοναδικός παίκτης που βγήκε πρώτος σκόρερ στο πρωτάθλημα της χώρας του και δεν του έδωσαν την ευκαιρία να φορέσει την φανέλα της Εθνική του ομάδας.
Πως τα πηγαίνετε με τον κόσμο της Ένωσης ;
Ήμουν πολύ αγαπητός στον κόσμο της ομάδας μου. Σαν ποδοσφαιριστής ήμουν ήσυχος μπορώ να πω. Δεν μου άρεσε να προκαλώ του φιλάθλους των άλλων ομάδων. Πάντοτε ήμουν χαμηλών τόνων, δεν μου άρεσε να παρεκτρέπομαι και να δημιουργώ άσχημες εντυπώσεις τόσο για εμένα τον ίδιο όσο και για την ομάδα που εκπροσωπούσα. Έδειχνα μεγάλο σεβασμό προς όλους ανεξαιρέτως τους αντιπάλους μου. Αυτός είναι και ο λόγος που με εκτιμούσαν σε μεγάλο βαθμό τόσο στο Παραλίμνι όσο και στις υπόλοιπες πόλεις της Κύπρου. Στην τιμητική μου είχα επιλέξει ως αντίπαλο την Ομόνοια. Αυτό δείχνει πως δεν είχα θέμα με καμία αντίπαλη ομάδα στην Κύπρο.
Το γεγονός ότι ο κόσμος της Ένωσης περίμενε από σας σε κάθε παιχνίδι να έχετε καλή απόδοση σας άγχωνε περισσότερο ;
Αντιθέτως. Το αντιμετώπιζα πάντα με μεγάλη χαρά. Μου άρεσε που ο κόσμος περίμενε πράγματα από μένα. Μου έδινε κίνητρο να μπαίνω στο γήπεδο και να έχω καλύτερη παρουσία στα παιχνίδια. Αισθανόμουν κομβικός για την ομάδα. Η πίεση που ασκούσε πάνω μου ο κόσμος της Ένωσης μου έδινε δύναμη. Με γέμιζε με αυτοπεποίθηση.
Πόσο εύκολη η δύσκολη ήταν για σας αυτή η μεγάλη διαδρομή στα γήπεδα ;
Ένας ποδοσφαιριστής στην καριέρα του θα βρεθεί πολλές φορές αντιμέτωπος με καλές και κακές στιγμές. Γενικότερα στη ζωή υπάρχουν δυσκολίες. Υπάρχουν παιχνίδια που μπορεί να μην βρεθείς στην καλύτερη σου μέρα. Να μην σου βγαίνει τίποτα μέσα στο γήπεδο. Βρίσκεις όμως τον τρόπο να τα ξεπερνάς όλα. Εάν διαθέτεις πείσμα και θέληση τότε θα βρεις και τις λύσεις σε όλα τα προβλήματα που σε απασχολούν.
Τι σας έχει μείνει από αυτή την μεγάλη διαδρομή στα γήπεδα ;
Κρατώ την μεγάλη αγάπη του κόσμου. Σε όποιο μέρος της Κύπρου και αν βρεθώ εισπράττω την καθολική αναγνώριση και τον σεβασμό από το σύνολο των φιλάθλων στην Κύπρο. Σωματικά δεν έχω αλλάξει καθόλου. Είμαι εντελώς ο ίδιος και ο κόσμος όταν με βλέπει στον δρόμο τρέχει να μου μιλήσει, να με αγκαλιάσει και να με βοηθήσει σε ότι χρειαστώ. Για μένα προσωπικά αυτή είναι η μεγαλύτερη πληρωμή. Εγώ δεν κέρδισα χρήματα από το ποδόσφαιρο. Η ευχαρίστηση που νιώθεις όταν σου δίνει ο άλλος το χέρι του για να κάνεις χειραψία μαζί του δεν περιγράφετε.
Υπάρχει επαφή με τους παλιούς σας συμπαίκτες στην Ένωση ;
Βεβαίως. Μας συνδέει μεγάλη φιλία. Βρισκόμαστε αρκετά συχνά, πηγαίνουμε για φαγητό πολλές φορές και γενικά έχουμε φροντίσει να διατηρούμε μια καλή και ανθρώπινη σχέση.
Πολύ ενδιαφέροντα όλα αυτά που μας έχετε πει κύριε Ζουβάνη. Κλείνοντας την συνέντευξη θα θέλαμε μέσω του pafossports.blogspot.com να στείλετε το δικό σας μήνυμα στον φίλαθλο κόσμο της Ένωσης και της Κύπρου γενικότερα.
Θέλω να ευχηθώ στην διοίκηση της Ένωσης να προχωρήσει με κάθε δυνατή επιτυχία στο δύσκολο έργο που έχει αναλάβει να φέρει εις πέρας. Αξίζουμε και εμείς σαν Παραλίμνι κάποια στιγμή να επανέλθουμε στις υπολογίσιμες δυνάμεις του Κυπριακού ποδοσφαίρου ωστόσο για να το επιτύχουμε αυτό θα πρέπει να δουλέψουμε πολύ σκληρά, με σοβαρότητα και σωστό πλάνο. Ο κόσμος πρέπει με την σειρά του να έρθει κοντά και να βοηθήσει όσο μπορεί περισσότερο την ομάδα.
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου