Ο Φοίβος Βραχίμης στο Pafossports

 

Ο Κύπριος επιθετικός Φοίβος Βραχίμης γεννήθηκε στις 18 Μάϊου του 1953 στο Κώμα του Γιαλού της Αμμοχώστου. Ήταν ένας  δυνατός, τεχνίτης επιθετικός και εξαίρετος ντριπλέρ, που άφησε εποχή στο κυπριακό ποδόσφαιρο. Αναδείχθηκε ήρωας μιας ολόκληρης τοπικής συνείδησης. Τι ήταν αυτό που τον έκανε ξεχωριστό ; Η ποδοσφαιρική του τέχνη ; Μα την ίδια εποχή υπήρχαν κι άλλοι τεχνίτες της στρογγυλής θεάς. Τότε τι ήταν ; Αυτή η αίσθηση της ελευθερίας που είχε στο παιχνίδι του. Ήταν γεννημένος ελεύθερος και και το θύμιζε μέσα στο παιχνίδι. Η «τέχνη για την τέχνη» όπως θα έλεγαν κι οι καλλιτέχνες. Δεν μπορούσε να μπει σε καλούπια. Ίσως γι' αυτό έγινε φόβητρο των αντίπαλων αμυντικών που όταν  τον συναντούσαν στο «τείχος» σταύρωναν τον τερματοφύλακα τους. Αυτός ο παίκτης ήταν απρόβλεπτος. Αγαπήθηκε όσο λίγοι και αποτέλεσε το μεγάλο ήρωα και τον ηγέτη της Ανόρθωση τη δεκαετία του 1970 και του 1980. Τεράστιος παίκτης, πολύ υψηλών προδιαγραφών. Ο Φοίβος Βραχίμης έπαιξε για 16 χρόνια στην Ανόρθωση και με 143 γκολ σε 398 συμμετοχές αποτελεί τον πρώτο σκόρερ όλων των εποχών για τον ιστορικό σύλλογο. Φόρεσε την φανέλα της Εθνικής 27 φορές.

Το Pafossports ταξιδεύει σήμερα μέχρι την Αμμόχωστο, φιλοξενώντας μια παλιά δόξα της Ανόρθωσης, τον Φοίβο Βραχίμη. Έναν παλιό άσσο των γηπέδων που ξεκίνησε και έκλεισε την καριέρα του στον ιστορικό σύλλογο της Αμμοχώστου, που φόρεσε αυτή τη φανέλα πάνω από 15 χρόνια, μια ολόκληρη ζωή. Σε μια μεγάλη συνέντευξη ξεδιπλώνει τις αναμνήσεις του λέγοντας μας παλιές και ενδιαφέρουσες ιστορίες από το παρελθόν, πως ξεκίνησε το ποδόσφαιρο στις αλάνες της Αμμοχώστου, πως έζησε την παρουσία του στο κυπριακό πρωτάθλημα με τη φανέλα της Ανόρθωσης, γιατί δεν πήρε μεταγραφή για άλλη ομάδα, την εθνική ομάδα, τι θυμάται από αυτή τη μεγάλη διαδρομή στα γήπεδα. Παράλληλα ο Φοίβος Βραχίμης μιλά για την σημερινή Ανόρθωση και το ποδόσφαιρο της νέας εποχής.

Ο Φοίβος Βραχίμης είναι μια εμβληματική φυσιογνωμία στο ποδόσφαιρο της Κύπρου. Αέρινος, ταχύς, με εξαιρετική ντρίπλα, παίκτης που τα έδινε όλα στο γήπεδο με αντάλλαγμα την αγάπη και το χειροκρότημα του κόσμου. Όπως έκαναν όλοι οι ποδοσφαιριστές παλαιότερων εποχών. Πραγματικά μας αρέσει να μιλάμε με παλιούς παίκτες. Όλοι έχουν κάτι να σου πουν, μια ιστορία που θα συναρπάσει η γεγονότα που έγραψαν ιστορία. Αντί άλλου προλόγου η μπάλα στα πόδια του μεγάλου Φοίβου Βραχίμη.

Συνέντευξη του Κώστα Ιωάννου

Κύριε Βραχίμη να ξεκινήσουμε από το σήμερα. Ασχολείσθε εμεργά με το ποδόσφαιρο ;

Πλέον είμαι φίλαθλος και πηγαίνω μόνο στο γήπεδο.

Πως είναι η κατάσταση στο ποδόσφαιρο της Κύπρου σήμερα ;

Υπάρχει σημαντική διαφορά ανάμεσα στο σημερινό ποδόσφαιρο και αυτό της δικής μου εποχής. Σήμερα οι ποδοσφαιριστές είναι επαγγελματίες και δουλεύουν σε πολύ καλύτερες συνθήκες. Παλιά κυριαρχούσε η αγάπη προς το άθλημα, την ομάδα, τη φανέλα. Οι ποδοσφαιριστές είχαν μεγαλύτερο δέσιμο με τον σύλλογο και ήταν υποχρεωμένοι να δώσουν σε κάθε παιχνίδι τον καλύτερο τους εαυτό στο γήπεδο για την νίκη. Σήμερα δεν υπάρχει αυτό, είναι επαγγελματίες και κοιτάζουν πρώτα το δικό τους συμφέρον.

Η Κύπρος συνεχίζει να βγάζει ταλέντα ;

Υπάρχουν ταλέντα αλλά δεν παίρνουν ευκαιρίες για να δείξουν την αξία τους. Έχουμε δει αρκετά παραδείγματα Κύπριων ποδοσφαιριστών που όταν πήραν την ευκαιρία, απέδειξαν στο γήπεδο πως δεν υστερούν σε τίποτα από τους περισσότερους ξένους παίκτες που έρχονται στην χώρα μας.

Κύριε Βραχίμη φορέσατε 16 χρόνια τη φανέλα της Ανόρθωσης. Πώς βλέπετε την πορεία της και γενικά την παρουσία της στο πρωτάθλημα ;

Δεν έχει την πορεία που όλοι θα θέλαμε και τα πράγματα έχουν δυσκολέψει αρκετά. Είναι χαμηλά στη βαθμολογία, υπήρχαν υποχρεώσεις στην Ευρώπη που έπαιξαν τον ρόλο τους, ωστόσο τα περιθώρια πλέον έχουν στενέψει και θα χρειαστεί μεγάλη προσπάθεια για να μπορέσουμε να τερματίσουμε αρχικά σε μια καλή θέση στο πρωτάθλημα και στη συνέχεια να διεκδικήσουμε ότι καλύτερο μπορούμε από τη φετινή χρονιά.

Παρακολουθείτε ποδόσφαιρο. Με το έμπειρο μάτι σας ποια ομάδα πιστεύετε θα πάρει το πρωτάθλημα ;

Διεξάγεται ένα από τα καλύτερα πρωταθλήματα των τελευταίων χρόνων. Οι διαφορές είναι πολύ μικρές ανάμεσα στις ομάδες και μπορεί ο τελευταίος να κερδίσει τον πρώτο. Θα γίνει μεγάλη μάχη μέχρι το τέλος. Το Var έχει φέρει δικαιοσύνη στο ποδόσφαιρο και δίνει την δυνατότητες σε όλες τις ομάδες να διεκδικήσουν ψηλούς στόχους. Ποιο παλιά δεν ίσχυε κάτι τέτοιο και υπήρχαν πολλά προβλήματα με τη διαιτησία. Οι μικρές ομάδες έχουν αποκτήσει οικονομική ευχέρεια, διαθέτουν τεχνογνωσία, μπορούν να φέρουν πολύ καλούς παίκτες σε καλή ηλικία και πιστεύουν πλέον πως μπορούν να κάνουν την υπέρβαση. Δεν αποτελεί άπιαστο όνειρο όπως ίσχυε παλαιότερα. Υπάρχει δικαιοσύνη και πρέπει να διατηρηθεί με κάθε τρόπο.

 

Κύριε Βραχίμη επιτρέψετε μου να σας ρωτήσω κάποια πράγματα για τη δική σας πορεία στα γήπεδα. Από πού κατάγεστε ;

Κατάγομαι από το Κώμα του Γιαλού χωριό της Αμμοχώστου.

Πως αρχίσατε να παίζεται ποδόσφαιρο ;

Μπάλα έμαθα από μόνος μου. Μέσα στις αλάνες, στα χωράφια, στους δρόμους. Θυμάμαι τον εαυτό μου όταν ήμουν 2 χρονών όταν ένας θείος μου, μου έφερε μια μαύρη μπάλα από λάστιχο και με μάθαινε ποδόσφαιρο. Πώς να κάνω σουτ. Μέσα στο σπίτι υπήρχε μια πόρτα από ξύλο πάνω στον τοίχο και μου είχε κάνει ιδιαίτερη εντύπωση ο κρότος όταν κλοτσούσα την μπάλα πάνω στην πόρτα. Το έκανα συνεχώς και προσπαθούσα να το κάνω όσο καλύτερα γινόταν . Δεν είχα άλλα παιχνίδια. Υπήρχε μόνο η μπάλα και πήγαινα με τους φίλους μου σε ένα χωράφι για να παίξουμε. 

Πως ήταν τα παιδικά σας χρόνια ;

Όταν τελείωνα το παιχνίδι με τους φίλους μου επέστεφα σπίτι μου και συνέχιζα να κάνω εξάσκηση, έμαθα να σταματώ τη μπάλα με το στήθος, πώς να κάνω κοντρόλ από ψηλά, να σουτάρω με όλους τους τρόπους. Στην συνέχεια πήγα στο δημοτικό και θυμάμαι στην Τετάρτη τάξη μας έβαλαν να παίξουμε μπάλα. Μόλις τελείωσε ο αγώνας ο γυμναστής που παρακολουθούσε το παιχνίδι με φώναξε κοντά του, εντυπωσιασμένος από τις ικανότητες μου, με κάλεσε να συμμετάσχω στην ομάδα του σχολείου. Τα υπόλοιπα παιδιά ήταν μεγαλύτερα από μένα αλλά το ταλέντο μου τους υποχρέωσε να μου βρούνε θέση στην ομάδα.

Που σας εντόπισε η Ανόρθωση ;

Φάνηκα τυχερός στο γυμνάσιο γιατί είχα καθηγητή μου τον Πανίκο Ιακώβου. Ένας εξαιρετικός άνθρωπος με μεγάλη ιστορία και πολλές γνώσεις γύρω από τον αθλητισμό. Ήταν ταυτόχρονα και στα τμήματα υποδομής της Ανόρθωσης και είχε διοργανώσει έναν αγώνα ανάμεσα στις δυο ομάδες. Παίξαμε 20 λεπτά, είχα ξεχωρίσει με τις ικανότητες μου και με το που τελείωσε το παιχνίδι με φώναξε κοντά του. Του είπα ποιος είμαι, γνώριζε τον πατέρα μου και πήρε την πρωτοβουλία να τον συναντήσει και να του ζητήσει να με αφήσει να πάω στην Ανόρθωση να παίξω μπάλα. Είχα τις αμφιβολίες μου αν θα δεχόταν ο πατέρας μου, γιατί με μάλωνε όταν με έβλεπε να παίζω ποδόσφαιρο και δεν πίστευα πως θα κατάφερνε να τον πείσει για κάτι τέτοιο. Τελικά τον βρήκε, τον έπεισε και με την συγκατάθεση της οικογένειας μου βρέθηκα στις ακαδημίες της Ανόρθωσης.

Ξαφνικά, λοιπόν, από τις αλάνες της Αμμοχώστου παίκτης της Ανόρθωσης. Μεγάλη αλλαγή έτσι ;

Το 1967 έκανα δυο χρόνια προπόνηση στους μικρούς της Ανόρθωσης με προπονητή τον Πανίκο Ιακώβου, στην συνέχεια βρέθηκα στην δεύτερη ομάδα και το 1972 μπήκα στην ανδρική. Η Ανόρθωση τότε είχε μια εξαιρετική ομάδα με ποδοσφαιριστές μεγάλης ποιότητας και είχε προχωρήσει σε τρομερές για την εποχή μεταγραφές. Πήρε από την ΑΛΚΗ τον Μιχάλη Τάρταρο, τον Χαράλαμπο Παρτασίδη από τον Ολυμπιακό Λευκωσίας, τον  Παναγιώτη Βεντούρη από την ΑΕΚ Αθηνών και τον Νίκο Σιδέρη από τον Ολυμπιακό Λιοσίων για να κάνει πρωταθλητισμό. Πήγα στο γήπεδο για να κάνω προπόνηση με τους μικρούς της Ανόρθωσης και με μεγάλη μου έκπληξη ο τότε πρόεδρος της ομάδας ο Τάκης Πελεκάνος μου ανακοίνωσε πως θα γίνω μέλος της ανδρικής ομάδας. Ήταν κάτι που δεν περίμενα να συμβεί.

Ποιες ήταν οι πρώτες σας εντυπώσεις από την Ανόρθωση ;

Μπήκα στα αποδυτήρια και βρήκα μέσα μεγάλα ονόματα της εποχής. Παναγίδης, Στυλιανού, Λυσάνδρου, Σολέας, Μέρτακκας, Θεοφάνους, Μάντης, Κκαφάς. Ένιωθα περήφανος που έκανα προπόνηση με ποδοσφαιριστές που αποτελούσαν ινδάλματα της εποχής για τα νέα παιδία. Κάναμε το πρώτο δίτερμα και από την αρχή έδειξα σε όλους τι μπορώ να κάνω με την μπάλα στα πόδια. Το πρώτο μου παιχνίδι με την Ανόρθωση ήταν σε ένα τουρνουά που διεξαγόταν στην Λύση με αντίπαλο τον Παναθηναϊκό που τότε είχε στις τάξεις του ποδοσφαιριστές της εμβέλειας του Αντωνιάδη, του Δομάζου, του Καμάρα, του Οικονομόπουλου, του Καψή, του Σουρπή,  του Φυλακούρη, του Γραμμού, με προπονητή τον Φέρεντς Πούσκας. Ήταν η σεζόν που είχε παίξει στον τελικό του «Γουέμπλει» με αντίπαλο τον Άγιαξ. Έγινε ένα καλό ματς στο οποίο είχα πολύ καλή απόδοση παρά την ήττα με 3-2. Από εκείνο το παιχνίδι ήρθε η καθιέρωση μου στην βασική ομάδα της Ανόρθωσης.

Σε ποια ηλικία καθιερωθήκατε στην Ανόρθωση ;

Στα 18 μου είχα πάρει φανέλα βασικού και έπαιζα μέχρι το 1973-74 που πήγα στον στρατό. Έγινε η εισβολή και φύγαμε από την Αμμόχωστο. Ήταν όνειρο κάθε νεαρού ποδοσφαιριστή τότε να μπορέσει να φορέσει μια μέρα τη φανέλα μιας μεγάλης ομάδας. Η Ανόρθωση έδινε την δυνατότητα κάθε χρόνο σε ταλαντούχους ποδοσφαιριστές να δείξουν τις δυνατότητες τους, να αναδείξουν το ταλέντο τους, να γίνουν μέλη της ομάδας με ομαλό τρόπο. Η προσαρμογή ήταν εύκολη για τα νέα παιδιά γιατί το κλίμα ήταν οικογενειακό εντός και εκτός γηπέδου. Όταν κλήθηκα να παίξω ήμουν έτοιμος και άρπαξα την ευκαιρία από τα μαλλιά. Έδειξα σε όλους τι μπορώ να κάνω και κατάφερα να κερδίσω την εμπιστοσύνη τους. Δεν σου χαρίζει κανείς τίποτα στο ποδόσφαιρο. Πρέπει με το σπαθί σου να πάρεις θέση βασικού σε μια μεγάλη ομάδα και να έχεις τον χαρακτήρα να αντέξεις την πίεση του πρωταθλητισμού. Υπάρχουν μεγάλες απαιτήσεις όταν φοράς τη φανέλα ενός τόσο μεγάλου συλλόγου και θα πρέπει να μπορείς να ανταποκριθείς στις ευθύνες που αναλαμβάνεις. Μπορεί να είχα ταλέντο αλλά χωρίς σκληρή δουλειά και συνεχόμενη βελτίωση των αδυναμιών μου δεν θα μπορούσα να παίξω σε ψηλό επίπεδο. Από την πρώτη στιγμή φανέρωσα το ταλέντο μου και έδειξα πως έχω τις προοπτικές για μια πετυχημένη καριέρα.

Τι έχετε να πείτε για τους συμπαίκτες σας στην Ανόρθωση στο ξεκίνημα της πορείας σας ;

Υπήρχε στην Ανόρθωση μια γενιά σπουδαίων ποδοσφαιριστών που κράτησαν ψηλά την ομάδα κάτω από δύσκολες συνθήκες. Μετά την εισβολή βρεθήκαμε ξαφνικά χωρίς γήπεδο, χωρίς εγκαταστάσεις για προπόνηση, δεν είχαμε τις συνθήκες δουλειάς άλλων μεγάλων ομάδων της εποχής. Παρά τις δυσκολίες όμως καταφέραμε να διατηρήσουμε την Ανόρθωση στις σημαντικές δυνάμεις του ποδοσφαίρου μας. Από όλους τους συμπαίκτες μου πήρα πράγματα που με βοήθησαν στην καριέρα μου. Αυτός όμως που με καθοδήγησε και με βοήθησε να αλλάξω την ποιότητα μου ως ποδοσφαιριστής ήταν ο Παναγιώτης Βεντούρης. Ένας άνθρωπος σοβαρός που λάτρευε την προπόνηση. Αποτελούσε τον ποδοσφαιρικό μου πατέρα στο γήπεδο. Με έμαθε να ντριπλάρω, μου έλεγε να παίρνω την μπάλα και να πηγαίνω ευθεία πάνω στον αντίπαλο ποδοσφαιριστή. Να μην τον φοβάμαι και να κάνω προσποίηση. Έριχνα την μπάλα αριστερά, έκανα την κίνηση πως θα φύγω, να ρίχνω την μπάλα από δεξιά και να πηγαίνω ολοταχώς ευθεία προς την εστία. Έμαθα δίπλα του, να κάνω σουτ από πλάγια θέση με το εξωτερικό και να δίνω πορεία στη μπάλα, να βλέπω γήπεδο, να παίζω με μυαλό. Ανέβασα δίπλα του το επίπεδο μου ως παίκτης.

 

Σε ποια θέση καθιερωθήκατε ;

 Στο ξεκίνημα της καριέρας μου έπαιζα ως αριστερός επιθετικός. Το καλό μου πόδι ήταν το δεξί αλλά μπορούσα να παίξω με άνεση και στην άλλη πλευρά του γηπέδου. Μετά την προσφυγιά άλλαξε το σύστημα της ομάδας και το γυρίσαμε σε ένα 4-4-2. Παίζαμε με δυο επιθετικούς και ο ένας ήμουν εγώ. Εγώ διέθετα ταχύτητα, ήξερα μπάλα και είχα από τους προπονητές μου ελεύθερο ρόλο μέσα στο γήπεδο. Επέστρεφα στο κέντρο έπαιρνα την μπάλα και προσπαθούσα να δημιουργήσω  και να οργανώσω φάσεις για τους συμπαίκτες μου η να προσπαθήσω να γίνω εγώ η ίδιος απειλητικός για τις αντίπαλες άμυνες. Προσπαθούσα να ξεγελάσω τους αντιπάλους μου. Δεν ήμουν στατικός και μπορούσα με ελιγμούς να ξεφύγω με χαρακτηριστική ευκολία από τα στενά μαρκαρίσματα. 

Ποια ήταν τα δυνατά στοιχεία στο παιχνίδι σας ;

Έκανα την ζωή μαρτύριο στους αντιπάλους μου. Ήμουν πολύ γρήγορος, μπορούσα να  σου περάσω την μπάλα από εκεί που δεν μπορείς να φανταστείς. Είχα ντρίμπλα και ως χαρακτήρας ήμουν ωφέλιμος μέσα στην ομάδα. Μπορούσα να ανατρέψω οποιαδήποτε άμυνα, είχα καλή σέντρα, και ήμουν πολύ διεισδυτικός με την μπάλα στα πόδια. Μπορούσα να φύγω με ταχύτητα στην επίθεση και να μην χάνω την μπάλα, είχα δυνατό σουτ από μακριά, σκόραρα πολλές φορές από μεγάλη απόσταση και είχα την ικανότητα να βγάλω μπαλιά ακριβείας στα πόδια των συμπαικτών μου. Ήμουν πολύ καλός και στις στημένες φάσεις. Είχα την ικανότητα να σκοράρω χωρίς φάση, να αποφύγω τρεις αντιπάλους και να δημιουργήσω για τον εαυτό μου τις προϋποθέσεις για να στείλω την μπάλα στα δίκτυα.

Κύριε Βραχίμη σύμφωνα με τα στατιστικά στοιχεία  είστε πρώτος σε συμμετοχές και γκολ στην Ανόρθωση. Είναι αλήθεια αυτό ;

Έχω πετύχει τα περισσότερα γκολ στην ιστορία του συλλόγου. Σε 398 συμμετοχές σκόραρα 143. Ήμουν από τους λίγους ποδοσφαιριστές που είχαν μεγάλη προσήλωση πάνω στην ομάδα. Έπαιξα 16 συνεχόμενα χρόνια χωρίς να θέλω σε καμία στιγμή της καριέρας μου να φύγω για κάπου αλλού. Δεν ζήτησα ποτέ μου αντάλλαγμά για την αγάπη και την προσφορά μου στην Ανόρθωση. Δεν ήθελα σε καμία στιγμή να εκμεταλλευθώ την εκτίμηση του κόσμου προς το πρόσωπο μου. Ήμουν δεμένος συναισθηματικά με το σωματείο και δεν θα επέτρεπα ποτέ στον εαυτό μου να έχω προσωπικό όφελος. Είμαι περήφανος που φόρεσα τη φανέλα ενός συλλόγου με μεγάλη και ένδοξη ιστορία. Η Ανόρθωση είναι μια ομάδα με μεγάλη προσφορά όχι μόνο στον αθλητισμό αλλά και στην κοινωνία.

 

Με τον κόσμο της Ανόρθωσης πως τα πηγαίνατε ;

Ήμουν ποδοσφαιριστής με καλό χαρακτήρα. Έχω δεχθεί στην καριέρα μου πολύ λίγες κίτρινες κάρτες και δεν αποβλήθηκα ποτέ. Ο κόσμος με αγαπούσε γιατί εκτός από καλός χαρακτήρας ήμουν και ποιοτικός ποδοσφαιριστής. Γνώριζαν πως σήμερα θα παίξει η Ανόρθωση και θα σκοράρει ο Φοίβος. Αυτή η εκτίμηση και ο σεβασμός του κόσμου έχει διατηρηθεί μέχρι σήμερα. Όπου και αν βρεθώ υπάρχει αναγνώριση της προσφοράς μου στην ομάδα. Δεν κέρδισα χρήματα από το ποδόσφαιρο αλλά νιώθω ικανοποίηση που είμαι κομμάτι στην καρδιά των φιλάθλων της Ανόρθωσης. 

 

 Πριν από τα μεγάλα ντέρμπι τι γινόταν ;

Υπήρχε διαφορετική προετοιμασία, μεγαλύτερη συγκέντρωση και εγώ ήμουν παίκτης των μεγάλων αγώνων. Σκόραρα 13 φορές απέναντι στην ΕΠΑ, 12 φορές απέναντι στην ΑΕΛ, 10 με την Ομόνοια,10 με τον ΑΡΗ, 9 με το ΑΠΟΕΛ και μετά ακολουθούν οι υπόλοιπες ομάδες. Πάντα στα ντέρμπι είχα καλή απόδοση και έβρισκα δίκτυα. Θυμάμαι σε ένα ματς στο Μακάριο απέναντι στην Ομόνοια που είχε λήξει ισόπαλο 2-2 είχα βάλει και τα δυο γκολ της ομάδας μου. Ήταν ένα από τα καλύτερα παιχνίδια της καριέρας μου, όπως και η νίκη με 2-0 απέναντι στο ΑΠΟΕΛ που και πάλι είχα βάλει και τα δυο γκολ. Δεν ξεχνώ ποτέ τα γκολ που πέτυχα απέναντι σε μεγάλους αντιπάλους γιατί είναι αυτά που σε γιγαντώνουν στην συνείδηση του κόσμου ως κάτι ξεχωριστό.

Υπήρχαν τακτικές ;

Από την Ανόρθωση πέρασαν και καλοί και μέτριοι προπονητές. Έλεγαν κάποιες κουβέντες, υπήρχαν οι τοποθετήσεις, που θα παίξει ο καθένας. Λίγα πράγματα. Εμείς οι παίκτες γνωρίζαμε από πριν τι έπρεπε να κάνουμε στο γήπεδο. Παίρναμε πρωτοβουλία και λειτουργούσαμε ανάλογα με τις συνθήκες του παιχνιδιού. Μπορούσαμε να λειτουργήσουμε στο γήπεδο και χωρίς προπονητή. Οι ικανότητες και οι δυνατότητες των παικτών ανάλογα με τη θέση που αγωνίζονται κρίνουν την εξέλιξη ενός παιχνιδιού. Υπήρχαν οι προσωπικότητες.

Παίξατε 16 χρόνια στην Ανόρθωση. Πείτε μας δυο λόγια για την ομάδα εκείνης της εποχή στην οποία ήσασταν μέλος ;

Για μένα η Ανόρθωση είναι το σπίτι μου. Εμείς δεν πήραμε πρωταθλήματα γιατί ήταν μια κακή εποχή για την ομάδα. Φύγαμε από την Αμμόχωστο, δεν είχαμε έδρα, πήγαινα από το σπίτι μου στην Λεμεσό στο γήπεδο μαζί με άλλους συμπαίκτες μου με το αυτοκίνητο, οι δρόμοι τότε ήταν σε κακή κατάσταση,  τα προβλήματα που είχαμε να αντιμετωπίσουμε καθημερινά ήταν μεγάλα. Δεν είχαμε γήπεδο να προπονηθούμε. Πως θα βελτιωθείς αν δεν έχεις κατάλληλο χώρο να εργαστείς ; Δύσκολές συνθήκες για την ομάδα. Κάναμε προπόνηση σε χωράφια. Παρά τα προβλήματα όμως καταφέρναμε να διατηρούμε την Ανόρθωση στις ψηλές θέσεις της βαθμολογίας, κοντά στην κορυφή και σε καλό επίπεδο αγωνιστικά. Διεκδικήσαμε αρκετές φορές τον τίτλο, φτάσαμε μια ανάσα το 1982 και με μια ήττα από την Ομόνοια με αυτογκόλ στο Δασάκι χάσαμε το πρωτάθλημα. Η Ανόρθωση εκείνη την εποχή είχε μια δυνατή ομάδα με καλούς παίκτες που δημιούργησαν ένα σύνολο με χημεία και ομοιογένεια το οποίο απέδωσε όμορφο ποδόσφαιρο μέσα στο γήπεδο κερδίζοντας τον σεβασμό όλων. Ο κόσμος ήξερε τις δυσκολίες και για αυτό ήταν πάντα δίπλα στην ομάδα.

Ήσασταν ο ηγέτης της Ανόρθωσης εκείνη την περίοδο ;

Δεν μου αρέσει να μιλάω για τον εαυτό μου. Αυτό πρέπει να το πουν άλλοι. Ήμουν ένας ποδοσφαιριστής με ηγετικά χαρακτηριστικά, με προσωπικότητα που τα έδινε όλα σε κάθε ματς για την νίκη. Ήμουν μια ηγετική φυσιογνωμία αλλά χωρίς τους σπουδαίους συμπαίκτες που είχα στο πλευρό μου δεν θα μπορούσα να πετύχω τίποτα. Ο σεβασμός κερδίζεται, δεν χαρίζεται και πιστεύω πως κατάφερα με το ταλέντο και τις ικανότητες μου να γίνω αποδεχτός από όλους. 

Αγαπημένος προπονητής ;

Ο Πανίκος Ιακώβου ήταν ο άνθρωπος που μου δίδαξε τα μυστικά του ποδοσφαίρου σε μικρή ηλικία. Με ανακάλυψε, με πήρε από παιδί στην Ανόρθωση, και με γαλούχησε με τα ιδανικά του αθλητισμού. Είχε μεταδοτικότητα και μπορούσε εύκολα να περάσει τη φιλοσοφία του στους παίκτες. Ποδόσφαιρο δεν μαθαίνουν όλοι. Την μπάλα την μαθαίνεις από τα 20 μέχρι τα 25. Για αυτό και εγώ τώρα λέω στα νέα παιδία όταν φτάσεις στα 30 σου δεν θα μάθεις τίποτα. Πρέπει  συνεχώς σε νεαρή ηλικία, να δουλεύεις τις αδυναμίες σου, να μην εφησυχάζεις και να προσπαθείς μέρα με τη μέρα να γίνεσαι καλύτερος.

Ποια είναι η μεγαλύτερη σας στιγμή με τη φανέλα της Ανόρθωσης ;

Η κατάκτηση του Κυπέλλου το 1975 ήταν μια μεγάλη επιτυχία. Βγήκαμε στην Ευρώπη, τερματίσαμε στην 2^η θέση αρκετές φορές, αλλά η μεγαλύτερη ικανοποίηση μου ήταν όταν με δικά μου γκολ η Ανόρθωση κέρδιζε μεγάλα ματς απέναντι σε σπουδαίους αντιπάλους.

Δυσκολότερος αντίπαλος ;

Μόνο ένας ο Νίκος Παντζιαράς. Ήταν δυνατός παίχτης, μαχητής, πεισματάρης, γρήγορος και ήξερε μπάλα. Δεν υπήρχε άλλος που να μπορούσε να με σταματήσει.

Δεν μπήκατε ποτέ στον πειρασμό να πάτε σε κάποια άλλη ομάδα, κάπου ψηλότερα ;

Είχα αρκετές προτάσεις στην καριέρα μου. Το 1973-74 υπήρξε ενδιαφέρον από την Ντέρμπι Κάουντι και από την ΑΕΚ Αθηνών αλλά η μεταγραφή ναυάγησε. Το 1977 πήγα στον Παναθηναϊκό, με πήραν για ένα μήνα να με δοκιμάσουν, έπαιξα 4 φιλικά παιχνίδια αλλά και πάλι δεν υπήρξε συμφωνία και επέστρεψα πίσω.

 Είναι κάτι που θα αλλάζατε στην καρίερα σας ;

Αποτελούσε ένα μεγάλο όνειρο για μένα. Πάντα ήθελα να αγωνιστώ στο εξωτερικό και θεωρώ πως αν μου δινόταν η δυνατότητα να παίξω σε μια ομάδα θα μπορούσα να σταθώ με επιτυχία. Η παραμονή μου όμως στην Ανόρθωση μέχρι το τέλος της καριέρας μου αποτελεί για μένα μια μεγάλη ικανοποίηση.

Τι θυμάστε από την παρουσία σας στην Εθνική ;

Υπήρχε τότε στην Κύπρο μια εξαιρετική φουρνιά ποδοσφαιριστών με μεγάλη ποιότητα. Ξεχωρίζω την εξαιρετική εμφάνιση εκτός έδρας με το Βέλγιο. Μπορεί να χάσαμε με 3-2 καταφέραμε όμως να κοιτάξουμε στα μάτια μια μεγάλη δύναμη του ποδοσφαίρου που είχε στις τάξεις της  σπουδαία ονόματα της εποχής. Βρεθήκαμε πίσω στο σκορ με 2-0, με κατάθεση ψυχής φέραμε το παιχνίδι στα ίσα, δημιούργησα το πρώτο γκολ και σκόραρα το δεύτερο, και δεχθήκαμε το τρίτο γκολ στα τελευταία λεπτά της αναμέτρησης.  Σκόραρα με την Ισπανία με το κεφάλι, με την Ρουμανία και γενικά είχα μια καλή παρουσία με την φανέλα της Εθνικής. Έπαιξα 27 φορές και μπόρεσα να καταξιωθώ ακόμη περισσότερο στην εκτίμηση του κόσμου ως ένας πολύ καλός παίκτης. Η συνύπαρξη μου με αντίπαλους ποδοσφαιριστές της Ομόνοιας, του ΑΠΟΕΛ, της ΑΕΛ με έκανε  να εκτιμήσω σε μεγαλύτερο βαθμό την αξία τους.

Τι σας έμεινε από αυτή τη μεγάλη διαδρομή στα γήπεδα ;

Είμαι ικανοποιημένος από αυτά που πέτυχα στην καρίερα μου. Δούλεψα σκληρά για να μπορέσω να γίνω ένας καλός ποδοσφαιριστής, μπορούσα να παίξω στο εξωτερικό, να κατακτήσω περισσότερους τίτλους, ωστόσο είμαι ευχαριστημένος που κατάφερα για 16 χρόνια να κρατηθώ σε ψηλό επίπεδο με την Ανόρθωση. Κρατάω την μεγάλη εκτίμηση του κόσμου ολόκληρης της Κύπρου προς το πρόσωπο μου και την αναγνώριση της αξίας μου από συμπαίκτες και αντιπάλους. Έδωσα τον καλύτερο μου εαυτό για την ομάδα της καρδίας μου και χαίρομαι που κατάφερα να γίνω ένα σημαντικό κομμάτι στην ιστορία του συλλόγου.

Βρισκόσαστε οι παλαίμαχοι  παίκτες, τα λέτε λίγο για τα παλιά, για τις αναμνήσεις από τα ωραία χρόνια της νιότης ;

Υπάρχει στενή επαφή, βρισκόμαστε στο γήπεδο συχνά, αλλά η αλήθεια είναι πως τώρα τελευταία με την πανδημία έχουν δυσκολέψει τα πράγματα. Ελπίζω σύντομα να βελτιωθεί η κατάσταση.

Πολύ ενδιαφέροντα αυτά που μας είπατε κύριε Βραχίμη. Κλίνοντας αυτή τη συνέντευξη θα θέλαμε μέσω του Pafossports να στείλετε ένα μήνυμα στους φιλάθλους της Αμμοχώστου και ευρύτερα της Κύπρου.

Θα ήθελα να ευχαριστήσω τον κόσμο όλης της Κύπρου για την διαχρονική αγάπη και τον σεβασμό που δείχνει προς το πρόσωπο μου, να ευχηθώ στην ομάδα μου την Ανόρθωση να έχει επιτυχίες και παράλληλα θα πρέπει με κάθε τρόπο η ομοσπονδία να διαφυλάξει την ισονομία του πρωταθλήματος. Πλέον  όλες οι ομάδες νιώθουν ότι μπορούν να φτάσουν ψηλά και αυτό είναι κάτι που όλοι μας δεν πρέπει να επιτρέψουμε να χαθεί.